Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2000r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 50 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 123 K.p.a., wstrzymał A. C. prowadzenie robót budowlano - adaptacyjnych w budynku warsztatu ślusarskiego zmierzających do zmiany sposobu użytkowania na pralnię ekologiczną wykonywanych bez pozwolenia budowlanego i bez zgłoszenia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przeprowadzone oględziny na terenie nieruchomości położonej w N. n/N. przy P. Z. [...] potwierdziły, iż A. C. prowadzi bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia prace adaptacyjne zmierzające do zmiany sposobu użytkowania warsztatu ślusarskiego na pralnię ekologiczną.
Decyzją z dnia 15 grudnia 2000r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 powołanej wyżej ustawy oraz art. 104 K.p.a., nakazał A. C. wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, a w szczególności do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji technicznej wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami oraz do wystąpienia do organu architektoniczno - budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie pralni ekologicznej w terminie do dnia 31 stycznia 2001r.
Decyzją z dnia 3 stycznia 2001r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. la i art. 83 ust. 1 powołanej wyżej ustawy oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. C. w sprawie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z adaptacją warsztatu zlokalizowanego przy P. Z. [...] w N. n/N., udzielił A. C. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych polegających na przystosowaniu istniejących pomieszczeń na pralnię ekologiczną w oparciu o przedłożony projekt budowlany, z zastrzeżeniem obowiązku spełnienia wskazanych w decyzji warunków. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 2 stycznia 2001r. A. C. przedłożył organowi projekt budowlany wraz z wnioskiem o pozwolenie na wznowienie wstrzymanych robót, wobec czego spełnił nałożony na niego obowiązek, od którego uzależniono legalne wznowienie robót.
Decyzją z dnia 27 lutego 2001r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 81 ustawy - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 stycznia 2001 r., mocą której A. C. udzielono pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych polegających na przystosowaniu istniejących pomieszczeń na pralnię ekologiczną położoną w N. n/N. przy P. Z. [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż Starosta decyzją z dnia 6 października 2000r. nr [...] udzielił A. C. pozwolenia na użytkowanie pralni ekologicznej zlokalizowanej na przedmiotowej nieruchomości. W wyniku kontroli instancyjnej Wojewoda [...] uchylił wskazaną decyzję, co w konsekwencji doprowadziło do rozpoznania sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wydania w pierwszej kolejności decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania warsztatu ślusarskiego na pralnię ekologiczną oraz następnie decyzji nakazującej inwestorowi przedłożenie dokumentacji technicznej wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami w zakreślonym terminie.
Wobec wykonania nałożonych obowiązków decyzją z dnia 3 stycznia 2001r. organ udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych. W ocenie organu II instancji zarzuty M. M. w zakresie legalności spornej zabudowy zostały już rozstrzygnięte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, z dnia 7 marca 1995r., sygn. akt SA/Gd 1443/94, który na podstawie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz.U. 74, poz. 368 ze zm.) wiąże w sprawie nie tylko sąd orzekający, ale również inne organy administracji. Organ stwierdził wobec powyższego, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i powinna się ostać.
Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca M. M. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, albowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Nadto, zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999r. polegające na braku jej pisemnej zgody na wznowienie robót budowlanych oraz to że została wydana na podstawie sfałszowanych dowodów. W ocenie skarżącej dalsze użytkowanie przez A. C. "samowoli budowlanej" bez pozwolenia powoduje niedopuszczalne ograniczenie swobody korzystania z jej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.
W niniejszej sprawie, dla oceny legalności zaskarżonej decyzji najistotniejsze znaczenie miał przedmiot postępowania administracyjnego, czyli materia stanowiąca przedmiot zainteresowania Sądu. Postępowanie administracyjne wszczęte przez organ I instancji w wyniku dokonanych oględzin nieruchomości położonej w N. n/N. przy P. Z. [...], dotyczyło nielegalnego prowadzenia robót budowlano - adaptacyjnych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania warsztatu ślusarskiego na pralnię ekologiczną. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 powołanej ustawy przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części przyjęto rozumieć w szczególności przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne, podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.
Dyspozycja art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane nakazuje, ażeby w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 art. 71, przepisy art. 50 i art. 51 ustawy stosować odpowiednio. Redakcja przepisu art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że w okolicznościach samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu właściwy organ zobligowany jest do stosowania środków przewidzianych w art. 50 i 51 tej ustawy dla samowolnego wykonywania robót budowlanych. Udzielenie w takich warunkach pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania stanowiłoby niedopuszczalne obejście przepisu art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, wobec czego decyzją z dnia 14 listopada 2000r. nr [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 6 października 2000r. nr [...] udzielającą A. C. pozwolenia na użytkowanie pralni ekologicznej stwierdzając, iż jest przedwczesna.
W przedmiotowej sprawie nie podlegały rozpoznaniu okoliczności wiążące się z prowadzonym uprzednio postępowaniem w zakresie oceny legalności budowy oficyny warsztatowo — gospodarczej z łącznikiem mieszkalnym zrealizowanej przez A. C. na nieruchomości położonej w N. n/N. przy P. Z. [...]. Sprawa ta została ostatecznie rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, z dnia 7 marca 1995r. sygn. akt SA/Gd 1443/94 oddalającym skargę M. M. Wskazać należy, iż przedmiotem postępowań administracyjnych zakończonych wydaniem zaskarżonych decyzji było usankcjonowanie samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania warsztatu ślusarskiego na pralnię ekologiczną. Zastosowanie w niniejszej sprawie przez organy obu instancji przepisów art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane doprowadziło do legalizacji opisanej nieprawidłowości. W świetle powyższego w ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do wskazanych przepisów prawa materialnego.
W odniesieniu do zarzutów skarżącej wyrażonych w skardze stwierdzić należy, iż nie dotyczą one przedmiotu niniejszego postępowania. Wszystkie zarzuty skarżącej bowiem dotyczą już rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem Sądu kwestii legalności zabudowy wzniesionej przez A. C. na nieruchomości położonej w N. n/N. przy P. Z. [...]. Wobec powyższego argumenty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.
Wstrzymanie robót budowlano - adaptacyjnych, a następnie wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 15 grudnia 2000r. nakazującej A. C. wykonanie określonych obowiązków umożliwiających doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, stworzyło skarżącej możliwość zakwestionowania w tamtym postępowaniu prawidłowości prowadzonej przez organ legalizacji wykonanych prac adaptacyjnych. Skarżąca jednakże pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania do organu II instancji nie zakwestionowała tego rozstrzygnięcia Powyższe przesądza o trafności tezy, iż skarżąca kwestionując zaskarżoną decyzję w istocie nie miała zastrzeżeń w zakresie zalegalizowania zmiany sposobu użytkowania zabudowań znajdujących się na wskazanej nieruchomości. Nie sprecyzowała bowiem w tym zakresie jakichkolwiek zarzutów tak merytorycznych, jak i procesowych oraz argumentów przemawiających za niedopuszczalnością legalizacji dokonanej zmiany sposobu użytkowania.
Argumenty podnoszone natomiast przez skarżącą odwoływały się tylko i wyłącznie do kwestii legalności samej budowy oficyny warsztatowo - gospodarczej z łącznikiem mieszkalnym, która to sprawa została już ostatecznie rozstrzygnięta i nie mogła być przedmiotem ponownego rozpoznania w niniejszej sprawie.
Wbrew twierdzeniom skarżącej organy administracji prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie nie dopuściły się uchybień przepisów postępowania, na które wskazuje skarżąca. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż w całym toku postępowania organy administracji umożliwiały skarżącej realizację jej prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Doręczano jej kolejne decyzje wydawane w niniejszej sprawie wraz ze stosownymi pouczeniami. Pomimo specyfiki postępowania administracyjnego i obowiązków informacyjnych spoczywających na organach prowadzących to postępowanie nadal zachowuje ono charakter kontradyktoryjny, który wymaga od strony aktywności w dochodzeniu swoich praw i bronienia interesów. Konsekwencje braku aktywności strony w postępowaniu obciążają samą stronę i nie mogą wpływać na ocenę prawidłowości prowadzonego postępowania przez organ. Powyższe potwierdza, iż skarżącej umożliwiono swobodne dochodzenie i ochronę swoich praw w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Sądu, błędnie podważa skarżąca moc dowodową protokołu sporządzonego z rozprawy w dniu 7 września 2000r. Skarżąca uczestnicząca w powyższej czynności odmówiła podpisania protokołu, co zgodnie z dyspozycją art. 68 § 2 zd. 2 K.p.a. zostało odnotowane i omówione w protokole. Stwierdzić zatem należy, iż organ nie dopuścił się we wskazanym zakresie jakichkolwiek uchybień proceduralnych, które zdyskwalifikowałyby przedmiotowy protokół jako podstawę dokonywanych ustaleń faktycznych w sprawie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.