Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 422/15

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 2 czerwca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane", Prezydent Miasta odmówił B. H. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem przy ul. Ś. [...] w G. ([...] KM [...] obręb G.).

Organ I instancji stwierdził, że wniosek dotyczący tej inwestycji został złożony w dniu 10 kwietnia 2014 r. W piśmie z dnia 19 maja 2014 r. inwestor dodatkowo wyjaśnił, że projektowany budynek stanowi segment budynku bliźniaczego.

Analizując przedłożony projekt budowlany organ stwierdził, że budynek zaprojektowano wykorzystując całą szerokość wnioskowanej działki, tym samym stworzono warunki do rozbudowy lub budowy budynku na działce sąsiedniej nr [...] do granicy z działką wnioskowaną. W wyniku takich działań inwestycyjnych powstałby szeregowy rodzaj zabudowy niezgodny z przeznaczeniem terenu ustalonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z tych przyczyn - postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. - organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy L. w G., rejon ulic D. i M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr 54, poz. 1516 z dnia 18 czerwca 2008 r.; w skrócie dalej jako "plan miejscowy") w zakresie rodzaju zabudowy oraz do zgodności z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie".

We wniesionym odwołaniu od powyższej decyzji inwestor, wnosząc o jej uchylenie, wskazał, że usytuowanie budynku uwzględnia istniejącą zabudowę działek sąsiednich, ponieważ zachowuje istniejący układ zabudowy bliźniaczej w segmentach: nr [...] z [...], nr [...] z [...] i nr [...] z [...]. Przedstawiony projekt budowlany spełnia założenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, że szerokość działki nr [...] jest mniejsza niż 16 m, budynek zaprojektowano na całej jej szerokości ze ścianą bez otworów przy granicy z działką przy ul. Ś. [...] (działka nr [...]). Inwestor wskazał też, że taką możliwość sytuowania budynku dopuszcza § 12 ust. 3 rozporządzenia.

Skarżący dodał, że stwierdzenie, iż zaprojektowany budynek stwarza warunki do utworzenia zabudowy szeregowej jest dywagacją, nierealnym założeniem hipotetycznym i jako takie nie może stanowić podstawy odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Decyzją z 15 lipca 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowanego budynku nie można uznać za obiekt w zabudowie bliźniaczej, ponieważ zajmuje całą szerokość działki, co jest charakterystyczne dla budynków w zabudowie szeregowej. Organ podkreślił, że konieczność zachowania charakteru zabudowy bliźniaczej, wynikająca z ustaleń planu miejscowego, istnieje niezależnie od stanu zainwestowania działek sąsiednich. W przedmiotowej sprawie nie ma zatem znaczenia okoliczność, że projektowana ściana budynku mieszkalnego - usytuowana bezpośrednio przy granicy działki, nie przylega do ściany budynku na sąsiedniej działce - na tej podstawie nie można stwierdzić, że projektowana inwestycja stanowi zabudowę bliźniaczą.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że skoro budynki położone na działkach nr [...] i nr [...] przylegają ścianami do wschodniej granicy działki, to budynek na położonej pomiędzy nimi działce nr [...] winien przylegać do zachodniej granicy działki, aby zachować układ zabudowy charakterystyczny dla zabudowy bliźniaczej.

Wobec powyższego Wojewoda uznał, że zastosowane rozwiązanie projektowe jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W takim przypadku organ I instancji zobowiązany był nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a wobec nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy

1. - Prawo budowlane.

Organ odwoławczy dodał, że jakkolwiek organ I instancji nie wykazał, aby projekt naruszał § 12 rozporządzenia, jednak niezgodność z ustaleniami planu miejscowego przesądza o niemożności udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi B. H. na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 613/14, uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd wyjaśnił, że inwestor - planując zabudowę nieruchomości od granicy do granicy działki, powołał się na § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, przy czym w ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka określona w tym przepisie, bowiem działka skarżącego ma szerokość mniejszą niż 16 m. Sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych mogło zatem nastąpić bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Na działkach węższych niż 16 m możliwe jest usytuowanie budynku (zarówno mieszkalnego jednorodzinnego, jak i garażowego), przy samej granicy nieruchomości. Możliwe jest także usytuowanie garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlana.

Nadto, jeżeli chodzi o budowę budynków w zabudowie bliźniaczej i szeregowej, możliwe jest wzniesienie budynku bezpośrednio przy granicy nieruchomości, jeśli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje już budynek lub zostało wydane ostateczne pozwolenie na budowę takiego budynku. Nowy budynek można wznieść jedynie ze ścianą przylegającą już do istniejącego lub przewidzianego w pozwoleniu na budowę budynku i nie może on mieć większych wymiarów, długości i wysokości, niż budynek, do którego ma przylegać.

Sąd uznał, że stanowisko skarżącego, zgodnie z którym ww. przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie jest słuszne. Szerokość działki mniejsza niż 16 m umożliwia bowiem budowę przy granicy zarówno budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jak i garażowego.

Sąd zważył również, że słusznie organ odwoławczy wskazał, iż mimo spełnienia warunków rozporządzenia odnośnie budowy przy granicy w sprawie spełnione winny być także warunki planu miejscowego odnośnie charakteru zabudowy. Wymóg spełnienia warunków w tym przedmiocie jest niezależny od spełnienia wymogów rozporządzenia w kwestii odległości budynku od granicy nieruchomości. Co do zasady, mimo spełnienia wymogów rozporządzenia, organ może odmówić wydania pozwolenia na budowę w sytuacji sprzeczności inwestycji z planem miejscowym.

Sąd przyjął, że obiekt wolnostojący to obiekt budowlany nieograniczony w przestrzeni przez inne obiekty. Wokół ścian takiego obiektu istnieć musi niezabudowana przestrzeń. Elementy takiego budynku nie przylegają do innych sąsiednich budynków. Jeżeli dany budynek nie jest budynkiem wolno stojącym, jest budynkiem w zabudowie - zespole obiektów ze sobą powiązanych (zabudowa ta może być zabudową zwartą, szeregową, bliźniaczą, atrialną itp.). Sąd uznał, że planowany dom mieszkalny nie jest budynkiem wolnostojącym, bowiem ściana tego budynku przylega do budynku usytuowanego na sąsiedniej działce, co ma miejsce w sytuacji, jeżeli planowany garaż stanowi część budynku mieszkalnego, bądź do budynku garażu, o ile jest on obiektem odrębnym od budynku mieszkalnego.

Sąd wyjaśnił, że plan miejscowy dopuszczający zabudowę bliźniaczą nie wprowadza wymogu realizacji całości takiej zabudowy na jednej działce. Możliwa jest zatem budowa każdego z budynków w zabudowie bliźniaczego na dwóch sąsiadujących ze sobą działkach. Dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej charakteryzuje się tym, że jedna ze ścian zewnętrznych takiego budynku przylega do drugiego budynku, zaś pozostałe trzy elewacje usytuowane są swobodnie. Domy w zabudowie bliźniaczej posiadają linię symetrii, wspólną ścianę szczytową, sytuowaną często na granicy przylegających do siebie działek, która dzieli bryłę na dwie podobne części. Budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne architektonicznie, lecz muszą wykazywać podobieństwa w zakresie gabarytów każdego z segmentów, tj. powierzchni zabudowy, kształtu bryły, kubatury, szerokości elewacji frontowej, itp.

Zdaniem Sądu, wymóg istnienia tego podobieństwa winien być w sprawie wykazany. Sama fizyczna bliskość obiektów nie uzasadnia uznania, że zabudowa ma charakter zabudowy bliźniaczej. Fakt, że planowany obiekt ma być dobudowany do budynku mieszkalnego znajdującego się na sąsiedniej działce, nie świadczy jeszcze o istnieniu zabudowy bliźniaczej lecz wyłącznie o realizacji obiektu przybudowanego do innego budynku. Aby wymóg zabudowy bliźniaczej można było uznać za spełniony, w sprawie należało dokonać ustaleń odnośnie gabarytów budynku, z którym planowany obiekt ma być zbliźniaczony, znajdującego się na działce nr [...], w tym jego wysokości, i oceny, czy zabudowa na sąsiadujący działkach - nr [...] i działce inwestora stanowi zabudowę bliźniaczą.

Sąd dodatkowo zważył, że z okoliczności sprawy winno wynikać, czy zabudowa dotyczy budynku mieszkalnego z garażem, czy też budynku mieszkalnego i garażu. W tym zakresie okoliczności sprawy nie zostały przez organy prawidłowo zbadane, a sam projekt budowlany zawiera nieścisłości. W szczególności z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek garażu stanowi samodzielny obiekt, a w części opisowej projektu jego powierzchnię wliczono do powierzchni parteru budynku. Skarżący na rozprawie wskazał, że garaż ma stanowić integralną część budynku mieszkalnego. Kwestia ta winna być przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalona. O ile bowiem budynek mieszkalny z garażem stanowiącym część tego budynku może stanowić co do zasady zabudowę bliźniaczą w stosunku do budynku sąsiedniego, połączoną ścianą od strony garażu, o tyle warunek zabudowy bliźniaczej nie zostanie spełniony w przypadku, gdy oba budynki mieszkalne oddzielone będą odrębnym budynkiem garażowym.

Sąd przyjął nadto, że okoliczność, iż budynek zajmuje całą szerokość działki, wbrew stanowisku organu, nie świadczy o tym, że obiekt ten jest obiektem w zabudowie szeregowej. Jeżeli bowiem na sąsiedniej działce znajduje się obiekt budowlany, który nie przylega do granicy nieruchomości i między budynkami zachowany jest przestrzenny odstęp, brak jest podstaw do uznania, że planowana zabudowa doprowadzi do powstania zabudowy szeregowej.

Zdaniem Sądu, skarżący słusznie zarzucił, że organy winny w tym zakresie uwzględnić stan zagospodarowania nieruchomości, a nie ewentualne zmiany, jakie mogłyby być planowane w przyszłości. Wskazał także, iż organ wydający pozwolenie na budowę nie ma w tym zakresie obowiązku doprowadzenia do identycznej sytuacji w zakresie uprawnień właścicieli sąsiednich nieruchomości. Właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nie podnosił zresztą w sprawie zarzutów związanych z zamiarem zabudowy nieruchomości do jej granicy, lecz zarzuty związane z zacienieniem jego nieruchomości w związku z planowaną inwestycją.

Dodatkowo Sąd wskazał, że z uwagi na szerokość nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] – poniżej 16 m, jej właściciel w przypadku zamiaru rozbudowy budynku mieszkalnego będzie mógł zrealizować taką rozbudowę już w odległości 1,5 m od granicy z nieruchomością inwestora, by zachować odstęp od budynku na sąsiedniej nieruchomości i wymóg zakazu zabudowy innej niż wolnostojąca lub bliźniacza.

Jak wyjaśnił Sąd, brak zgodności inwestycji z planem miejscowym w niniejszej sprawie nie wynika zatem z faktu, że planowana zabudowa jest zabudową szeregową. Może on natomiast wynikać z faktu, że planowany dom jednorodzinny nie jest domem wolnostojącym ani domem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej. Okoliczność, czy planowana zabudowa stanowi zabudowę bliźniaczą winna być zatem zbadana przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli planowana zabudowa nie spełnia tego warunku, decyzja organu I instancji oparta na niewykonaniu przez inwestora zobowiązania do doprowadzenia obiektu do zgodności z postanowieniami planu miejscowego jest prawidłowa. Jeżeli natomiast planowany obiekt jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej, organ II instancji winien uchylić wadliwą decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem zbadania, czy projekt budowlany spełnia pozostałe wymogi art. 35 ustawy – Prawo budowlane.

Reasumując Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania B. H. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 2 czerwca 2014 r. Wojewoda - decyzją z dnia 3 czerwca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że na działce nr [...], graniczącej z inwestycją od strony zachodniej, znajduje się budynek mieszkalny jednokondygnacyjny, usytuowany ścianą bez otworów okiennych bezpośrednio przy granicy z działką objętą inwestycją. W opisie projektowanego zagospodarowania terenu wskazano, że projektowany budynek jednorodzinny utworzy zabudowę bliźniaczą z budynkiem od strony zachodniej, położonym na działce nr [...].

Zdaniem organu odwoławczego, z analizy przedłożonego projektu budowlanego wynika, że projektowany garaż stanowi cześć budynku mieszkalnego, pomimo oznaczenia go na rysunku projektu zagospodarowania terenu jako osobnego obiektu, innym kolorem. Budynek posiada fundamenty wspólne dla części mieszkalnej i garażu, a ściany garażu są dobudowane do jednej ze ścian części mieszkalnej. Ponadto dach garażu stanowi taras dostępny z holu na pierwszym piętrze budynku. Nie zachodzi zatem okoliczność wskazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako uniemożliwiająca spełnienie warunku zabudowy bliźniaczej, tj. oddzielenie budynków mieszkalnych odrębnym budynkiem garażowym.

W wyniku poczynionych ustaleń w oparciu o projekt budowlany, dokumentację udostępnioną przez Urząd Miasta, zawierającą opracowanie "Plan istniejącego budynku mieszkalnego", dotyczące obiektu przy ul. Ś. [...], a także dokumentację fotograficzną dostępną w internecie, organ odwoławczy stwierdził nadto, że nie występuje linia symetrii dzieląca zabudowę działek o numerach [...] i [...] na podobne części, które miałyby zbliżone gabaryty. Bryła projektowanego budynku składa się z dwóch części: niższej garażowej, przylegającej do ściany budynku usytuowanego na sąsiedniej działce, oraz wyższej mieszkalnej dwukondygnacyjnej, przylegającej do nieruchomości przy ul. Ś. [...]. Wysokość projektowanego budynku, przykrytego dachem płaskim, wynosi ok. 7 m dla części dwukondygnacyjnej i ok. 3,5 m dla jednokondygnacyjnej części garażowej, a jego powierzchnia zabudowy jest równa 121 m2. Istniejący obiekt na działce nr [...], również przykryty płaskim dachem, jest natomiast budynkiem jednokondygnacyjnym, o wysokości ok. 5,5 m i powierzchni zabudowy ok. 115 m2. Elewacja frontowa istniejącego budynku ma szerokość ok. 10 m, natomiast budynku projektowanego ok. 14 m.

Mając powyższe ustalenia na uwadze Wojewoda stwierdził, że budynek projektowany na działce nr [...] i budynek istniejący na działce nr [...] różnią się od siebie gabarytami, w tym ilością kondygnacji, ponadto istniejący budynek tworzy jedną bryłę, natomiast obiekt projektowany składa się z bryły głównej oraz dobudowanej do niej, zdecydowanie mniejszej, bryły garażu. Nie występuje zatem wystarczające podobieństwo, aby można było wyznaczyć oś symetrii dzielącą powstałą zabudowę na dwie podobne części. W wyniku realizacji inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę nie powstanie zatem zabudowa bliźniacza.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że pomimo spełnienia wymogów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę w przypadku sprzeczności inwestycji z planem miejscowym, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Dodał, że pomimo, iż planowany obiekt nie tworzy zabudowy szeregowej, nie jest również budynkiem wolnostojącym, ani bliźniaczym, dlatego nie spełnia wymagań obowiązującego planu miejscowego. Skoro zatem inwestor nie wykazał, na żądanie organu I instancji, zgodności projektu z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, zasadna była decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze na powyższą decyzję B. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Podniósł, że przepisy obowiązującego prawa budowlanego nie zawierają definicji ani wytycznych projektowania budynków tworzących zabudowę bliźniaczą. Nie ma więc obowiązku prawnego, aby oba budynki były identyczne. Z zapisów rozporządzenia wynika, że jeżeli dwa budynki jednorodzinne stykają się ścianami na granicy działki z zachowaniem wymogów zawartych w rozporządzeniu to tworzą one zabudowę bliźniaczą i w takim rozumieniu prawa są one powszechnie projektowane. Wprowadzanie dodatkowych, pozaprawnych, definicji i ograniczeń nakładanych na inwestora jest nacechowane subiektywnością i nie może stanowić podstawy oceny projektu przez organy architektoniczno-budowlane. Dodał, że w decyzji użyto określenia linia symetrii, które to określenie jest bardzo precyzyjne, z drugiej zaś strony organ wskazał, że domy w zabudowie bliźniaczej nie muszą być takie same, co jest oczywistą sprzecznością. Skarżący dodał, że w jego ocenie zaprojektowany budynek jest budynkiem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej, który spełnia wszystkie wymogi określone prawem i warunkami planu miejscowego.

Skarżący wyjaśnił nadto, że budynek na działce nr [...] nie spełnia obowiązujących warunków prawa budowlanego i obowiązującego planu miejscowego i z tych względów nie ma możliwości zaprojektowania jego identycznego bliźniaka. Oś symetrii między ww. budynkiem, a budynkiem projektowanym nie może być zachowana, albowiem budynek na działce nr [...] jest wysunięty poza nieprzekraczalną linię zabudowy ustaloną w planie miejscowym.

Zdaniem skarżącego, budynek na działce nr [...] zaprojektowany został w sposób maksymalnie zbliżony do budynku na działce nr [...], to jest zostały zachowane jego cechy, a mianowicie: do istniejącego jednokondygnacyjnego budynku z poddaszem nieużytkowym przylega jedna kondygnacja garażowa projektowanego budynku, uwzględniono kształt bryły i przesunięcie ścian w elewacji południowej, zaś dach płaski spełnia wytyczne planu miejscowego.

Skarżący podkreślił, że tylko części projektowanego budynku jest jednokondygnacyjna, a jego druga część nawiązuje do istniejącej zabudowy w sąsiedztwie tj. do budynków dwukondygnacyjnych, a tym samym ład przestrzenny jest zachowany.

W ocenie skarżącego powierzchnie zabudowy budynków różnią się nieznacznie, tj. o 6 m2, czyli 5,2 %. Nie ma żadnej wykładni, czy to jest znacząca różnica, tym bardziej, że powierzchnię istniejącego na działce nr [...] budynku podano w decyzji jako przybliżoną. Ponadto, obliczając powierzchnię zabudowy działki nr [...], prawdopodobnie nie wliczono powierzchni zajmowanej przez wolnostojący garaż o wymiarach 3 m na 6 m, tj. 18 m2.

Skarżący stwierdził też, że projektowany budynek jest jedną bryłą, tylko o zróżnicowanej wysokości i nie można go dzielić na bryłę główną i bryłę dobudowaną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647).

Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji niezbędne jest przywołanie postanowień zawartych w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołanie wskazanego przepisu jest niezbędne, ponieważ w odniesieniu do przedmiotowego postępowania wypowiedział się już tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/GI 613/14.

Przypomnieć należy, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie, rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w sprawie. Dotyczy ona właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Z kolei wskazania co do dalszego postępowania z reguły stanowią konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku tracą swoją moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego.

Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że po wydaniu orzeczenia sądowego podobny skutek może spowodować zmiana istotnych okoliczności faktycznych lub wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, z glosą B. Adamiak, OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263).

W tym miejscu stwierdzić należy, że w zakresie przesłanek zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, w tym w zakresie badania zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, unormowania prawne nie były zmieniane. Również w porządku prawnym nie pojawiła się legalna definicja zabudowy bliźniaczej. Obowiązuje nadal także uchwała Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy L. w G., rejon ulic D. i M. Ponadto stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, inwestor nadal bowiem domaga się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji w takim samym kształcie i z zastosowaniem takich samych rozwiązań architektonicznych, jakie były przedmiotem oceny tutejszego Sądu w wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r. Tym samym wskazania zamieszczone w ww. wyroku są wiążące dla organów administracji jak również dla tutejszego Sądu.

We wskazanym wyżej wyroku Sąd zdefiniował pojęcie zabudowa bliźniacza zawarte w planie miejscowym, co było niezbędne w celu zinterpretowania wymagań, jakie dla nowej zabudowy na przedmiotowej działce przewiduje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który na terenie tym wprowadził zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we wskazywanym powyżej wyroku przyjął, że "Dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej charakteryzuje się tym, że jedna ze ścian zewnętrznych takiego budynku przylega do drugiego budynku, zaś pozostałe trzy elewacje usytuowane są swobodnie. Domy w zabudowie bliźniaczej posiadają linię symetrii, wspólną ścianę szczytową, sytuowaną często na granicy przylegających do siebie działek, która dzieli bryłę na dwie podobne części. Budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne architektonicznie, lecz muszą wykazywać podobieństwa w zakresie gabarytów każdego z segmentów, tj. powierzchni zabudowy, kształtu bryły, kubatury, szerokości elewacji frontowej, itp.". Zaznaczał przy tym także, iż wymóg istnienia tego podobieństwa winien być w sprawie wykazany.

Zgodnie z zacytowanym powyżej art. 153 p.p.s.a., sformułowana w cytowanym wyroku definicja zabudowy bliźniaczej była wiążąca dla składu orzekającego w niniejszej sprawie przy dokonywaniu oceny prawidłowości obecnie zaskarżonej decyzji. Była również wiążąca dla organu odwoławczego, który zaskarżoną decyzję wydał.

Dokonując analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że projektowany budynek tworzy jedną całość, na którą składają się - cześć mieszkalna oraz część garażowa, która przylega do ściany budynku na działce nr [...]. Następnie organ odwoławczy słusznie ocenił, że nie występuje linia symetrii dzieląca zabudowę działek o numerach [...] i [...] na podobne części, które miałyby zbliżone gabaryty. Obowiązek dokonania takiej analizy wynikał wprost ze wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2015 r. Należy dodać, że w ocenie Sądu obecnie rozpoznającego niniejszą sprawę, została ona dokonana zgodnie z zawartą w tym wyroku oceną prawną. Prawidłowo organ ustalił bowiem, że niższa część projektowanego budynku – garażowa, przylegająca do ściany istniejącego na działce nr [...] budynku, będzie niższa od budynku znajdującego się na działce nr [...] o 2,5 m (co wynika m.in. ze znajdującej się w dokumentacji projektowej analizy zacieniania i przesłaniania).

Zasadnie organ zwrócił także uwagę, że budynek na działce nr [...] jest budynkiem jednokondygnacyjnym o wysokości 5,3 m, zaś część mieszkalna projektowanego budynku ma posiadać dwie kondygnacje o łącznej wysokości ok. 7 m. Różnica wysokości budynku na działce nr [...] oraz budynku projektowanego w jego części mieszkalnej wynosić zatem miałaby ok. 1,5 m. Wbrew stanowisku skarżącego prawidłowo również organ odwoławczy podkreślił, że w istocie bryła projektowanego budynku składa się z dwóch części, tj. części mieszkalnej dwukondygnacyjnej (wyższej od budynku znajdującego się na działce nr [...]) i części garażowej jednokondygnacyjnej (niższej od budynku znajdującego się na działce nr [...]), podczas gdy budynek sąsiedni takiego podziału nie ma – stanowi jednolitą jednokondygnacyjną bryłę.

Powyższe ustalenia w ocenie Sądu wskazują jednoznacznie, że kształt bryły projektowanego budynku i jego gabaryty nie pozwalają na uznanie go za budynek bliźniaczy w stosunku do budynku usytuowanego na działce nr [...]. Projektowana część garażowa budynku jest bowiem niższa od budynku usytuowanego na działce nr [...] (jednokondygnacyjnego), zaś projektowana cześć mieszkalna jest od niego wyższa i jest dwukondygnacyjna. Projektowany budynek różni się zatem w sposób znaczny w swych rozwiązaniach architektonicznych od budynku na działce nr [...].

Podkreślić przy tym należy, że to właśnie wprowadzone w projekcie budowlanym rozwiązania architektoniczne wymuszają dokonanie analizy wysokości zarówno części garażowej, jak i części mieszkalnej projektowanego budynku, w kontekście spełnienia cech charakterystycznych zabudowy bliźniaczej, którą ma on utworzyć wraz z budynkiem na działce nr [...]. Zatem uzasadnionym było – wbrew twierdzeniom skargi – dokonanie oddzielnego pomiaru obu tych części projektowanego budynku.

Dodać również trzeba, że odmienność projektowanego budynku w stosunku do budynku zlokalizowanego na działce nr [...] wynika także z różnicy 4 m w szerokości elewacji frontowej, a także z różnicy 6 m2 w powierzchni zabudowy. Nawet gdyby przyjąć, że te dwie ostatnie różnice nie są istotne, to już samo zaprojektowanie przedmiotowego budynku jako w istocie dwubryłowego, a do tego częściowo niższego, a częściowo wyższego od budynku na działce nr [...], powoduje, że projektowana zabudowa nie może być zakwalifikowana jako bliźniacza. Wyjaśnić przy tym należy, że słusznie do powierzchni zabudowy budynku na działce nr [...] nie zaliczył organ powierzchni istniejącego na tej samej działce garażu, skoro jest on obiektem odrębnym od budynku mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że analiza zaskarżonej decyzji i akt sprawy uzasadnia stwierdzenie, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy – w zgodzie z art. 153 p.p.s.a. - odczytał wskazania zamieszczone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. i prawidłowo – kierując się wytycznymi w nim zawartymi, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tej sprawie, nie dopuszczając się żadnych uchybień, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Sąd zważył również, że stanowisko skarżącego, w którym dopatruje się on sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, polegającej na wprowadzeniu wymogu określenia linii symetrii, przy jednoczesnym akceptowaniu poglądu, że domy w zabudowie bliźniaczej nie muszą być takie same, nie mogło także stanowić podstawy do zakwestionowania zasadności zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, działając w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r., obowiązany był kierować się przedstawioną przez Sąd charakterystyką zabudowy bliźniaczej. Sąd

1. - definiując tego rodzaju zabudowę wyjaśnił, w sposób wiążący dla organu, jak i dla Sądu obecnie rozpoznającego skargę, że domy w zabudowie bliźniaczej posiadają linię symetrii, która dzieli bryłę powstałej zabudowy bliźniaczej na dwie podobne części. Jednocześnie Sąd ten zważył, że budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne architektonicznie, lecz muszą wykazywać podobieństwa w zakresie gabarytów każdego z segmentów, tj. powierzchni zabudowy, kształtu bryły, kubatury, szerokości elewacji frontowej. Oznacza to, że pomiędzy stwierdzeniem o konieczności zachowania linii symetrii dzielącej segmenty zabudowy bliźniaczej, a brakiem wymogu architektonicznej identyczności segmentów, nie ma sprzeczności. Z tych też względów twierdzenie skarżącego, że zachowanie osi symetrii w przypadku projektowanego budynku oraz budynku usytuowanego na działce nr [...] jest niemożliwe ze względu na wysunięcie tegoż budynku poza nieprzekraczalną linię zabudowy ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, należało uznać za bezzasadne. Wymóg podobieństwa segmentów zabudowy bliźniaczej uzyskiwany poprzez dążenie do zachowania symetrii pomiędzy tymi segmentami nie może być rozumiany jako wymóg ich identyczności, a zatem symetria tak rozumiana może zostać uzyskana poprzez zaprojektowanie budynku na przedmiotowej nieruchomości z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, poza którą wysunięty jest budynek na działce nr [...].

W związku z twierdzeniami skarżącego o zachowaniu ładu przestrzennego przez projektowany budynek w stosunku do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy dwukondygnacyjnej, należy wyjaśnić, że ład przestrzenny na omawianym terenie jest kształtowany poprzez postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie wprowadził zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą. Projektowany budynek powinien zatem spełniać wymagania planistyczne, a zatem - w przypadku projektowania przewidzianej planem zabudowy bliźniaczej - wymogi dla tego rodzaju zabudowy. W przedmiotowej sprawie wzorcem dla projektowanej na działce inwestora tego rodzaju zabudowy jest budynek istniejący na działce nr [...]. Dla zabudowy bliźniaczej w niniejszej sprawie odniesienia nie mogą stanowić natomiast inne budynki istniejące w sąsiedztwie, w tym budynki dwukondygnacyjne.

Projektowany budynek nie jest zatem ani budynkiem w zabudowie bliźniaczej, ani budynkiem wolno stojącym, a jedynie taką zabudowę dopuszcza plan miejscowy.

Jedynie na marginesie należy dodać, że już w wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r. Sąd wyjaśnił, że sam fakt, iż planowany obiekt ma być dobudowany do budynku mieszkalnego znajdującego się na sąsiedniej działce, nie świadczy jeszcze o istnieniu zabudowy bliźniaczej, lecz wyłącznie o realizacji obiektu budowlanego przybudowanego do innego budynku.

W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał, że niewykonanie przez skarżącego obowiązku nałożonego na niego postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r., którym zobowiązano inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi rodzaju dopuszczalnej zabudowy – wolno stojąca i bliźniacza, uzasadniało wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, pomimo spełnienia przez projektowaną zabudowę wymogów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, przedstawiony przez inwestora projekt budowlany musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w tej sprawie – jak wykazano powyżej, taka zgodność nie ma miejsca. Zaskarżona decyzja - utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla skarżącego jest zatem zgodna z prawem.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę jako bezzasadną oddalił.