Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie wszczęte z wniosku B. Ch., w toku którego ustalił, że L. S. wybudowała bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1997 r. przybudówkę przy północnej elewacji budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] obr. [...] w Ł. przy ul. [...] z dachem jednospadowym krytym papą o wymiarach 2,30 m x 1,70 m. W związku z powyższym, decyzją z dnia 26 kwietnia 2007 r. organ na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wstrzymał roboty budowlane oraz nakazał L. S. przedłożenie stosownych dokumentów. Wobec wykonania nałożonych na skarżącą obowiązków, organ decyzją z dnia 10 września 2007 r. zatwierdził projekt budowlany przybudówki (wiatrołapu) oraz nałożył na L. S. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lipca 2009 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec braku przedłożenia przez stronę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż B. Ch. (współwłaścicielka działki nr [...]) nie wyraziła zgody na przedmiotową dobudowę.
Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 25 września 2009 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakazał L. S. przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, czterech egzemplarzy projektu wraz opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji wskazał na bezprzedmiotowość wstrzymywania robót budowlanych wobec ich zakończenia oraz ustalił, iż opłata legalizacyjna wyniesie 50.000 zł.
Następnie, decyzją z dnia 23 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i 4, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał L. S. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej przybudówki do budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. 1 przy ul. [...] w Ł. Organ stwierdził, że Burmistrz Miasta decyzją z dnia 20 stycznia 2010 r., ustalił warunki zabudowy dla dobudowy wiatrołapu do budynku mieszkalnego. Organ uznał, że wobec uchylenia przez Kolegium tej decyzji i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji (decyzją z dnia 1 marca 2010 r.), przedłożone dokumenty były niekompletne, jako że inwestor nie legitymował się decyzją o warunkach zabudowy, konieczną do przedłożenia w toku procedury legalizacyjnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji L. S. wskazała, że B. Ch. w dacie budowy przybudówki nie była współwłaścicielem, którym wtedy był jej dziadek S. Sz. Nie sprzeciwiał się on działaniom skarżącej, a wręcz jej pomagał. B. Ch. została natomiast współwłaścicielką nieruchomości wiele lat po wybudowaniu przybudówki. Nadto skarżąca podała, że wraz z F. H. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i w związku z tym wniosła o zawieszenie postępowania.
Decyzją z dnia 1 grudnia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec niespełnienia nałożonych na stronę obowiązków (brak decyzji o warunkach zabudowy) koniecznym było orzeczenie rozbiórki obiektu.
Skargę na powyższą decyzję złożyła L. S., wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że przyczyną umorzenia przez Kolegium postępowania w sprawie warunków zabudowy było zrealizowanie inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Uczestniczka postępowania B. Ch. wyjaśniła z kolei, że skarżąca nie posiada i nigdy nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] w Ł. na cele budowlane. Na podstawie umowy darowizny i umowy o dożywocie z dnia 16 stycznia 2004 r. B. Sz. (obecnie Ch.), wnuczka S. Sz. nabyła po dziadku udział we współwłasności działki nr [...] i położonych tam budynków.
Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy, zaznaczając jedynie, że organ odwoławczy błędne przyjął, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2010 r. w przedmiocie warunków zabudowy nie została zaskarżona, bowiem skarga L. S. i F. H. złożona na to rozstrzygnięcie została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II SA/Gd 346/10).
Sąd stwierdził, iż wobec braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w dacie orzekania w przedmiocie rozbiórki, skarżąca nie spełniła warunku legalizacji dotyczącego przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, bowiem decyzja organu I instancji została uchylona, a postępowanie w tej sprawie umorzone. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wadliwe jest stwierdzenie organów administracji, że skarżąca nie ma możliwości uzyskania warunków zabudowy w sytuacji, gdy inwestycja została już zrealizowana. Takie stanowisko stoi w oczywistej sprzeczności z celem procedury legalizacyjnej i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt P 37/06). Zdaniem Sądu pierwszej instancji istnieje możliwość legalizacji dokonanej samowoli w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną już po wszczęciu postępowania. Wbrew zatem stanowisku Kolegium, wyrażonemu w decyzji z dnia 1 marca 2010 r., nie ma znaczenia termin uzyskania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, bo ma ona charakter wyłącznie informacyjny.
Jak zaznaczył jednak Sąd, pomimo że brak decyzji o warunkach zabudowy może być usunięty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 945/06), co stanowiłoby dla skarżącej szansę na legalizację istniejącej samowoli budowlanej, po uwzględnieniu skargi, to jednak dojść do tego nie mogło z powodu braku spełnienia kolejnego wymogu dla legalizacji obiektu w postaci prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analizując to zagadnienie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pomimo, iż kwestii tej organy nie objęły wnikliwą oceną, to uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem, że B. Ch., będąca współwłaścicielką nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w Ł. przy ul. [...] nie wyrażała zgody na dokonanie zrealizowanej dobudowy, gdyż powoduje ona zacienienie jej lokalu. Organ zlecił wykonanie analizy nasłonecznienia, z której wynikało, że lokal mieszkalny B. Ch. ma odpowiednie nasłonecznienie. Wobec powyższego organ nie badał dalej kwestii braku zgody B. Ch. na przedmiotową zabudowę. W wykonaniu zobowiązania określonego w postanowieniu z dnia 25 września 2009 r. skarżąca przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu wskazała, że nieruchomość podlegająca planowanej zabudowie stanowi przedmiot współwłasności wraz z B. Ch. oraz Z. i F. H. Oświadczenie podpisane zostało przez skarżącą i nie dołączono do niego oświadczeń wyrażających zgodę pozostałych współwłaścicieli.
Sąd pierwszej instancji uznał, że organ nie ocenił złożonego oświadczenia w kontekście pozostałego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu poczynienie takiej oceny prowadzi do wniosku, że skarżąca nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli tak, to nie zaistniał jeden z koniecznych warunków legalizacyjnych. W świetle natomiast materiału przedłożonego przez B. Ch. w toku postępowania przed Sądem zasadnym jest wniosek, że prawa takiego również i w przyszłości nie uzyska, albowiem B. Ch. konsekwentnie kwestionuje legalność powstałej zabudowy i nie udzieli na nią skarżącej dobrowolnej zgody. Brak wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi przeszkodę do uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku popełnienia samowoli budowlanej uniemożliwia jej legalizację.
Ustosunkowując się do powoływanej przez skarżącą okoliczności dysponowania ostateczną decyzję Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 lutego 2006 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził nadto, że powoływanie się na nią dopiero w postępowaniu przed Sądem jest chybione. Organ nadzoru okoliczności tej nie zbadał, ponieważ strona w toku postępowania administracyjnego toczącego się od 2007 r. dokumentu tego nie złożyła, mimo, iż miała takie możliwości przed organem I instancji chociażby na skutek kolejnych postanowień nakładających obowiązek złożenia decyzji o warunkach zabudowy, a w toku postępowania przed organem odwoławczym na skutek poprzedzenia decyzji z dnia 1 grudnia 2010 r. zawiadomieniem podjętym w trybie art. 10 K.p.a., doręczonym skarżącej w dniu 25 października 2010 r. W świetle tych okoliczności Sąd uznał, że opisana decyzja, co do której zresztą nie przedstawiono dowodu, że ma charakter ostateczny, nie wskazuje na konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
W tym zakresie Sąd stwierdził, że organy nie uchybiły przepisom art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez to, że dokumentem tym nie dysponowały. Nadto Sąd wskazał, iż ocena braku uprawnień L. S. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest oczywista i poparta dowodami znajdującymi się w aktach administracyjnych, z których wynika między innymi istniejący od lat konflikt między współwłaścicielami. Brak uprawnień inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane był już przedmiotem oceny organu odwoławczego w decyzji kasacyjnej z dnia 15 lipca 2009 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji okoliczność ta nie uległa zmianie, stąd zdaniem Sądu, trafność rozstrzygnięcia mimo braku ustaleń w tym przedmiocie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła L. S., zaskarżając go w całości. Kasację oparto na następujących podstawach:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 7 i art. 9 K.p.a. poprzez przyjęcie, że dobudowana przez skarżącą w latach 1996- 1997 przybudówka do budynku mieszkalnego nie może zostać zalegalizowana wobec nieprzedstawienia przez skarżącą ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy skarżąca wykazała, iż taką decyzją legitymuje się. Natomiast orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2010 r. dotyczące umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co winno skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd meritii albowiem organy administracji są obowiązane i uprawnione do samodzielnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki legalizacji obiektu;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 oraz ust. 3 i 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że skarżąca nie spełniła warunków umożliwiających legalizację wykonanej samowoli budowlanej albowiem nie wykazała, że przysługiwało jej prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że skarżąca złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale dokument ten nie został zweryfikowany przez sąd i organy administracji w świetle innych dokumentów i oświadczeń stron postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2010 r., bądź o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że w piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2011 r. obszernie wyjaśniała, dlaczego dopiero w postępowaniu przed sądem przedstawiła wydaną przez Burmistrza Miasta w dniu 29 lutego 1996 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca, bowiem została wprowadzona przez pracownika organu w błąd, poprzez jego stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna i odmówiono nawet załączenia tejże decyzji do akt postępowania jako dowodu w sprawie. Nadto skarżąca podała, iż legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania złożyła stosowne oświadczenie, które jednak nie stanowiło przedmiotu oceny, zarówno organów administracji, jak i Sądu. Część nieruchomości wspólnej, na której położony jest przedmiotowy obiekt, została przekazana do wyłącznego użytkowania skarżącej i małżonkom H. Stąd też istotna była zgoda małżonków H., którzy ją wyrazili. Stanowisko współwłaścicielki B. Ch. winno być natomiast traktowane jako sprzeczne z umową, co do ustalonego sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 4/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W niniejszej sprawie istotne znaczenie miał fakt, że sprawa niniejsza rozpoznawana była ponownie po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 4/12.
W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny poddał analizie dwie kluczowe dla rozstrzygnięcia kwestie. Pierwsza dotyczyła zakwestionowania braku możliwości wydania w przedmiotowym postępowaniu legalizacyjnym decyzji o warunkach zabudowy, druga dotyczyła natomiast braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Badając obie te kwestie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Sąd pierwszej instancji ocenił je w sposób wadliwy.
Odnosząc się do pierwszej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kluczowe znaczenie mają dwa stwierdzenia Sądu I instancji, znajdujące swe źródło w treści i skutkach prawnych wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, a mianowicie, że istnieje możliwość legalizacji dokonanej samowoli w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną już po wszczęciu postępowania legalizacyjnego i faktu, że decyzja ta ma charakter wyłącznie informacyjny, a więc nie ma znaczenia termin uzyskania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powyższe uwagi doprowadziły do słusznej konstatacji, sformułowanej w oparciu o wyrok tego Sądu z dnia 22 czerwca 2007 r., II OSK 945/05, że brak decyzji o warunkach zabudowy może być usunięty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
W świetle okoliczności sprawy stwierdzenie to wymagało jednakże uzupełnienia. Skoro bowiem istniała możliwość wydania w sprawie na rzecz skarżącej decyzji o warunkach zabudowy, to koniecznym było przypomnienie organom o ich obowiązku poinformowania skarżącej o możliwości wystąpienia ze stosownym wnioskiem w toku ponownie prowadzonego postępowania. Wyjaśnił bowiem, iż w świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wynikających z art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. prowadzenie postępowania administracyjnego, tak aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, wymagało przede wszystkim od organu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Taką okolicznością, wobec umorzenia poprzednio prowadzonego postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy, była możliwość ponownego złożenia wniosku o wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2010r. wykraczała poza granice niniejszej sprawy, jednakże wobec powyższych rozważań oraz informacyjnego charakteru decyzji o warunkach zabudowy Sąd ten uznał, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niemożność złożenia na etapie postępowania administracyjnego została przez stronę uzasadniona we wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania z decyzji Burmistrza z dnia 29 lutego 2006 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a do przedstawionych przez stronę okoliczności Sąd pierwszej instancji w zakresie uwzględniającym obowiązujący stan prawny nie ustosunkował się. Dlatego też został uznany za częściowo zasadny pierwszy zarzut skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył przy tym, że konieczność poinformowania strony o możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wynikała z zakwestionowania drugiego ustalenia dotyczącego braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie stanowiła ona przedmiotu analizy organów administracyjnych. W tym też zakresie Sąd dokonał nie tylko samodzielnej oceny materiału dowodowego, ale i części ustaleń faktycznych w sprawie, przesądzając przy tym w sposób nieuprawniony, iż skarżąca nie uzyska również w przyszłości prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w niezbędnym zakresie.
Sąd uznał, że ocena ta była przedwczesna i nie uwzględniała następujących okoliczności sprawy. Po pierwsze Sąd przywołał znajdujący się w aktach sprawy wniosek B. Ch. z dnia 15 marca 2007 r. do Sądu Rejonowego w L. o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w Łebie przy ul. [...] składającej się z działki gruntu nr [...] obręb 1 o powierzchni 974 m2, której współwłaścicielami są B. Ch., skarżąca oraz Z. i F. H. Załącznik tego wniosku stanowi wezwanie L. S. do Sądu Rejonowego, co wskazuje na wszczęcie tego postępowania sądowego. Nie zostało wyjaśnione, czy powyższe postępowanie zakończono i w jaki sposób.
Po drugie, Sąd uznał, że nie można wykluczyć możliwości uzyskania przez skarżącą od sądu powszechnego stosownej zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, na co zresztą wskazywał sam Sąd pierwszej instancji. Po trzecie zwrócić również należało uwagę na możliwość określenia podziału do korzystania z rzeczy wspólnej przez jej współwłaścicieli poprzez przyznanie współwłaścicielowi określonej części nieruchomości do wyłącznego korzystania. Nie zostało też wyjaśnione ani przez organy, ani przez Sąd stanowisko Z. H. i F. H. to jest pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiona jest przedmiotowa przybudówka. Z tych tez względów Naczelny Sad Administracyjny uznał za zasadny drugi zarzut skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W świetle wiążącej wykładni prawa przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że wskazane wyżej uchybienia organów administracji uzasadniają uchylenie wydanych w sprawie decyzji z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, w konsekwencji czego doszło także do naruszenia przepisów postępowania.
Stwierdzić jedynie należy, że przywołana przez skarżącą dopiero w toku postępowania sądowego i dołączona do pisma z dnia 15 kwietnia 2011 r. decyzja Burmistrza z dnia 29 lutego 1996 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z treści art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika bowiem, że ocena zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonywana jest w dacie orzekania o samowoli budowlanej, a potwierdzeniem takiego stanu może być ostateczna decyzja o warunkach zabudowy. Wymogu tego nie spełnia jednakże decyzja z dnia 29 lutego 1996 r., jako że była ona ważna jedynie do dnia 29 lutego 1997 r.
W tym stanie rzeczy Sąd, uwzględniając skargę, uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składają koszty zastępstwa procesowego.
Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi, w tym wykładnię prawa wynikającą z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpatrując ponownie sprawę, organ powinien zatem stosownie do zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poinformować skarżącą o możliwości złożenia ponownego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nadto organ winien wyjaśnić sprawę w zakresie posiadania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.