Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 grudnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał skarżącym B. i J. W. rozebrać domek letniskowy wzniesiony na działce nr [[...]] w K. Uzasadniając decyzję organ administracji publicznej stwierdził, iż obiekt budowlany, którego dotyczy decyzja, został pobudowany po l stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie, który w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony na uprawy polowe (łąki i pastwiska).
W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżący podnieśli, że nakaz rozbiórki jest dla nich krzywdzący, że z uwagi na miejsce zamieszkania (G.) będą z domku letniskowego korzystać sporadycznie, że stanowi on ich dorobek życia, że budując go nie pogorszyli stanu środowiska oraz wartości użytkowej gruntu oraz że wystąpią o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Rozpoznając odwołanie skarżących Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 lutego 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Opierając się na oświadczeniu skarżących z dnia 14 listopada 2001 r. organ odwoławczy przyjął, że obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki, został pobudowany w lipcu 2001 r. Nadto stwierdził, że został on pobudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, co zobowiązywało do nakazania jego rozbiórki.
W skardze skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja jest dla nich krzywdząca i naraża ich na koszty. Wskazali, że teren, na którym znajduje się ich działka nr [[...]] został podzielony na drobne parcele przez Gminę Miasta. W związku z tym wskazali, że przedstawiciele tej Gminy mieli świadomość, iż zostaną one zabudowane domkami letniskowymi. Podnieśli też, że nie wiedzieli, iż budowa tymczasowego domku letniskowego o drewnianej konstrukcji nietrwale połączonego z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto wskazując na przeznaczenie tego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego oraz jego położenie w otulinie [[...]] Parku Krajobrazowego wyrażali zdziwienie, iż Gmina Miasta wyraziła zgodę na podział terenu na działki rekreacyjne.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji (Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W myśl art. 28 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Jednakże nawet roboty budowlane, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę, w większości wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Jest to istotne, gdyż art. 48 Prawa budowlanego dotyczy zarówno obiektów budowlanych budowanych bez pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia. Tylko nieliczne roboty budowlane nie wymagają ani pozwolenia, ani zgłoszenia właściwemu organowi.
Zostały one wymienione w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i nie ma wśród nich budowy tymczasowych drewnianych obiektów nietrwale połączonych z gruntem. Obiekty takie nie są też wymienione wart. 29 Prawa budowlanego, gdzie wskazano obiekty budowlane i roboty budowlane, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Zatem, skoro skarżący przyznają, że nie uzyskali pozwolenia na budowę, to zaskarżona decyzja, którą na mocy art. 48 Prawa budowlanego orzeczono nakaz rozbiórki, jest zgodna z prawem.
W związku z zarzutami skargi wskazać należy, że żaden przepis prawa nie upoważniał organu administracji publicznej do odstąpienia od nakazu rozbiórki z uwagi na takie względy, jak koszty rozbiórki, czy znaczenie obiektu dla inwestorów. Nie mają też znaczenia zarzuty skarżących dotyczące podziału terenu, na którym znajduje się ich domek letniskowy, na działki. Pomijając to, że zgoda na podział nieruchomości na działki nie może zastąpić pozwolenia na budowę, wskazać należy, iż teren, o którym mowa, mógł być podzielony bez zgody organu administracji publicznej, gdyż w planie był i jest przeznaczony na cele rolne (art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości).
Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.