Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 lipca 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. W., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę: przebudowa i adaptacja pomieszczeń garażowych na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie położonym w S. przy ul. [...], działka nr [...].
W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu 03 kwietnia 2006 r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na: adaptacji i przebudowie pomieszczeń garażowych na mieszkania.
Organ I instancji w dniu 12 kwietnia 2006 r. wystosował zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, które zostało skierowane do wszystkich osób będących stronami postępowania. W odpowiedzi na powyższe jedna ze stron wniosła uwagi odnośnie zasad korzystania ze wspólnej drogi dojazdowej do budynku. W jej ocenie, zastrzeżenia budzi intensywność i rodzaj sprzętu korzystającego z dojazdu. Zakres proponowanej przebudowy i adaptacji pomieszczeń wymaga użycia ciężkiego sprzętu budowlanego, a zmiana funkcji pomieszczeń spowoduje ograniczenie ruchu kołowego zasadniczo do samochodów osobowych.
W związku z koniecznością uzupełnienia przedstawionego projektu budowlanego o wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia i opinie. W dniu 05 czerwca 2006 organ I instancji na wniosek inwestora zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę.
Po przedstawieniu postanowienia Wojewody udzielającego zgody na odstępstwo od wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu utrzymywania zasłon śnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. 2004 r., Nr 249, poz. 2500), oraz pozytywnych opinii odnośnie dokumentacji projektowej: PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Zakład Linii Kolejowych, Telekomunikacji Kolejowej Sp. z 0.0. Zakład Telekomunikacji w G. oraz "PKP ENERGETYKA" Sp. z 0.0. Zakład Północny, w dniu 13 lipca 2006 r. r. podjęto zawieszone postępowanie administracyjne.
Organ I instancji, po sprawdzeniu wniosku wraz ze wszystkimi dołączonymi dokumentami i opracowaniami projektowymi stwierdził, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi dla przedmiotowej działki ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnioskodawca oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, autor projektu przedstawił dokumenty stanowiące o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Od powyższej decyzji C. B. oraz K. R. wnieśli odwołania do Wojewody.
C. B. w uzasadnieniu swojego odwołania stwierdził, iż wobec M. W. toczy się postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawie samowoli budowlanych na działkach [...], [...], [...] oraz zarzucił, iż do planowanej inwestycji nie ma dojazdu dla samochodów dowożących materiały budowlane a istniejący dojazd jest bardzo wąski i może ulec uszkodzeniu ściana jego budynku, która znajduje się na granicy drogi dojazdowej.
K. R. podniósł natomiast, iż jako współwłaściciel działki sąsiadującej z drogą dojazdową i współwłaściciel drogi dojazdowej do wszystkich posesji w przedmiotowym terenie, nie wyraża zgody na planowaną inwestycję. Wskazał również, iż uszkodzeniu może ulec ściana budynku znajdująca się na granicy dojazdu do posesji w trakcie dowozu materiałów budowlanych niezbędnych do realizacji przedmiotowej inwestycji. Nadto stwierdził, iż w skutek podniesienia terenu na posesji nr [...] działka [...] występują problemy z odprowadzaniem wód opadowych, co powoduje zalewanie jego części budynku. Podniósł również, iż toczy się postępowanie w sprawie samowoli budowlanych przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego.
Wojewoda decyzją z dnia 21 września 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3, 4 i 6, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2004 r., Nr 156, poz. 1118), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż badając sprawę w trybie odwoławczym dodatkowo uzupełnił akta o wypisy, wyrysy z ewidencji gruntów oraz wypis z planu miejscowego dla badanego terenu. W oparciu o posiadane dokumenty stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej powyżej ustawy Prawo budowlane, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 tej ustawy.
W szczególności wskazał, iż projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części pasa przy kolejowego w mieście S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 04 listopada 2005 r. Nr [...] (Dz. U. Woj. Poro. Nr 4 poz 42 z dnia 9 stycznia 2006 r.). Organ Odwoławczy wskazał, iż inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, dołączył do niego opracowany przez osoby uprawnione i stosownie uzgodniony projekt budowlany, a także złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem z dyspozycji art. 35 ust 4 cytowanej ustawy nie można było odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ustosunkowując się do kwestii podnoszonych w odwołaniach C. B. i K. R. w sprawie samowoli budowlanych i prowadzonego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) organ II instancji wskazał, iż postępowanie w sprawie samowoli budowlanych zakończone zostało decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 sierpnia 2006 r. Nr [...], z której wynika, że istniejąca zabudowa i sposób zagospodarowania działki Nr [...] obręb jest zgodny z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 kwietnia 1999 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o wydaniu pozwolenia na budowę: przebudowę istniejącego garażu na warsztat obsługi samochodów. Jednocześnie organ II instancji wskazał, iż w/w postępowaniem PINB w S. dotyczy wiaty usytuowanej na granicy z działką [...] a nie budynku garażowego.
Rozpatrując żądania K. R. ujęte w odwołaniu o wydanie decyzji w sprawie rozbiórki ocieplenia budynku mieszkalnego na działce [...] oraz likwidacji podniesienia terenu, organ II instancji organ odwoławczy stwierdził, że nie były one przedmiotem obecnego postępowania, a decyzję w tej sprawie zgodnie z art. 48 ust 1 w związku z art. 80 ust 2 pkt 1 i art. 83 ust 1 ustawy może podjąć jedynie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z siedzibą w odrębnym postępowaniu. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, iż ewentualna rozbiórka wskazanych obiektów nie ma wpływu na działania inwestycyjne w obiekcie garażowym na działce [...]. W odniesieniu do istniejącego wjazdu obejmującego działkę nr [...], który stanowi drogę dojazdową do wszystkich posesji, w tym i do działki nr [...], na której projektowana jest przebudowa garaży na budynek mieszkalny jednorodzinny, Wojewoda stwierdził, że jest on współwłasnością wszystkich właścicieli nieruchomości na tym terenie.
Brak jest zatem, podstaw prawnych wynikających z ustawy Prawo budowlane, które uniemożliwiłyby realizację tego zadania inwestycyjnego. Sposób korzystania z drogi dojazdowej przez współwłaścicieli lub jego zmiana może być rozwiązana jedynie na drodze cywilno - prawnej przez odpowiednie sądy cywilne. Organ odwoławczy podał, iż utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, że została ona wydana w zgodności z prawem i obligacją art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust.4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie, z którymi właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę jeśli spełnione są wszystkie przesłanki wynikające z cytowanych przepisów.
Na powyższą decyzję C. B. oraz S. i Z. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie wskazując, iż została wydana bez wnikliwego rozpatrzenia oraz z naruszeniem prawa własności. C. B. podtrzymał swoją dotychczasową argumentację w sprawie
S. i Z. S. wskazali, iż nie wyrazili zgody na rozbudowę przez M. W. garażu, ponadto wskazali, iż inwestor nie posiada uzgodnień w współwłaścicielami drogi dz. [...]. Podnieśli ponadto, iż organ I instancji nie uznał ich stroną w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek M. W. a dotyczącego zmiany użytkowania, przebudowy i adaptacji pomieszczeń warsztatowo – usługowych na mieszkanie przy ul. [...] w S., mimo naruszenia przez wnioskodawcę ich prawa własności poprzez samowolę budowlaną która powstała w granicy ich działki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Nadto podał, iż projektowana inwestycja polega na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego. Ponadto postępowania prowadzone przez organy nadzoru budowlanego nie dotyczą przedmiotowego obiektu objętego wnioskiem inwestora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i rozstrzyga w granicach danej sprawy. Może zatem skargę uwzględnić również z innych przyczyn aniżeli w niej wskazanych.
Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w przypadku skarżącego C. B..
Z dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, że strona ma możliwość odwołania się od decyzji organu I instancji. Zaskarżyć do sądu administracyjnego można zatem wyłącznie decyzję ostateczną, skontrolowaną instancyjnie przez organ odwoławczy.
W tym miejscu zauważyć należy, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r. wnieśli również S. i Z. S., którym odmówiono przymiotu strony postępowania.
Stwierdzenie braku przymiotu strony przez S. i Z. S. spowodowało wydanie przez organ odwoławczy w stosunku do tych skarżących postanowienia o niedopuszczalności odwołania (art. 134 kpa). Postanowienie to w następstwie złożenia skargi przez w/w zostało przez sąd uchylone z tej przyczyny, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa a nie na podstawie art. 134 kpa (por. uchwała NSA z 5 lipca 1999 r. OPS 16/97 – ONSA 1999/4/119).
W tej sytuacji organ winien raz jeszcze dokonać oceny i rozstrzygnąć o legitymacji procesowej wskazanych wyżej skarżących, albowiem wniesienie przez nich odwołania spowodowało, że pozostaje ono do rozpatrzenia (wskutek uchylenia przez Sąd w/w postanowienia) i w przypadku stwierdzenia jej braku wydać decyzję w trybie właściwym z art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Orzeczenie merytoryczne w związku odwołaniem C. B., którego organ II instancji uznał za legitymowanego do wniesienia odwołania, może dopiero zostać wydane po prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii procesowej, jaką jest materialnoprawna legitymacja S. i Z. S..
Ponieważ prawomocne rozstrzygnięcie przez organ II instancji w/w kwestii powinno nastąpić przed dokonaniem sądowej kontroli merytorycznej zasadności skargi C. B. toteż (przy zastosowaniu powołanego na wstępie art. 134 popsa) skargę w/w skarżącego Sąd uwzględnił.
W niniejszej sprawie sąd odrzucił skargę skarżących S. i Z. S. z tego względu, że ich legitymacja skargowa w świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związana była wyłącznie z postanowieniem organu II instancji stwierdzającym niedopuszczalność odwołania i nie wiązała się z postępowaniem zakończonym merytoryczną decyzją Wojewody z dnia 21 września 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. i W. pozwolenia na budowę.
W takiej sytuacji wniesienie skargi przez w/w skarżących było niedopuszczalne, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia.
Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż decyzja te nie może być wykonana. Wobec uchylenia decyzji, jej wykonanie w okresie do uprawomocnienia się wyroku, prowadziłoby bowiem do aksjologicznie nieuzasadnionego zrealizowania decyzji wadliwej i naruszało prawa skarżącego.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego C. B. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.