Uzasadnienie
Decyzją z 2 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta odmówił B. H. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem przy ul. P. Ś. 9 w G. ([...] KM 25 obr. G.).
Organ I instancji wskazał, że wniosek dotyczący tej inwestycji został złożony w dniu 10 kwietnia 2014 r. i postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Leszczynki w Gdyni, rejon ulic Działdowskiej i Modlińskiej, zatwierdzonego uchwałą Nr XVII/401/08 Rady Miasta Gdyni z dnia 27 lutego 2008r. w zakresie rodzaju zabudowy oraz do zgodności z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.).
W piśmie z 19 maja 2014 r. inwestor wskazał, że projektowany budynek stanowi segment budynku bliźniaczego i wniósł o wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
We wniesionym odwołaniu od decyzji negatywnej inwestor wskazał, że usytuowanie budynku uwzględnia istniejącą zabudowę działek sąsiednich, ponieważ zachowuje istniejący układ zabudowy bliźniaczej w segmentach: nr 5 z 7, nr 9 z 11 i nr 13 z 15. Przedstawiony projekt budowlany spełnia założenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, że szerokość działki nr 104 jest mniejsza niż 16 m, budynek zaprojektowano na całej jej szerokości ze ścianą bez otworów przy granicy z działką przy ul. P. Ś.
7. Inwestor wskazał, że taką możliwość sytuowania budynku dopuszcza ust. 3 § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.).
Decyzją z 15 lipca 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz.1409 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art.20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art.12 ust.7, oraz dokumentów, o których mowa w art.33 ust.2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust.2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust.7.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Wojewoda ustalił, że objęta planowaną inwestycją działka nr [...] przy ul. P. Ś. 9 jest położona na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Leszczynki w Gdyni, rejon ulic Działdowskiej i Modlińskiej, zatwierdzony uchwałą Nr XVII/401/08 Rady Miasta Gdyni z dnia 27 lutego 2008 r. (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 18 czerwca 2008r. Nr 54, poz.1516), na terenie oznaczonym symbolem 11 MN2. W punkcie 3 karty terenu ustalono przeznaczenie terenu: MN2 - zabudowa jednorodzinna wolno stojąca lub bliźniacza.
Natomiast przedłożony projekt budowlany obejmuje budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. przy ul. P. Ś. 7, z dobudowanym garażem usytuowanym bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] przy ul. P. Ś.
11. Szerokość elewacji projektowanego obiektu jest równa szerokości frontu działki
Budynki o szerokości elewacji frontowej równej całej szerokości frontu działki są charakterystyczne dla zabudowy szeregowej. W zabudowie bliźniaczej natomiast budynki usytuowane są jedną ścianą bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, ale zachowują wymaganą odległość od przeciwległej granicy działki.
W ocenie organu odwoławczego projektowanego budynku nie można uznać za obiekt w zabudowie bliźniaczej, ponieważ zajmuje całą szerokość działki, co jest charakterystyczne dla budynków w zabudowie szeregowej.
Organ podkreślił, że konieczność zachowania charakteru zabudowy bliźniaczej, wynikająca z ustaleń planu miejscowego, istnieje niezależnie od stanu zainwestowania działek sąsiednich. W przedmiotowej sprawie nie ma zatem znaczenia okoliczność, że projektowana ściana budynku mieszkalnego usytuowana bezpośrednio przy granicy działki, nie przylega do ściany budynku na sąsiedniej działce - na tej podstawie nie można stwierdzić, że projektowana inwestycja stanowi zabudowę bliźniaczą.
Organ wskazał, że skoro budynki położone na działkach nr [...] i [...] przylegają ścianami do wschodniej granicy działki, to budynek na położonej pomiędzy nimi działce nr 104 winien przylegać do zachodniej granicy działki, aby zachować układ zabudowy charakterystyczny dla zabudowy bliźniaczej.
Wobec powyższego Wojewoda uznał, że zastosowane rozwiązanie projektowe jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W takim przypadku organ I instancji zobowiązany był nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a wobec nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Organ wskazał, że jakkolwiek organ I instancji nie wykazał, aby projekt naruszał § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednak niezgodność z ustaleniami planu przesądza o niemożności udzielenia pozwolenia na budowę.
Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji miał podstawę do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a po stwierdzeniu, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, w tym nie wykazał zgodności projektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadnie odmówił on zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W skardze na powyższą decyzję inwestor zakwestionował stanowisko Wojewody jakoby budynek zajmujący całą szerokość działki był budynkiem w zabudowie szeregowej, a nie budynkiem bliźniaczym. Przedmiotowy budynek na działce nr 104 ze strony zachodniej posiada ścianę na granicy działki przylegającą do istniejącego budynku, natomiast ściana wschodnia jest usytuowana na granicy, lecz nie graniczy z żadnym budynkiem. W związku z tym budynek po wybudowaniu będzie segmentem budynku bliźniaczego, a nie środkowym elementem budynku w zabudowie szeregowej.
Skarżący zarzucił, że obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 12 ust. 3 pkt 1 nie przewiduje, że budynek jednorodzinny na działce o długości mniejszej niż 16 m nie może być wybudowany od granicy do granicy.
Skarżący uznał za bezpodstawne stwierdzenie organu odwoławczego, iż konieczność zachowania charakteru zabudowy bliźniaczej, wynikająca z ustaleń planu miejscowego, istnieje niezależnie od stanu zainwestowania działek sąsiednich, a w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że projektowana ściana budynku mieszkalnego usytuowana bezpośrednio nie przylega do ściany budynku na sąsiedniej działce. Skarżący wskazał, że w obowiązującym miejscowym planie w § 3 punkt 1 ppkt 2 istnieje zapis: "kształtowanie struktury przestrzennej z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania w nawiązaniu do sąsiedztwa w zakresie wysokości zabudowy, nachylenia dachów, linii zabudowy i innych parametrów i wskaźników zabudowy". Stan zainwestowania działek sąsiadujących w sposób zasadniczy wpływa na przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu, aby ten był zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Inwestor podkreślił, że od strony zachodniej projektowany budynek jest ograniczony stosunkowo niewielkimi parametrami ściany na granicy budynku usytuowanego zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2, natomiast od strony wschodniej dopuszcza usytuowanie ściany bezpośrednio na granicy działki zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.
Skarżący stwierdził, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które było podstawą do usytuowania ścian na granicy z działkami sąsiadującymi, ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, co oznacza, iż możliwość budowy przy granicy przy spełnieniu warunków wymienionych w tym przepisie nie zależy od uznania organu administracji architektoniczno- budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Wojewody, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem przy ul. P. Ś. 9 w G. (działka [...] KM 25 obr. G.).
Inwestor planując zabudowę nieruchomości od granicy do granicy działki powołał się na normę § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. § 12 rozporządzenia stanowi w ust. 1-3, że
- 1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:
- 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
- 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
- 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
- 3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się:
- 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,
- 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej.
- 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych,
- 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.
Niewątpliwym jest, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, bowiem działka skarżącego ma szerokość mniejszą niż 16 m. Sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych mogło zatem nastąpić bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.
Na działkach węższych niż 16 m możliwe jest usytuowanie budynku (zarówno mieszkalnego jednorodzinnego, jak i garażowego), przy samej granicy nieruchomości. Możliwe jest także usytuowanie garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlana. Nadto jeżeli chodzi o budowę budynków w zabudowie bliźniaczej i szeregowej, możliwe jest wzniesienie budynku bezpośrednio przy granicy nieruchomości, jeśli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje już budynek lub zostało wydane ostateczne pozwolenie na budowę takiego budynku. Nowy budynek można wznieść jedynie ze ścianą przylegającą już do istniejącego lub przewidzianego w pozwoleniu na budowę budynku i nie może on mieć większych wymiarów, długości i wysokości, niż budynek, do którego ma przylegać.
Skarżący powoływał się na spełnienie warunków ust. 3 pkt 1 § 12 rozporządzenia. Stanowisko, że przesłanki tego przepisu zostały w niniejszej sprawie spełnione jest słuszne. Szerokość działki mniejsza niż 16 m umożliwia bowiem budowę przy granicy zarówno budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jak i garażowego.
Słusznie organ wskazał, że mimo spełnienia warunków rozporządzenia odnośnie budowy przy granicy w sprawie spełnione winny być także warunki planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie charakteru zabudowy. Wymóg spełnienia warunków w tym przedmiocie jest niezależny od spełnienia wymogów rozporządzenia w kwestii odległości budynku od granicy nieruchomości. Co do zasady, mimo spełnienia wymogów rozporządzenia, organ może odmówić wydania pozwolenia na budowę w sytuacji sprzeczności inwestycji z planem.
Kwestia zgodności inwestycji z planem wymagała w niniejszej sprawie wnikliwego rozważenia.
Przepisy obowiązującego prawa nie zawierają definicji obiektu wolnostojącego ani obiektu w zabudowie bliźniaczej. Przepis art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego wprowadza jedynie definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowić, że jest nim budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
Obiekt wolnostojący to obiekt budowlany nie ograniczony w przestrzeni przez inne obiekty. Wokół ścian takiego obiektu istnieć musi niezabudowana przestrzeń. Elementy takiego budynku nie przylegają do innych sąsiednich budynków. Jeżeli dany budynek nie jest budynkiem wolno stojącym, jest budynkiem w zabudowie - zespole obiektów ze sobą powiązanych (zabudowa ta może być zabudową zwartą, szeregową, bliźniaczą, atrialną itp.)
Niewątpliwie planowany dom mieszkalny nie jest budynkiem wolnostojącym, bowiem ściana tego budynku przylega do budynku usytuowanego na sąsiedniej na działce, co ma miejsce w sytuacji jeżeli planowany garaż stanowi część budynku mieszkalnego, bądź do budynku garażu, o ile jest on obiektem odrębnym od budynku mieszkalnego.
W sprawie rozważenia wymagało zatem czy obiekt ten jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej. Plan dopuszczający zabudowę bliźniaczą nie wprowadza wymogu realizacji całości takiej zabudowy na jednej działce. Możliwa jest zatem budowa każdego z budynków w zabudowie bliźniaczego na dwóch sąsiadujących ze sobą działkach.
Dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej charakteryzuje się tym, że jedna ze ścian zewnętrznych takiego budynku przylega do drugiego budynku, zaś pozostałe trzy elewacje usytuowane są swobodnie. Domy w zabudowie bliźniaczej posiadają linię symetrii, wspólną ścianę szczytową, sytuowaną często na granicy przylegających do siebie działek, która dzieli bryłę na dwie podobne części. Budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne architektonicznie, lecz muszą wykazywać podobieństwa w zakresie gabarytów każdego z segmentów, tj. powierzchni zabudowy, kształtu bryły, kubatury, szerokości elewacji frontowej, itp. (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2009 r., II OSK 1833/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2008 r., II SA/Gd 703/07 dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl).
Wymóg istnienia tego podobieństwa winien być w sprawie wykazany. Sama fizyczna bliskość obiektów nie uzasadnia uznania, iż zabudowa ma charakter zabudowy bliźniaczej. Fakt, iż planowany obiekt ma być dobudowany do budynku mieszkalnego znajdującego się na sąsiedniej działce nie świadczy jeszcze o istnieniu zabudowy bliźniaczej lecz wyłącznie o realizacji obiektu przybudowanego do innego budynku. Aby wymóg zabudowy bliźniaczej można było uznać za spełniony, w sprawie należało dokonać ustaleń odnośnie gabarytów budynku znajdującego się na działce nr 112, w tym jego wysokości, z którym planowany obiekt ma być zbliźniaczony i oceny, czy zabudowa na sąsiadujący działkach nr 112 i działce inwestora stanowi zabudowę bliźniaczą.
Z okoliczności sprawy winno wynikać czy zabudowa dotyczy budynku mieszkalnego z garażem, czy też budynku mieszkalnego i garażu. W tym zakresie okoliczności sprawy nie zostały przez organy prawidłowo zbadane, a sam projekt budowlany zawiera nieścisłości. W szczególności z projektu tego – projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek garaży stanowi samodzielny obiekt, a w części opisowej projektu jego powierzchnię wliczono do powierzchni parteru budynku. Skarżący na rozprawie wskazał, że garaż ma stanowić integralną część budynku mieszkalnego. Kwestia ta winna być przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalona. O ile bowiem budynek mieszkalny z garażem stanowiącym część tego budynku może stanowić co do zasady zabudowę bliźniaczą w stosunku do budynku sąsiedniego, połączoną ścianą od strony garażu, o tyle warunek zabudowy bliźniaczej nie zostanie spełniony w przypadku, gdy oba budynki mieszkalne oddzielone będą odrębnym budynkiem garażowym.
Natomiast okoliczność, że budynek zajmuje całą szerokość działki, wbrew stanowisku organu, nie świadczy o tym, że obiekt ten jest obiektem w zabudowie szeregowej. Jeżeli bowiem na sąsiedniej działce znajduje się obiekt budowlany, który nie przylega do granicy nieruchomości i między budynkami zachowany jest przestrzenny odstęp, brak jest podstaw do uznania, że planowana zabudowa doprowadzi do powstania zabudowy szeregowej.
Skarżący słusznie zarzucił, iż organy winny w tym zakresie uwzględnić stan zagospodarowania nieruchomości, a nie ewentualne zmiany, jakie mogłyby być planowane w przyszłości. Wskazać także należy, że organ wydający pozwolenie na budowę nie ma w tym zakresie obowiązku doprowadzenia do identycznej sytuacji w zakresie uprawnień właścicieli sąsiednich nieruchomości. Właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nie podnosił zresztą w sprawie zarzutów związanych z zamiarem zabudowy nieruchomości do jej granicy, lecz zarzuty związane z zacienieniem jego nieruchomości w związku z planowaną inwestycją.
Dodatkowo wskazać należy, iż z uwagi na szerokość nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] – poniżej 16 m, jej właściciel w przypadku zamiaru rozbudowy budynku mieszkalnego będzie mógł zrealizować taką rozbudowę już w odległości 1,5 m od granicy z nieruchomością inwestora, by zachować odstęp od budynku na sąsiedniej nieruchomości i wymóg zakazu zabudowy innej niż wolnostojąca lub bliźniacza.
Brak zgodności inwestycji z planem w niniejszej sprawie nie wynika zatem z faktu, iż planowana zabudowa jest zabudową szeregową. Może on natomiast wynikać z faktu, że planowany dom jednorodzinny nie jest domem wolnostojącym ani domem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej. Okoliczność, czy planowana zabudowa stanowi zabudowę bliźniaczą winna być zatem zbadana przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli planowana zabudowa nie spełnia tego warunku, decyzja organu I instancji oparta na niewykonaniu przez inwestora zobowiązania do doprowadzenia obiektu do zgodności z postanowieniami planu jest prawidłowa. Jeżeli natomiast planowany obiekt jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej, organ II instancja winien uchylić wadliwą decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem zbadania czy projekt budowlany spełnia pozostałe wymogi art. 35 Prawa budowlanego.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy dokonał niewłaściwej oceny, iż planowana zabudowa narusza przepisy planistyczne z uwagi na szeregowy charakter zabudowy, naruszając tym samym przepis prawa materialnego i nie ustalił należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Z art. 153 ustawy
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego od skargi wpisu sądowego.