Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. Prezydent Miasta G., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. pismo I. R. z dnia 22 sierpnia 2008 r. dotyczące samowoli budowlanej związanej z budową dwóch garaży na posesji przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane organem właściwym do rozpatrzenia sprawy samowoli budowlanej jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. R., wyrażając w jego treści swoje stanowisko w sprawie budowy garaży w sąsiedztwie jej budynku mieszkalnego. W ocenie strony postępowania budowa ta doprowadzić może w przyszłości do powstania zakładu stolarskiego, co jest niezgodne w wydanymi decyzjami i przepisami prawa.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sprawa opisana w przekazanym piśmie dotyczy zgodności wykonywania robót budowlanych z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, w związku z czym rozpoznanie jej należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego. Stosownie zaś do przepisu art. 65 § 1 K.p.a. pismo wniesione do niewłaściwego organu należało przekazać zgodnie z właściwością. Organem właściwym do rozpoznania sprawy z zakresu samowoli budowlanej był organ nadzoru budowlanego, w związku z czym pismo I. R. należało przekazać do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Skargę do Sądu wniosła I. R. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody.
W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że nigdy nie doręczono jej postanowienia Prezydenta Miasta G. z dnia 26 sierpnia 2008 r.. Ponadto podniosła, że podobne do przekazanego pismo wysłała również do organu nadzoru, dlatego niezrozumiałym jest dla niej postępowanie Prezydenta Miasta G. polegające na odesłaniu przedmiotowego pisma także do tego organu.
Skarżąca zarzuciła organom, że nie otrzymała od nich, mimo jej próśb, żadnych informacji na temat mającej miejsce na sąsiedniej nieruchomości budowy. Wskazała, że na tablicy informacyjnej, ustawionej na placu budowy, do której skarżąca nie ma dostępu, brak jest nazwiska inspektora nadzoru, kierownika budowy oraz telefonu kontaktowego. W pismach uzupełniających skargę I. R. prezentowała stanowisko, że faktycznym zamiarem inwestora jest wybudowanie garaży, w których chce prowadzić działalność gospodarczą – stolarnię.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która badana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
W postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego, oraz trafność wykładni tych przepisów.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1).
W wyniku tak dokonanej oceny Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna, ponieważ postanowienia organów obu instancji wydane zostały zgodnie z przepisami prawa.
Na wstępie wyjaśnić należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd uprawniony jest do kontroli legalności jedynie postanowienia w przedmiocie przekazania pisma I. R. według właściwości, a nie tak jak uważa skarżąca, oceny całości działań i zaniechań organów dotyczących robót budowlanych prowadzonych na nieruchomości przy ul. [...] w G. Odnosząc się zatem do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ administracji publicznej jest zatem w pierwszej kolejności obowiązany dokonać oceny podania strony pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania. W przypadku gdy organ, do którego wniesiono podanie uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia sprawy, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do organu który, w jego ocenie, jest właściwy w sprawie (art. 65 K.p.a.) i jednoczesnego powiadomienia o tym wnoszącego podanie.
W niniejszej sprawie kompetencje do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie samowolnie wykonywanych robót budowlanych przysługują, zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wyłącznie organom nadzoru budowlanego.
Właściwym organem w rozumieniu art. 48-51 ustawy Prawo budowlane jest zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego), działający jako organ I instancji.
Z przytoczonych wyżej przepisów prawa budowlanego wynika, że dla miasta G. właściwym organem nadzoru budowlanego pierwszej instancji jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., w związku z powyższym organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami o właściwości przekazał wniosek skarżącej dotyczący samowolnych robót budowlanych Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie zastosowany został art. 65 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jeśli jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje taki wniosek do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Akta administracyjne nie zawierają dowodu doręczenia skarżącej odpisu kwestionowanego przez nią postanowienia Prezydenta G. z dnia 26 sierpnia 2008 r. (zawierają jedynie adnotację o wysłaniu pisma na adres skarżącej), jednakże okoliczność, że skarżąca w terminie wniosła zażalenie na powyższe postanowienie świadczy, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1). Z treści zażalenia wynika bowiem, że skarżąca znała zarówno sygnaturę, datę wydania przedmiotowego postanowienia jak i jego merytoryczną treść.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.