Uzasadnienie
Z. P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 czerwca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzje własną z 12 września 2019 r. o stwierdzeniu nieważność decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta z 14 stycznia 2016 r. w części dotyczącej punktu VI podpunktu 2) obejmującego zapis "realizacja miejsc postojowych odbywa się na terenie, do którego prawo posiada inwestor, przy czym dopuszcza się bilansowanie miejsc postojowych poza terenem objętym inwestycją (do bilansu miejsc postojowych zalicza się miejsca w garażu podziemnym)".
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Zawiadomieniem z 14 sierpnia 2019 r. Kolegium zawiadomiło o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z 14 stycznia 2016 r. wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek Z. P. dla inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalno-usługowego na terenie działek nr [..]-[..], miasto K. ul. J. i [.]..
Po przytoczeniu przepisu art. 156 k.p.a. oraz zasad procedowania w trybie nadzwyczajnym wskazało Kolegium, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymienia obligatoryjne elementy, które powinna zawierać decyzja ustalająca warunki zabudowy - art 54 w zw. z art.64 ust 1 ustawy.
Decyzja ta powinna określać: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapach spełniających wymogi dla map stanowiących element wniosku.
Decyzja o warunkach zabudowy określa zatem dopuszczalność planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów prawa oraz wskazuje warunki i zasady, którym ta inwestycja powinna odpowiadać.
Burmistrz Miasta decyzją z 14 stycznia 2016 r. ustalił warunki zabudowy dla Z. P. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na terenie działek nr [.]-[.], miasto K. ul. J. i [..].
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 2 listopada 2016 r. utrzymało w mocy w/w decyzję Burmistrza Miasta.
Zgodnie z wnioskiem inwestora granice terenu objętego wnioskiem określone zostały w decyzji jako działki nr [..]-[..], miasto K. ul. J. i [..] i dla tych działek ustalone zostały warunki zabudowy.
W pkt VI decyzji zatytułowanym "Warunki w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej" w podpunkcie 2) ustalono, iż "realizacja miejsc postojowych odbywa się na terenie, do którego prawo posiada inwestor, przy czym dopuszcza się bilansowanie miejsc postojowych poza terenem objętym inwestycją (do bilansu miejsc postojowych zalicza się miejsca w garażu podziemnym)".
Natomiast w pkt 3) wskazano: "minimalna liczba miejsc parkingowych: a) dla zabudowy mieszkaniowej - 1 miejsce na jedno mieszkanie, b) dla zabudowy usługowej - 1 miejsce postojowe na 30 m2 powierzchni użytkowej".
Zgodnie z w/w zapisami dla przedmiotowej inwestycji przyjęto wskaźnik liczby miejsc postojowych min. 1 miejsce na 1 mieszkanie oraz 1 miejsce na 30 m2 powierzchni użytkowej.
Oceniając przedmiotową decyzję w zakresie punktu VI podpunktu 2) który stanowi, że "realizacja miejsc postojowych odbywa się na terenie, do którego prawo posiada inwestor, przy czym dopuszcza się bilansowanie miejsc postojowych poza terenem objętym inwestycją (do bilansu miejsc postojowych zalicza się miejsca w garażu podziemnym)" stwierdziło Kolegium, że zapis ten w sposób rażący narusza przepisy art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w tym zakresie ustalenia decyzji wykraczają poza granice terenu objętego wnioskiem w przedmiotowej sprawie obejmującego działki [..]-[..], miasto K. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.
Art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Skoro wniosek inwestora z 17 września 2015 r. dotyczył terenu oznaczonego jako działki nr [..]-[..], miasto K. ul. J. i [..], to decyzja ustalająca warunki zabudowy nie mogła zawierać jakichkolwiek rozstrzygnięć obejmujących inne tereny poza tymi ściśle określonymi w złożonym wniosku. Zatem tak skonstruowany zapis zawarty w analizowanym pkt VI ppkt 2) decyzji - "realizacja miejsc postojowych odbywa się na terenie, do którego prawo posiada inwestor, przy czym dopuszcza się bilansowanie miejsc postojowych poza terenem objętym inwestycją (do bilansu miejsc postojowych zalicza się miejsca w garażu podziemnym)" w świetle przywołanych przepisów ustawy uzasadnia stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji w części dotyczącej ustalenia zawartego w pkt VI ppkt 2) przedmiotowej decyzji. Niedopuszczalne jest bowiem "bilansowanie" miejsc postojowych poza terenem inwestycji, a realizacja miejsc postojowych na terenie, do którego prawo posiada inwestor oraz miejsca postojowe w garażu podziemnym, mogą oznaczać jakikolwiek inny teren i jakikolwiek garaż podziemny poza terenami objętymi wnioskiem.
I nie ma tu znaczenia, że do tych terenów (poza terenem inwestycji) prawo posiada inwestor. Wobec powyższego stanowisko Z. P. zawarte w piśmie z 2 września 2019 r. nie ma żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy.
Podobnie nie będzie tu miało wpływu na wynik sprawy stanowisko przedstawione w piśmie z 5 września 2019 r. Z. P., z treści którego wynika przede wszystkim, że nawet gdyby w decyzji o warunkach zabudowy całkowicie pominięto kwestię dotyczącą miejsc postojowych, to i tak, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa i orzecznictwo sądów administracyjnych, decyzja taka nie byłaby obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a.. Wskazano przy tym, że na chwilę obecną inwestor zawarł stosowne umowy gwarantujące zabezpieczenie miejsc parkingowych w ilości wymaganej przez przepisy.
Kolegium przyjęło, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może zawierać jakichkolwiek ustaleń dotyczących innych terenów, niż te ściśle określone w złożonym wniosku. Organ wydający taką decyzję jest bowiem bezwarunkowo związany treścią wniosku, a rozstrzygnięcie taką decyzją w kwestii obszaru nie dotyczącego wnioskowanego terenu stanowi o rażącym naruszeniu prawa.
Wobec złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium utrzymało w mocy decyzję własną wskazując, że ustalenie warunków zabudowy, w zakresie realizacji wymaganych dla danej inwestycji miejsc postojowych, poza granicami terenu objętego wnioskiem, czyni zapis dotyczący wymaganej liczby miejsc postojowych (pkt. VI ppkt.3) decyzji) niemożliwym do wyegzekwowania w sposób racjonalny. Skoro Burmistrz Miasta, stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1589), ustala w decyzji o warunkach zabudowy sposób w jaki należy ustalić minimalną ilość miejsc postojowych dla danego rodzaju inwestycji, to realizacja tego celu - zapewnienie odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla każdego nowego lokalu mieszkalnego oraz lokali usługowych winna dotyczyć właśnie terenu inwestycji, a nie bliżej niekreślonych nieruchomości.
Istotą naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Burmistrz Miasta nie jest samo określenie ogólnych reguł w zakresie ustalenia miejsc parkingowych, lecz okoliczność, że formułując takie reguły organ wykroczył poza granice terenu objętego wnioskiem, a więc sformułował warunki zabudowy z naruszeniem granic rozpoznawanej sprawy.
We wniesionej skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że punkt VI ppkt 2 decyzji Burmistrza Miasta z 14 stycznia 2016 r. w sposób rażący narusza przepisy art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w tym zakresie wykracza poza granice terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obejmującego działki [..]-[..], obręb K., podczas, gdy:
decyzja o warunkach zabudowy w punkcie VI ppkt 2 została wydana w granicach wniosku i nie wykracza poza granice terenu objętego wnioskiem;
- - organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie ustalił samodzielnie, jakie skutki społeczno-gospodarcze wywołuje kwestionowany punkt VI ppkt 2, a jedynie oparł się na twierdzeniach zaprezentowanych przez Wojewodę w piśmie z 17 maja 2019 r.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wbrew ustaleniom organu II instancji, Burmistrz Miasta wydający decyzję o warunkach zabudowy nie wyszedł poza granice wniosku o jej wydanie. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawca, zakreślając granice inwestycji jako działki [..]-[..] wskazywał jednocześnie, że dla tej inwestycji przewiduje określoną ilość miejsc postojowych znajdujących się w granicach wskazanych działek tj. 20 miejsc postojowych, wskazując jednocześnie, iż pozostałe miejsca zostaną usytuowane na innych działkach sąsiadujących z działkami wskazanymi we wniosku, bez określenia, na tym etapie inwestycyjnym, ich położenia.
Decyzją Burmistrza Miasta z 14 stycznia 2016 r. ustalono warunki zabudowy dla działek [..]-[..], a zatem działek określonych we wniosku dla przedmiotowej inwestycji, nie wychodząc poza granice tego wniosku. W zakresie zaś usytuowania miejsc parkingowych w pkt VI ppunkt 2, uznanym przez organ II instancji za nieważny, Burmistrz Miasta nie odnosił się do żadnej konkretnej nieruchomości, nie wskazując jej, ani nie opisując co do numeru działki, czy chociażby jej położenia. Zatem niemożliwością jest przyjęcie, iż przekroczył granice wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Burmistrz Miasta wskazał jedynie, że dopuszcza możliwość usytuowania części miejsc postojowych poza terenem objętym inwestycją, nie wskazując jednakże żadnego konkretnego terenu określonego, czy to za pomocą oznaczenia działki, czy ulicy.
Nie można zatem uznać, iż stwierdzeniem tym wykroczył poza granice wniosku. Nie jest to zatem kategoryczne orzeczenie w tym zakresie, a jedynie stworzenie inwestorowi, zgodnie z wnioskiem, możliwości bilansowania miejsc postojowych również poza terenem inwestycji, bez określenia jednakże, na tym etapie procesu inwestycyjnego, konkretnego ich położenia. Rozstrzygnięcie takie, na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy, jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem, dopuszczalne i nie stoi w sprzeczności z żadnym z przepisów prawa (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r. II SA/Po 494/12). Nie doszło zatem, nie tylko do naruszenia przepisów prawa w tym zakresie, ale wręcz, żadną miarą, nie doszło do ich rażącego naruszenia, a tylko wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności. Bowiem z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy decyzja administracyjna jest ewidentnie, w sposób nie budzący wątpliwości, sprzeczna z wyraźnym przepisem prawa, co na podstawie jego brzmienia "rzuca się w oczy" (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., II OSK 2001/10).
Taka okoliczność w przedmiotowej sprawie nie zachodziła. Organ wydający bowiem przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy nie naruszył żadnego z przepisów prawa, a w szczególności przepisów, które zostały wymienione przez w petitum decyzji z 8 czerwca 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję SKO z 12 września 2019 r..
Wniosek o ustalenie warunków zabudowy w pkt 2 lit. b) wskazuje, iż inwestor przewidział dla przedmiotowej inwestycji 20 miejsc postojowych w granicach działek objętych inwestycją, zaś pozostałe miejsca zamierza usytuować na działkach sąsiadujących, Odnosząc się do tej części wniosku Burmistrz Miasta orzekł w pkt VI pdpkt) 2 dopuszczając usytuowanie tych miejsc poza terenem objętym inwestycją. Co jednak nie oznacza wyjścia poza granice wniosku, ani objęcia decyzją o warunkach zabudowy terenów poza działkami inwestycyjnymi wymienionym we wniosku, czy też działania z przekroczeniem swoich kompetencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu, wyrażona sformułowanymi w skardze zarzutami, sprowadza się do tego, czy w tej sprawie decyzja Burmistrza Miasta z 14 stycznia 2016 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek o nr ewid.[..]-[..], miasto K. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego - jest dotknięta wadą kwalifikowaną – rażącym naruszeniem prawa. Źródło tego sporu tkwi najogólniej to ujmując – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - w odmiennej ocenie przez strony sporu jednej okoliczności, a mianowicie dopuszczalności zawarcia w ocenianej przez pryzmat art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji zapisu punktu VI podpunktu 2) brzmiącego: "realizacja miejsc postojowych odbywa się na terenie, do którego prawo posiada inwestor, przy czym dopuszcza się bilansowanie miejsc postojowych poza terenem objętym inwestycją (do bilansu miejsc postojowych zalicza się miejsca w garażu podziemnym)".
Jak wskazuje się w orzecznictwie cechą "rażącego", czyli nie zwykłego lecz kwalifikowanego naruszenia prawa, jest jego oczywistość i niewątpliwość, która wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, gdy rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Jednocześnie naruszenie to następuje przy niebudzącym wątpliwości stanie prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 9 marca 1999r., sygn. V SA 1970/98 Lex nr 50195, z 11 maja 2010r., II FSK 644/09, z 5 maja 2011r., sygn. I FSK 761/10, z 12 stycznia 2016r., sygn. II OSK 1098/14, CBOSA). Tak jednoznaczna negatywna ocena musi jednak zostać osadzona w kontekście okoliczności konkretnej sprawy (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. I OSK 675/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Istotą tego postępowania jest czy decyzja podlegająca ocenie jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność, czy zatem przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z decyzji badanej wynika (zob. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014r., sygn. I OSK 11/13, CBOSA).
Istotne zatem pozostaje, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest prawnie dopuszczalna.
Z art. 54 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), zwanej u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym będzie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w jego ust. 2 znajduje się odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy. Jednak chodzi tu jedynie o określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie komunikacji a nie określenie maksymalnej liczby miejsc parkingowych czy też określenie możliwości bilansowania poza terenem ujętym we wniosku, który zainicjował postępowanie.
Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby czy lokalizacji miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Przepis § 2 pkt 6 wspomnianego rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Owszem § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stwierdza, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, jednak zapis ten nie oznacza, że decyzja taka ma wskazywać konkretną ilość miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Z przepisu tego wynika tylko tyle, że liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji. Czyli decyzja ta nie wskazuje liczby miejsc postojowych, ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Takimi zasadami wpływającymi na liczbę miejsc postojowych i urządzenie parkingu będzie np. powierzchnia zabudowy, ilość kondygnacji, ilość lokali mieszkalnych, czy zasady komunikacji dla tej inwestycji.
Wymagana ilość miejsc postojowych zależy zatem m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zatem szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Na gruncie niniejszej sprawy ustaleniami ocenianej decyzji Burmistrza Miasta zostały objęte nie tylko działki wskazane we wniosku skarżącego, ale także narzucono konieczność bilansowania ilości miejsc postojowych poza terenem objętym wnioskiem, co jest niedopuszczalne, gdyż zakres wniosku decyduje o zakresie możliwego rozstrzygnięcia. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa i literatury, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyduje z jednej strony oczywistość naruszenia prawa, biorąc pod uwagę charakter przepisu, który został naruszony, z drugiej zaś – skutki, które wywołuje kwestionowana decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją.
Z kolei patrząc z perspektywy skutków, decyzja rażąco narusza prawo, jeżeli skutki gospodarcze lub społeczne jakie powoduje, sprawiają, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. przykładowo: wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, Nr 2, poz. 91; wyrok NSA z 28 października 2011 r., I OSK 1888/10; wyrok NSA z 21 października 2010 r.; I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Burmistrz Miasta wykroczył poza zakres wniosku i kompetencje ustawowe formułując zapis cytowany zapis w punkcie VI podpunktu 2 decyzji.
W ocenie Sądu przesłanki w postaci wystąpienia rażącego naruszenia prawa zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, co uprawniało Kolegium do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z 14 stycznia 2016 r. we wskazanej części. Oczywistość naruszenia regulacji zawartych w art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. W państwie prawa nie sposób również zaakceptować skutków sytuacji, w której organ ustalił warunki zabudowy dla terenu nieobjętego wnioskiem.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał rozpoznaną skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.