Uzasadnienie
A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody (dalej jako "Wojewoda") z 15 lipca 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty (dalej jako "Starosta"), wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z 4 marca 2020 r., w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z 2 sierpnia 2019 r. A. (dalej jako "Spółka" lub "inwestor") zwróciła się do Starosty o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], o powierzchni 1,2111 ha, położonej w obrębie W., gmina P., stanowiącej własność A. K. (obecnie M.), w celu wykonania czynności związanych z zakładaniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości.
Decyzją z 27 stycznia 2020 r. organ orzekł o ograniczeniu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], a decyzją z 4 marca 2020 r. zezwolił Spółce na jej niezwłoczne zajęcie, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Wojewoda decyzją z 15 lipca 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zezwalające na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
W uzasadnieniu podano, że wobec wydania w stosunku do przedmiotowej nieruchomości decyzji ograniczającej korzystanie z niej w związku z zakładaniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego napięcia, spełniona została przesłanka do zezwolenia na jej niezwłoczne zajęcie. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, zaistniały też okoliczności uzasadniające nadaniu temu zezwoleniu rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż inwestycja służy interesom społecznym oraz ważnym interesom gospodarczym państwa.
Zdaniem Wojewody budowa gazociągu wysokiego ciśnienia jest realizacją celu publicznego, na co wskazuje jego lokalne i ponadlokalne, a także krajowe znaczenie. Jak wskazał inwestor, planowana inwestycja obejmuje swoją lokalizacją obszar kilku wspólnot samorządowych i jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu. Stanowi też przedsięwzięcie strategiczne dla bezpieczeństwa energetycznego państwa oraz w znacznym stopniu zwiększy dywersyfikację dostaw gazu ziemnego poprzez jego wydobycie ze złóż własnych państwa, co w konsekwencji zwiększy poczucie bezpieczeństwa oraz niezależność Polski na europejskim rynku gazowym.
Zdaniem organu zapewnienie dostaw gazu ma nie tylko podstawowe znaczenie dla poszczególnych jednostek, ale jest również istotne z punktu widzenia ogółu. społeczeństwa. Ma ono bowiem bezpośredni wpływ na poziom życia obywateli, jak również jest elementem zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury. Rozbudowa sieci gazowej w rejonie, dzięki projektowanej inwestycji, zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii gazowej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz zapewni stały dopływ gazu do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. W konsekwencji należało uznać, że przedmiotowe zamierzenie służyć będzie uzasadnionemu interesowi społecznemu i ważnym interesom gospodarczym, co uzasadniało nadanie kontrolowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Wbrew zarzutom odwołania, jak wskazał Wojewoda, dla możliwości wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. nie ma znaczenia fakt, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z zajmowanej nieruchomości nie jest jeszcze ostateczna. Dalej, powołując się na orzecznictwo organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydana w omawianym trybie ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości, stąd też jej wydanie umożliwia rozpoczęcie realizacji inwestycji w sytuacji, gdy decyzja ograniczająca nie jest jeszcze ostateczna lub wykonalna.
W skardze strona domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1. błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki określone art. 108 k.p.a. uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, które w niniejszej sprawie stanowi obejście przepisów prawa dotyczących prowadzenia postępowań wywłaszczeniowych na podstawie tzw. specustawy;
- 2. błędne przyjęcie, że planowana inwestycja budowy gazociągu jest inwestycją w interesie społecznym;
- 3. brak uzasadnienia decyzji w zakresie zarzutu wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wobec skutecznego zaskarżenia poprzedzającej ją decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości.
Według skarżącej brak było podstaw do nadania decyzji Starosty rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyby bowiem przedmiotowa inwestycja faktycznie była kluczowa na interesu społecznego, postępowanie wywłaszczeniowe byłoby prowadzone na postawie przepisów odpowiedniej specustawy, a nie na podstawie nadinterpretacji ogólnego przepisu o nadawaniu rygoru wykonalności nieprawomocnym, zaskarżonym decyzjom. Tym bardziej, że wobec zaskarżenia decyzji ograniczającej sposób korzystania z działki nie było możliwe, zdaniem strony skarżącej, orzeczenie o jej niezwłocznym zajęciu, a przyjęty przez Wojewodę odmienny pogląd w tym zakresie oparty jest na fragmencie orzeczenia wyciętym z kontekstu i nie tłumaczy, na jakiej podstawie naruszane są prawa obywateli.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia 25 listopada 2020 r. uczestnik postępowania, A., wniosła o oddalenie skargi, przedstawiając swoje stanowisko.
Zdaniem Spółki planowana inwestycja, stanowiąca inwestycję liniową o znaczeniu ponadlokalnym realizuje cel publiczny, a także ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny, na co wskazuje również orzecznictwo NSA. Inwestor ponownie wskazał na te cechy inwestycji, które świadczą o jej istotnym znaczeniu tak dla wspólnot samorządowych, jak i bezpieczeństwa energetycznego państwa. W związku z tym spełnione zostały przesłanki do nadania rygoru natychmiastowe wykonalności decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Nie ma też racji skarżąca twierdząc, że wywłaszczenie w związku z budową gazociągu powinno odbywać się na podstawie specustawy, przy czym strona nie podaje w oparciu o jaką specustawę chodzi stronie. Tymczasem powołany w decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości art. 124 u.g.n. wprost odnosi się do wywłaszczenia, z jakim mamy do czynienia w sprawie. Z kolei art. 124 ust. 1a u.g.n. ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, dlatego też przepis ten nie wskazuje momentu, od którego decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może być wydana. Ze względu na ścisłe powiązanie obu decyzji i subsydiarny charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1a, zasadne jest uznanie, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nie może być wydana jedynie przed wydaniem decyzji zezwalającej na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów, przewodów i urządzeń.
Nie można przy tym czynić zarzutów Wojewodzie, że uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii dogłębnie przeanalizował orzecznictwo sądów administracyjnych, które zajmowały się podobnymi sprawami, aby zweryfikować, jak wygląda praktyka i podejście do kwestii spornych w niniejszym postępowaniu. Tym bardziej, że nie odniósł się do jakiegokolwiek orzecznictwa, ale takiego, które zostało wydane w podobnym stanie faktycznym.
Zdaniem inwestora budowa gazociągu nie spowoduje też, jak twierdzi skarżąca, dewastacji i zniszczenia nieruchomości, gdyż roboty odbywać się będą przy zachowaniu najwyższej staranności i zgodnie z wszelkimi wytycznymi technicznymi. Natomiast ewentualne kwestie związane z przywróceniem nieruchomości do stanu pierwotnego nie są przedmiotem niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddano decyzję Wojewody z 15 lipca 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z 4 marca 2020 r. zezwalającej A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..], obręb W., gmina P., w celu wykonania czynności związanych z zakładaniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w zakresie zgodnym z decyzją Starosty z 27 stycznia 2020 r. oraz nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Podstawą kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji był przepis art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), dalej jako u.g.n., który stanowi, że po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Stosownie zaś do art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.
Z regulacji tych wynika zatem, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki:
- 1. uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości,
- 2. wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego,
- 3. spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 k.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony;
- 4. występuje ważny interes gospodarczy.
Przy czym, przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.
Zdaniem sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo uznały orzekające organy, że wystąpiły przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n.
Przede wszystkim decyzją z 27 stycznia 2020 r., Starosta zezwolił Spółce A. na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w celu realizacji inwestycji pod nazwą: "Budowa gazociągu dystrybucyjnego DN300/500 wysokiego ciśnienia (MOP 8,4Mpa) łączącego Zakład Uzdatniania Gazu z siecią OGP [..]". Jednocześnie w decyzji określono zakres tego zezwolenia. Przy czym, choć jak wskazuje skarżąca, w dacie wydawania kontrolowanej obecnie decyzji, zezwolenie to nie było jeszcze ostateczne ze względu na złożenie odwołania, to okoliczność ta, wbrew zarzutom skargi, nie miała wpływu na kompetencje organu do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n.
Sąd stoi bowiem na stanowisku, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. nie wymaga, aby wcześniej została wydana ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, o jakiej mowa w ust. 1 tego samego artykułu. Celem wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest właśnie to, aby inwestor mógł rozpocząć inwestycję zanim decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na zakładanie na niej różnego rodzaju ciągów i przewodów stanie się ostateczna i wykonalna (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 306/18, dostępny w CBOSA).
Sporny okazał się jednak charakter planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, jednakże, w ocenie sądu również zarzuty strony w tym zakresie są chybione. Przede wszystkim zauważyć należy, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań zarówno organów na etapie ograniczania sposobu korzystania przez skarżącą z nieruchomości w związku z przeprowadzeniem przedmiotowego gazociągu, gdyż przymiot inwestycji celu publicznego jest wymogiem niezbędnym do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., jak i sąd administracyjny. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 719/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. M. na decyzję Wojewody z 30 czerwca 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu tym sąd zbadał przesłankę celu publicznego, uznając ją za spełnioną i szeroko uzasadniając swoje stanowisko.
W związku z tym okoliczność, że budowa przedmiotowego gazociągu jest inwestycją celu publicznego została zaaprobowana, a sąd orzekający obecnie w niniejszej spawie w pełni podziela zajęte w ww. wyroku stanowisko.
Przede wszystkim trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na budowie gazociągu wysokiego ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, dostępny w CBOSA). Jest to inwestycja liniowa, przebiegająca przez szereg nieruchomości na terenie danej gminy lub kilku gmin, a nawet powiatów całego województwa.
Ponadto inwestycja taka może stanowić element krajowej sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych jak i publicznych w określone źródło energii (cieplnej), zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępny w CBOSA).
Analizując akta sprawy, w szczególności wniosek inwestora z sierpnia 2019 r. oraz odpowiedź tego uczestnika postępowania na skargę i zawarte w tych pismach uzasadnienie, sąd uznał, że inwestycja ma znaczenie ponadlokalne, korzystne dla rozwoju ekonomicznego regionu i kraju, a ze względu na jego przebieg, między wyjściem ze stacji pomiarowej W., zlokalizowanej na terenie stacji uzdatniania gazu we W., a wejściem do stacji pomiarowej K., zlokalizowanej w pobliżu [..] K. i gazociągu DN500 relacji [.] i jego cel w postaci tłoczenia gazu ze złóż położonych w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej Morza Bałtyckiego do krajowego systemu sieci przesyłowej - inwestycja w znacznym stopniu zwiększy dywersyfikację dostaw gazu ziemnego ze złóż własnych państwa. To z kolei pozwoli na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego i uzyskanie niezależności od dostaw energii gazowej z innych krajów.
Tym samym gazociąg służyć będzie zarówno interesom jednostek, jak i ogółu społeczeństwa – zwiększając dostępność i zapewniając stabilność dostaw gazu do domów lub obiektów użyteczności publicznej, tym samym pozwalając na prawidłowe funkcjonowanie ważnych społecznie instytucji, których działanie jest zależne m.in. od dostaw gazu, a także będzie korzystne dla interesów gospodarczych państwa poprzez zwiększenie krajowej sieci przesyłowej, niezależnej od innych rynków.
Natomiast w odniesieniu do przesłanek przemawiających za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności sąd zauważa, że inwestor nie jest zobligowany do przedłożenia dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej budowy. W szczególności nie jest konieczne wykazanie, że bezpieczeństwo energetyczne regionu jest zagrożone, a przedmiotowa inwestycja stan ten niweluje, czy też wykazanie wpływu realizacji inwestycji na stabilności dostaw energii cieplnej. Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 33/16, dostępny w CBOSA).
Zdaniem sądu również planowana rozbudowa sieci i zwiększenie dostępności energii, wobec postępującego rozwoju cywilizacyjnego i rosnącego uzależnienia społeczeństwo od nieprzerwanych dostaw energii, w tym energii cieplnej, pełni szczególną rolę i działania w tym zakresie wypełniają przesłankę ważnego interesu gospodarczego. Zagadnienia związane z zaspokajaniem potrzeb energetycznych i gospodarki zasobami energetycznymi uznaje się bowiem za kluczowe i w związku z tym stanowią one zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1834/18, dostępny w CBOSA).
Zatem minimalizowanie ryzyka awarii, poprzez rozwijanie sieci zaopatrującej w energię leży w interesie społecznym, a także niweluje ewentualne starty ekonomiczne państwa w przypadku awarii, gdyż umożliwia konserwację i naprawę sieci bez przestojów w dostawie energii. Rozbudowa sieci poprzez zakładanie i przeprowadzanie nowych odcinków gazociągu, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie umożliwia też realizację nowych inwestycji, polepszając warunki rozwoju gospodarczego regionu.
W niniejszej sprawie inwestor wykazał zatem, że ze względu na parametry, a także lokalizację i zasięg inwestycji, jej realizacja jest uzasadniona zarówno interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym, co też prawidłowo ustaliły organy.
Z tych względów zarzut, że przedmiotowy gazociąg nie stanowi inwestycji celu publicznego, jak i kwestionujący spełnienie w niniejszej sprawie przesłanki do nadania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności, są zdaniem sądu pozbawione podstaw. Treść art. 124 ust. 1a u.g.n. wprost przesądza o nadaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem tego rodzaju rozstrzygnięcie nie jest pozostawione uznaniu organu, ani uzależnione od jakichkolwiek dodatkowych przesłanek.
Mając to wszystko na uwadze sąd doszedł do wniosku, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajecie nieruchomości skarżącej została wydana z zachowaniem wymogów określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n. Przy tym, jej wydanie poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Również uzasadnienie decyzji posiada wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności zawiera faktyczne i prawne przesłanki orzeczenia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione.
Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).