Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 czerwca 2011 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia 25 stycznia 2010 r. w całości oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. w G. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej "O." składającej się z trzech turbin Gamesa 90, wewnętrznych dróg dojazdowych i placów montażowych, zjazdu z drogi gminnej, elektroenergetycznej linii kablowej SN 15kV oraz linii optotelekomunikacyjnej na terenie działek nr [...] obręb J. gmina S. oraz dz. nr [...] obręb 24, [...] obręb 25 gmina miejska S. Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a projektowana inwestycja nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., przyjętego uchwałą Rady Gminy S. nr [...] dnia 27 lipca 2010 r., warunków decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 23 września 2010 r., wydanej przez Wójta Gminy S. spełnia także warunki wynikające z decyzji Wójta Gminy S. dnia 14 września 2009 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia, ponadto inwestor dołączył do wniosku opracowany przez osoby uprawnione i właściwie uzgodniony projekt budowlany, a także złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie można było odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak uczynił to organ I instancji.
Skargę na powyższą decyzję wniósł właściciel działki graniczącej z terenem planowanej inwestycji P.S. domagając się jej uchylenia w całości. Wskazał, że WSA w Gdańsku w dniu 29 września 2011 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy S. dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O., B., J. – działki nr: część [...], od [...] do [...], od [...] do [...], część [...], część [...], [...] w obrębie J. oraz [...], [...] w obrębie B. W ocenie skarżącego wobec faktu wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały z dnia 27 lipca 2010 r., na którą powołuje się zaskarżona decyzja Wojewody zachodzi konieczność uchylenia pozwolenia na budowę. Konieczność taką wynika z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zaś art. 156 § 1 k.p.a. nakazuje stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w okolicznościach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, iż wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Gd 978/10 orzekający nieważność uchwały Rady Gminy S. z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieprawomocny, zatem nie mógł rzutować na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Tym samym zasadny jest wniosek o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270.), dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody Pomorskiego została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności, co w konsekwencji skutkuje zastosowaniem przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a.
Punktem wyjścia do rozważań prawnych w niniejszej sprawie jest okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały określającej sposób i możliwości zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej w kontrolowanej przez Sąd decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Mianowicie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2011 r., sygn. II SA/Gd 978/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy S. z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O., B., J. – działki nr: część [...], od [...] do [...], od [...] do [...], część [...], część [...], [...] w obrębie J. oraz [...], [...] w obrębie B. Inwestycja będąca przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie obejmuje działki nr [...] obręb J., gmina S. oraz dz. nr [...] obręb 24, [...] obręb 25 gmina miejska S. Dokonując porównania numerów działek widocznym staje się, że w odniesieniu do działek nr [...] i [...] w obrębie J. o sposobie możliwego zagospodarowania decydowały zapisy uchwały, która wyrokiem Sądu została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (tj. Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) wymaga, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu).
Zauważyć należy, że wyrok stwierdzający nieważność uchwały wywiera skutek prawny z mocą ex tunc. Stwierdzenie nieważności uchwały jest bowiem aktem deklaratoryjnym, działającym z mocą wsteczną od daty jej wydania. Uchwała dotknięta wadami wymienionymi w treści art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bowiem nieważna od początku, tj. od chwili jej podjęcia, a zatem sąd – orzekając o jej nieważności, jedynie potwierdza to swoim rozstrzygnięciem (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 maja 2004 roku, sygn. akt IV SA 1939/2003, nie publ.).
Z powyższych rozważań wynika, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy S. z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O., B., J., dokonane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2011 roku, wywołało skutki ex tunc, a co za tym idzie spowodowało, iż w czasie wydawania zaskarżonej decyzji, zatwierdzony uchwałą miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał. Przedmiotowy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyeliminował bowiem wadliwą uchwałę z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym, a zatem, ustalając stan prawny obowiązujący w chwili wydawania kwestionowanych decyzji, należało postępować tak jakby uchwała Rady Gminy w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 27 lipca 2010 roku w ogóle nie została podjęta. Ten akt prawa miejscowego był bowiem niezdolny do wywołania skutków prawnych od chwili jego podjęcia, a prawomocne orzeczenie Sądu, stwierdzające jego nieważność, jedynie tę okoliczność potwierdziło.
Co za tym idzie – w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy podjął decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji na podstawie aktu prawa miejscowego nieobowiązującego w chwili rozstrzygania. Tym samym organ wydał decyzję bez podstawy prawnej, dotkniętą wadą powodującą jej nieważność zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i na mocy art. 152 ustawy orzekł o braku wykonalności zaskarżonej decyzji.
Orzekając w pkt 3 wyroku o zwrocie kosztów Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.