Uzasadnienie
W. Ł. pismem z dnia 7 października 2016 roku wniósł skargę na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 22 sierpnia 2016 roku wniósł skargę do ww. organu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w wykonaniu obowiązku zastosowania się do oceny i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 284/10. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego– pismem z dnia 26 sierpnia 2016 roku, poinformował skarżącego, że uznał jego skargę za niezasadną. Dlatego skarżący, pismem z dnia 6 września 2016 roku - wezwał go do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to również skarżony organ uznał za niezasadne.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w przypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Sądy administracyjne nie posiadają natomiast kompetencji do kontrolowania działalności organów administracji w innym zakresie.
W myśl art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", w na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub w razie przewlekłego prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła do organu II instancji "skargę" z dnia 22 sierpnia 2016 roku na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednakże, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o charakterze pisma przesądza jego treść i wynikająca z niej intencja strony, nie zaś oznaczenie jakie nada mu strona (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 234/14, LEX nr 1561925; z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 833/11, LEX nr 1069194 oraz z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt II FZ 530/10, LEX nr 742587). Stąd też pismo strony z dnia 22 sierpnia 2016 roku zatytułowane "skarga" należało uznać za zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a.
Natomiast przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 2016 roku o uznaniu skargi (zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie) strony z dnia 22 sierpnia 2016 roku za niezasadną. Pismo to nie jest jednak jednym z aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 p.p.s.a.
Należy wyjaśnić, że zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. jest niezaskarżalne. Winno ono zostać wyrażone w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Akt ten nie mieści się również w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 872/12; z 26 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1680/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Strona nie ma zatem uprawnień podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym i nie podlega ono zaskarżaniu do sądu administracyjnego, albowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11, Baza Orzeczeń LEX nr 741638).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniesioną w niniejszej sprawie skargę za niedopuszczalną albowiem dotyczy ona aktu niepodlegającego kognicji sądów administracyjnych i z tej przyczyny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.