Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 listopada 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 września 2017r. [..], wstrzymujące roboty budowlane przy ustawieniu przekrycia namiotowego o konstrukcji z rur stalowych, usytuowanego na terenie działki nr [..] w miejscowości Ż., gmina S., i nakładające na J. S., inwestora, obowiązek przedstawienia, w terminie do 31 marca 2018r., określonych dokumentów.
W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji w postępowaniu w sprawie legalności zabudowy działki nr [.] w miejscowości Ż., gmina S. przeprowadził w dniu 1 września 2017r. oględziny nieruchomości z udziałem właściciela nieruchomości, J. S. Ustalono, że J. S., kończąc jesienią 2003r. budowę przystani, ustawił na będącej jego własnością działce nr [..] w Ż. cztery przyczepy mieszkalne, tzw. domki holenderskie oraz przekrycie namiotowe o konstrukcji z rur stalowych i wymiarach rzutu 9,67 m x 4,99m, pełniące funkcje podręcznego magazynu, oddalone o 19,40m od masztu flagowego północnego. Inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę tych obiektów.
Zaskarżonym postanowieniem nr [..] z 27 września 2017r., organ powiatowy wstrzymał, w oparciu o art.48 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, prowadzenie robót budowlanych związanych ze wzniesieniem przekrycia namiotowego - i nałożył na pana J. S. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 marca 2018r., następujących dokumentów: decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy dla działki nr [..] w Ż., dotyczących ustawienia na niej przekrycia namiotowego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego tego przekrycia, z uzgodnieniami, opiniami i pozwoleniami, sporządzonego przez uprawnioną osobę; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W uzasadnieniu postanowienia PINB poinformował o warunkach legalizacji obiektu budowlanego w trybie art.48 ustawy-Prawo budowlane, a w pouczeniu - o skutkach niespełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem.
Rozpoznając sprawę organ odwoławczy przywołał art. 28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowiący, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (podkreślił, że zastrzeżenie dotyczące art.29-31 nie ma tu zastosowania).
Podzielił organ odwoławczy ustalenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenia art. 28 ust.1 Prawa budowlanego przez fakt usytuowania w 2003r. na działce nr [..] w Ż., bez wymaganego pozwolenia na budowę, przekrycia namiotowego o konstrukcji z rur stalowych, zakwalifikowanego jako obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, "pełniącego funkcję podręcznego magazynku związanego z przystanią" – i w konsekwencji za zasadne uznano zastosowanie trybu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wydając postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu na inwestora obowiązku przedstawienia, w określonym terminie, wyszczególnionych w tym postanowieniu dokumentów.
Zgodnie z art. 48 ust.3 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust.2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu (...);
dokumentów, o których mowa w art.33 ust.2 pkt 1,2 i 4 oraz ust.3.
W tej sprawie za celowe uznały organy podanie definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Przez taki obiekt należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej/wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe – definicja w art.3 pkt 5 ww. ustawy.
Art.29 ust.1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane określa, że budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art.30 ust.1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu - nie wymaga pozwolenia na budowę.
Dla lokalizacji tymczasowego obiektu budowlanego na czas dłuższy niż 180 dni (uprzednio: 120) konieczne jest posiadanie takiego pozwolenia. Ustalenie przez powiatowy organ nadzoru budowlanego, że J. S. nie dysponuje wymaganym dokumentem obligowało do uruchomienia przepisów art.48 ustawy -Prawo budowlane.
W odniesieniu do argumentacji zażalenia wskazał organ odwoławczy, że:
- - czas ustawienia przekrycia namiotowego, utworzonego przez "dwa namioty pod jednym przekryciem dachowym": "już jesienią 2003r." - przyjęto z oświadczenia inwestora do protokołu oględzin dokonanych 1 września 2017r.;
- - przekrycia namiotowe zaliczane do obiektów budowlanych różnią się od namiotów turystycznych funkcją użytkową i okresem lokalizacji w jednym miejscu;
- - ustawa Prawo budowlane nie wprowadza ograniczeń w stosowaniu przepisów dotyczących obiektów budowlanych, które definiuje jako (początkowo) tymczasowe, ze względu na ich rozmiary ("wielkogabarytowe") bądź sezonowość użytkowania;
- - niezależnie od nieznanego stanu faktyczno-prawnego, który był przedmiotem orzeczenia WSA w Gliwicach, wiąże ono w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (z art.153 ustawy Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi; Dz.U. 2017r. poz.1369); organy administracji publicznej uwzględniają w podejmowanych rozstrzygnięciach wyroki sądów administracyjnych, które układają się w tzw. "linię orzeczniczą";
- - decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zastępuje pozwolenia na budowę, lecz jest warunkiem uzyskania go, w okresie jej ważności, jeżeli jest wymagana przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (z art.32 ust.4 pkt 1 Prawa budowlanego); w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (z art.63 ust.1 u.p.z.p.);
- - przenosząc treść akapitu jw. na grunt analizowanej sprawy, wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [..] z dnia 4 marca 2002r. dotyczyła wyłącznie budowy pływającego pomostu i slipu dla turystycznych jednostek pływających; była ważna "do dnia 31 grudnia 2002r. ", w tym okresie inwestor mógł ubiegać się o pozwolenie na budowę, lecz tylko ww. obiektów; pozostałe obiekty budowlane z załącznika nazwanego "Plan zagospodarowania [..], analiza" nie były objęte ww. decyzją;
- - "praktyczność" wymaga odrębnych aktów administracyjnych dla każdego obiektu;
- - stadium postępowania w procedurze art. 48, w którym organ orzekający wydał postanowienie o nałożeniu określonych obowiązków, nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozpatrzenie sprawy, lecz jest integralną częścią trwającego postępowania - nie ma więc podstaw do jego zawieszenia z przesłanki art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a..
Dodał końcowo organ odwoławczy, że wyznaczony w postanowieniu PINB termin spełnienia obowiązków (31 marca 2018r.) jest racjonalny i bezpieczny dla strony.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł J.S. zarzucając naruszenie:
art. 40 ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez kwestionowanie przez WINB decyzji o warunkach zabudowy dla określonego terenu i określonych obiektów.
art. 16 § 1 k.p.a. i naruszenie zasady trwałości wydanych i ostatecznych decyzji administracyjnych poprzez postanowienie PINB ustalające wymóg ponownego uzyskania przez skarżącego od Wójta Gminy decyzji o warunkach zabudowy dla terenu działki [..] oraz obiektu "domku holenderskiego" w sytuacji, gdy decyzja taka została już wydana w 2002 roku i stała się decyzją ostateczną. Decyzji tej nie wzruszono i nie stwierdzono jej nieważności.
art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że skarżący nie wypełnił obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego dla prowadzonej inwestycji w tym posadowienia "domku holenderskiego" oraz stwierdzenie, że zastrzeżenia dotyczące art. 29 - 31 nie mają miejsca oraz bezzasadne zastosowanie art.48 ust. 3 Prawa budowlanego i wszczęcie postępowania w sytuacji, gdy skarżący wypełnił wszystkie warunki określone przez Wójta Gminy.
art. 7 k.p.a. w związku z art. 49 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia braku zastrzeżeń i uwag zarządu gminy do decyzji o warunkach zabudowy w czasie obowiązkowej kontroli jej zgodności z pozwoleniem wodnoprawnym.
działania doprowadzające do naruszenia zasady niemożności istnienia dwóch decyzji administracyjnych w jednej sprawie.
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, jak też art.107 § 3 k.p.a. poprzez błędy w ustaleniu stanu faktycznego oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, brak uwzględnienia art. 7a k.p.a. nakazującego w sprawie rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony.
z ostrożności procesowej zarzucił skarżący naruszenie przepisów art. 49 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego określających wysokość opłaty legalizacyjnej w związku z bezpodstawnie przyjętym stanem wynikającym z art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, naruszenie trybu postępowania poprzez bezpodstawne przyjęcie jako podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisów art. 48 ust. 2 i ust. 2 Prawa budowlanego.
naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego: zasady legalności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli, zasady pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli, zasady pewności prawa, zasady ochrony interesów w toku, zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiał dowodowego.
naruszenie Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi J. S. wskazał, że wspominana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy z 2 marca 2002 r. dotyczyła całości zamierzenia planowanego na działce nr [..], w tym slip do wodowania jednostek pływających, opaski brzegowej wzmacniającej nabrzeża, pontony pływające do mocowania jednostek turystycznych, ustawienie barki pływającej, czterech domków holenderskich (każdy o powierzchni mniejszej niż 35 m2), dwóch namiotów, budynku gospodarczego z funkcją wc o powierzchni mniejszej niż 35 m2, 2 masztów, przyczepy campingowej, miejsc dostawy mediów zasilających, miejsc parkingowych, stołów biesiadnych, wciągarki do slipowania jachtów, ogrodzenia obiektu. Brak jest zatem podstaw, aby za WINB błędnie przyjmować, że decyzja dotyczy wyłącznie dwóch wybranych obiektów.
Dalej wskazał skarżący, że żądanie ponownego uzyskania od Wójta Gminy decyzji o warunkach zabudowy dla terenu i obiektu, dla którego decyzja taka została już wydana w 2002 roku bez jej wzruszenia i stwierdzenia nieważności tej decyzji stanowi naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. i naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Kwestionuje także skarżący statuowanie wymogu uzyskania pozwolenia na budowę wobec przekrycia namiotowego, co do których Wójt Gminy nie wskazał na taką konieczność. Podkreślił skarżący, że w jego ocenie decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła całości inwestycji i jedynie do dwóch obiektów wymagano wówczas uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie skarżącego przedmiotowe sporne namioty pełnią w przystani funkcję turystyczną, gdyż w okresie letnim służą do przebywania w nich turystów, przygotowywania i spożywania pożywienia, przetrzymywania sprzętu turystycznego, traktowania ich jako suszarni odzieży, a także nocowania. Jedyną cechą różniącą je od typowo prywatnych turystycznych namiotów jest korzystanie z nich przez różnych, zmiennych w czasie, użytkowników przystani. Namioty są eksploatowane wyłącznie w 3 - 4 miesięcznym okresie letnim i ze względów oszczędnościowych (już 16 lat używania) są demontowane lub częściowo demontowane poprzez zdjęcie przekryć lub ścian na okres posezonowy.
Uważa skarżący, że żądanie w postanowieniu PINB oraz postanowieniu WINB ustalające wymóg ponownego uzyskania od Wójta Gminy decyzji o warunkach zabudowy dla terenu i obiektu, dla którego decyzja taka została już wydana w 2002 roku bez jej wzruszenia i stwierdzenia nieważności tej decyzji stanowi naruszenie art. 16 k.p.a. i naruszenie zasady trwałości wydanych i ostatecznych decyzji administracyjnych. Zastrzegł skarżący, że z decyzji o warunkach zabudowy nie wynikał wymóg uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania namiotów. Organ I instancji jako przedmiot postępowania wskazał przekrycie namiotowe o wymiarach 4,88 x 9,67 m na konstrukcji z rur stalowych. W rzeczywistości są to dwa samodzielne namioty, a nie przekrycia namiotowe o wymiarach 4,88 x 4,88 zestawione w tym roku, w chwili sporządzania opisu - razem jednym bokiem, co upoważniało kontrolującego do określenia obiektu jako jeden namiot, jednak ma to znaczenie dla sprawy gdyż określa ilość i wielkość tych obiektów.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w postanowieniu błędnie określa niniejsze namioty jako "obiekty budowlane" oraz przyjmuje bez udowodnienia,że namioty te były ustawiane na okresy dłuższe niż (120) 180 dni w skali roku. Przedmiotowe 2 namioty wykonane są jako obiekty wolnostojące bez kotwienia w gruncie i stanowią przekrycie składające się z jednego przekrycia dachowego dla każdego z nich i oddzielnych ścian bocznych podwieszonych do stelażu rurowego, posiadają otwory okienne i drzwi wejściowe identyczne jak w namiotach turystycznych i są przeznaczone do przebywania w nich turystów. Przekrycie dachowe i ścienne wykonane jest z płótna impregnowanego wodoszczelnym tworzywem plastykowym. Czas rozstawienia lub demontażu takiego namiotu nie przekracza czasu 20 minut. Namioty te nie są projektowane jako obiekty budowlane w rozumieniu wymogu określonego w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego.
Gabaryty przedmiotowych namiotów są mniejsze od szeregu namiotów turystycznych, szczególnie rodzinnych namiotów z wydzielonymi funkcyjnymi i pomieszczeniami, także ustawianymi na rusztowaniach metalowych, co do których nie ma wątpliwości, że nie są obiektami budowlanymi. Kwestionuje skarżący kwalifikacje namiotów jako obiekt, co do których wszcząć można było postępowanie legalizacyjne.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie podlegała uwzględnieniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który uzasadniałby jego uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Kontrola legalności odbywa się na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188), zgodnie z którym sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie administracyjnej stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Zaskarżone zostało postanowienie WINB z 27 listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z 27 września 2017 r., nakładające na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowalnego na J. S. opisane wyżej obowiązki dotyczące przedstawienia określonych dokumentów, w terminie do dnia 31 marca 2018 r.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało 9 sierpnia 2017 r., następnie w dniu 1 września 2017 r. przeprowadzono oględziny działki nr [..].
W niniejszej sprawie organy zastosowały przepisy art. 48 Prawa budowlanego, które mają brzmienie następujące:
- 1. Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego
- 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo
- 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
- 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:
- 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
- a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo;
- b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem
- - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
- 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
- 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
- 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.
- 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.
Samowola budowlana, o której mowa w przytoczonym przepisie dotyczy obiektu budowy obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego prawem – jak o tym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę. Zastosowanie tego przepisu kwestionuje skarżący, ale punktem wyjścia dla dalszych rozważań musi być ocena rodzaju obiektu, którego dotyczy postępowanie.
Sąd ocenia jako prawidłowe ustalenia organów nadzoru budowlanego odnośnie kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego pełniącego, jak wynika z okoliczności sprawy i ustaleń organu, funkcję podręcznego magazynu związanego z przystanią i jak oświadczył skarżący do protokołu z oględzin przekrycie to zostało ustawione w 2003 r.. Opis obiektu nie budzi wątpliwości, nie jest też przez skarżącego kwestionowany. Zatem jest to obiekt o wymiarach 9,67 x 4,88m, nieposiadający fundamentów. Powierzchnia zabudowy obiektu wynosi 47,18 m2. Inwestorem według niekwestionowanych ustaleń jest J. S. Sąd podziela ocenę WINB, że przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, który wobec upływu okresu 180 dni wymagał pozwolenia na budowę.
Według ustawowej definicji zawartej we wskazanym przepisie tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
Jak wynika zatem z treści art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przekrycie namiotowe zostało wprost wskazane przez ustawodawcę jako rodzaj tymczasowego obiektu budowlanego. Niniejszy obiekt i jest to niesporne, realizuje cele związane z przystanią. Do protokołu oględzin oświadczył skarżący, że przedmiotowe przekrycie zostało wykonane w 2003 r. i stanowi magazyn podręczny. W treści zażalenia a później skargi podnosił, że przedmiotowe przekrycie jest ustawiane sezonowo, jedynie latem, i stanowi miejsce pobytu turystów zatrzymujących się na przystanie, spożywają oni tam posiłki i nocują. Argumentuje skarżący, że przekrycie to w związku z taką funkcją należy zakwalifikować jako namiot turystyczny.
Nie podziela Sąd argumentacji skarżącego. Pierwotne oświadczenie o stałym ustawieniu przekrycia uznaje Sąd za prawdziwe, natomiast kwestia czy obiekt ten jest jedynie magazynem czy też służy turystom nie może już mieć wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż posadowienie go na okres dłuższy niż 180 dni powoduje konieczność wszczęcia niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu przedmiotowego obiektu nie obejmuje wyjątek określony w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, według którego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Chybiony jest zatem zarzut skargi, że w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów zawartych w art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 12. Skarżący mimo twierdzenia o szybkim i łatwym demontażu nie rozmontowuje obiektu, skoro oświadczył, że od 2003 stoi on nieprzerwanie.
Nie ma w sprawie dowodów wskazujących na dokonanie zgłoszenia przedmiotowego obiektu, strona skarżąca nie powołuje się na to ani w zażaleniu ani w skardze. Brak pozwolenia na budowę ustalony przez organ, jak też brak dokonania zgłoszenia też nie jest przez stronę skarżącą kwestionowany, wprost wynika z treści wniesionych środków odwoławczych w sprawie.
Sąd uznał zatem, że kontrolowane postanowienie organu nadzoru budowlanego zasadnie potraktowało przedmiotowy obiekt budowlany jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a skoro obiekt ten nie został przeniesiony ani rozebrany przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, to nie miało zastosowania zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wynikające z art. 29 pkt 12 Prawa budowlanego. Istotnie, nie jest precyzyjnie ustalona data budowy tego obiektu, wedle oświadczenia skarżącego przekrycie namiotowe ustawione zostało jesienią 2003 r. i nie ulega wątpliwości, że minęło 180 dni od dnia zlokalizowania przekrycia na działce nr [..]. Cel, w jakim dany obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz czas funkcjonowania tego obiektu, determinuje jego kwalifikację jako tymczasowego obiektu budowlanego.
Stosownie do treści przepisów art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego samowola budowlana polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych warunków do legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę.
Treść postanowienia z 27 września 2017 r. w pełni odpowiada ustawowej treści przepisu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wobec czego również zarzuty odnoszące się do nałożenia na skarżącego obowiązku wstrzymania wykonania prowadzenia robót budowlanych są nietrafne.
Kwestionuje skarżący konieczność przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do przekrycia namiotowego argumentując, że decyzja z 2002 wspominała o jego planowaniu. Nie ma jednak racji. Po pierwsze decyzja o warunkach zabudowy z 2002 r. nie została wydana dla tego przekrycia, swoim rozstrzygnięciem nie obejmowała obiektu, co do którego toczy się niniejsze postępowanie. Po wtóre decyzja z 2002 r. utraciła swoją ważność, zatem nawet gdyby przyjąć, że ustalała warunki dla niniejszego obiektu to takie warunki na chwilę obecną uznać należy za wygasłe. Ta sytuacja powoduje, że celem zalegalizowania obiektu konieczne jest okazanie decyzji o warunkach zabudowy, a skoro skarżący takiej nie posiada to winien wystąpić do Wójta Gminy o jej wydanie. Brak realizacji warunków z zaskarżonego postanowienia spowoduje wydanie przez organ nakazu rozbiórki obiektu. Żądanie przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla przekrycia namiotowego w żaden sposób nie godzi w trwałość czy legalność decyzji o warunkach zabudowy z 2002 r.
W sprawie nie mogły zostać także naruszone żadne przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.), gdyż nie znajdują one tu zastosowania.
Kwestia ewentualnej wysokości opłaty legalizacyjnej nie jest elementem kontrolowanego rozstrzygnięcia i nie ma na obecnym etapie sprawy znaczenia toteż Sąd uznaje za przedwczesne zajmowanie się tą kwestią. Opłata legalizacyjna określana jest odrębnym postanowieniem, co do którego skarżącemu będą przysługiwały środki odwoławcze i wówczas organy nadzoru budowalnego i ewentualnie Sąd wypowie się co legalności tego rozstrzygnięcia.
Sąd uznał również, że organ nadzoru budowlanego nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca brała czynny udział w postępowaniu, uczestniczyła w przeprowadzonych oględzinach, jak również złożyła środek odwoławczy w postaci zażalenia, do którego szczegółowo odniósł się organ odwoławczy. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., gdzie skarżący wywodzi, że wcześniej organy nadzoru nie kwestionowały legalności obiektu, a obecnie domagają się legalizacji. Trudno zweryfikować czy istotnie organy nadzoru budowlanego pomiędzy ustawieniem przyczepy w 2003 r. a sierpniem 2017 r. stały na stanowisku, że obiekt ten jest legalny, gdyż nie ma żadnego dowodu na taką okoliczność.
Natomiast bezsporne jest, że pozostawienie obiektu wymaga zalegalizowania. Nie można uznać także zasadności zarzutów odnośnie naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż orzekające w sprawie organy, zwłaszcza organ odwoławczy, bardzo dokładnie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, kwestie kwalifikacji obiektu, natomiast kwestionowanie tych ustaleń przez skarżącego nie oznacza uchybienia przepisom proceduralnym. Wyjaśnić należy, że aby zarzuty odnoszące się do przepisów postepowania mogły odnieść skutek w postępowaniu przed Sądem konieczne jest wykazanie, że takie naruszenie miało wpływ na wynik postępowania.
Natomiast skarżący nawet tego nie twierdzi. Z urzędu zaś nie dopatrzono się takich uchybień proceduralnych, które mogły mieć wpływ na kontrolowane rozstrzygnięcie. Nie było także możliwe wydanie jednego rozstrzygnięcia do pięciu obiektów samowolnie postawionych na działce nr [..] w Ż., gdyż owszem sprawy są podobne, jednak co do każdego obiektu konieczne jest wydanie odrębnego rozstrzygnięcia. Istotą postępowania administracyjnego jest, że toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej (art. 1 pkt 1, art. 61, art. 66 § 1, art. 104 k.p.a.). Obowiązuje tutaj zasada "jedna sprawa - jedna decyzja". Niezasadnie kwestionuje skarżący ustalony w sprawie stan faktyczny, gdyż został on ustalony na podstawie oględzin dokonanych przy udziale skarżącego i w oparciu o złożone przez niego oświadczenia w trakcie tych oględzin. Późniejsze kwestionowanie złożonych oświadczeń nie może odnieść skutku.
Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał niezasadność skargi i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.