Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2010r. W. Z. wniósł skargę na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wybudowanego zbiornika.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając, że skarga została wniesiona z naruszeniem ustawowego terminu. Zaskarżona decyzja została, bowiem doręczona skarżącemu w dniu 20 listopada 2009r., tymczasem skarga została wniesiona dopiero w dniu 25 marca 2010r.
Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2010r. skarżący zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że nie wiedział, że musi odwołać się od decyzji wydanej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż jest rolnikiem i nie zna się na prawie administracyjnym, ani karnym. Końcowo wyjaśnił, że pierwszy raz w życiu znalazł się w takiej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku); (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Ponadto o braku winy w uchybieniu terminu można dowodzić wyłącznie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 nr 23 str. 1059). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyr. NSA z 3.VIII.2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.).
Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się m.in. nieznajomość prawa, na którą powołuje się skarżący. Zgodnie z powszechnie przyjętą przez orzecznictwo sądowe - zasadą, nikt nie może się skutecznie powoływać się na nieznajomość prawa. Tym samym nieznajomość prawa procesowego nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności, gdyż już ze swej istoty jest ona zawiniona przez stronę (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. sygn. II UKN 519/97). Również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OZ 597/08) wskazał, iż powoływanie się na nieznajomość przepisów prawa nie stanowi podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (analogicznie: NSA w postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt I FZ 133/08 oraz w postanowieniu z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 82/08).
Ponadto, co należy podkreślić, skarżący został prawidłowo pouczony w doręczonej mu decyzji o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Dlatego też wniesienie skargi z ponad trzymiesięcznym opóźnieniem należy ocenić w kategoriach zawinionego zaniedbania, które nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.