Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (SWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej: "K.p.a.") oraz art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.- dalej; "P.b."), po rozpatrzeniu odwołania M. C. (inwestor, skarżący), utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. (PINB) nakazującą inwestorowi rozbiórkę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, usytuowanego na działce nr 1 obręb K. przy ulicy [...] w B., budowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. PINB ustalił, że skarżący w południowej części działki nr 1, wybudował budynek mieszkalny dwulokalowy o konstrukcji drewnianej, posadowiony na słupach żelbetowych, ze ścianami zewnętrznymi z płyt OSB i dachem pokrytym blachą. W ścianach zewnętrznych oraz w dachu zamontowana została stolarka okienna. Wewnątrz obiektu rozpoczęto montaż instalacji wewnętrznej. Zgodnie z informacją uzyskaną od skarżącego roboty budowlane rozpoczęte zostały końcem 2018 r. - bez stosownego pozwolenia oraz bez nadzoru osoby uprawnionej. Budynek (bliźniak) jest niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Nadto PINB stwierdził, że projekt budowlany jest niekompletny, a skarżący nie spełnił w wyznaczonym terminie obowiązków wynikających z postanowień PINB z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r. PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej.
W odwołaniu od decyzji PINB skarżący wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia. Stwierdził, że zgodnie z projektem budynek, o którym mowa jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi, a jego powierzchnia zabudowy wynosi 188,07 m2. W ocenie skarżącego także pozostałe parametry techniczne budynku jak i jego forma architektoniczna odpowiadają zapisom zawartym w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta B. Nie zgodził się również z zapisem mówiącym o braku planowanych przyłączy na projekcie zagospodarowania terenu. Zaznaczył, że przyłącza będą podlegać odrębnym postępowaniom administracyjnym. Stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. wydana przez Prezydenta Miasta B. na rzecz M.B. i B. B., została przeniesiona na skarżącego jako nowego inwestora.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, SWINB decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję PINB. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Przywołał w szczególności ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. przez PINB. Wskazał, także na obowiązki nałożone na inwestora przez PINB postanowieniami z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Stwierdził ponadto, że postanowieniem z dnia [...] r. PINB odmówił zmiany postanowienia własnego z dnia [...] r., w zakresie wyznaczonego terminu wykonania obowiązku usunięcia nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego i przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej.
Dnia [...] r. skarżący przedłożył kopię projektu budowlanego sieci wodociągowej wraz z przyłączem wodociągowym do budynku mieszkalnego na nieruchomości nr 2 przy ulicy [...] w B., sporządzony w [...] r.; kopię decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] r, zezwalającej skarżącemu na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych- pod budowę 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych; projekt przyłączą wody, gazu i kanalizacji sanitarnej dla zagospodarowania terenu, pod budowę 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, sporządzony w [...] r.
SWINB wskazał również, że już po wydaniu decyzji przez PINB z dnia [...] r., skarżący dnia [...] r. przedłożył organowi I instancji "Ekspertyzę techniczną wykonanych robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwumieszkaniowego na działce 1 obręb K. przy ulicy [...]w B."
Dalej wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji PINB stanowi art. 48 ust. 1 P.b., a nałożenie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, usytuowanego na działce nr 1 obręb K. przy ulicy [...] w B., stanowiło konsekwencję ustalenia, że przedmiotowy budynek został wybudowany w sposób samowolny. Ponadto budynek nie spełnia przesłanki legalizacyjnej, polegającej na zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, ze zgodnie z 29 ust. 1 pkt 1a P.b. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 P.b. przed przystąpieniem do budowy przedmiotowego budynku inwestor powinien był dokonać zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a wobec powyższego wszczęcie postępowania w trybie art. 48 ust. 2 P.b. było uzasadnione.
Odnosząc się do dokumentów przedłożonych przez skarżącego SWINB zauważył, że PINB zweryfikował te dokumenty i orzekł, że budynek objęty przedłożonym projektem budowlanym (budynek A) to budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej, w związku z czym narusza on decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. (znak: [...]) wydaną przez Prezydenta Miasta B., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. dla działki nr 1 obręb K. przy ulicy [...] w B. PINB stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie jest możliwe przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, w związku z czym- zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 Pb.- nałożył na skarżącego- nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego.
SWINB podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez PINB. Zważył, że nie można uznać za prawidłowe stanowiska skarżącego, zgodnie z którym przedmiotowy budynek to budynek mieszkalny wolnostojący z wyodrębnionymi dwoma lokalami. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika bowiem, że w istocie objęty nim obiekt składa się z dwóch samodzielnych części. Każda z dwóch części budynku jest niezależna konstrukcyjnie - części te nie są połączone wspólną ścianą, lecz posiadają odrębne ściany, oddzielone od siebie przerwą dylatacyjną. Powyższe oznacza, że obiekt objęty projektem budowlanym stanowi w istocie budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej. SWINB wskazał, że pomimo niezdefiniowania w ustawie Prawo budowlane pojęcia "budynku w zabudowie bliźniaczej", definicję taką można odnaleźć w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. W podsumowaniu stwierdził, że PINB w sposób prawidłowy zakwalifikował objęty przedłożonym projektem budowlanym obiekt, jako budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej.
W dalszej kolejności SWINB wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta B., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. dla działki nr 1 w B., stwierdzono, iż "W toku postępowania organ sporządził analizę urbanistyczną i stwierdził niezgodność wnioskowanej funkcji bliźniaczej z wynikami analizy urbanistycznej (...)". Oznacza to, że istotnie usytuowanie na działce nr 1 budynku mieszkalnego z zabudowie bliźniaczej narusza decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r., co jest równoznaczne z tym, że badany budynek mieszkalny nie spełnia przesłanki legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ust. 2 P.b., dotyczącej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uznając za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne, jak i prawne dokonane przez PINB, SWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez dokonanie przez PINB błędnych ustaleń faktycznych i zakwalifikowanie wybudowanego przez skarżącego budynku jako budynek w zabudowie bliźniaczej, mimo iż faktycznie stanowi on budynek mieszkalny dwulokalowy, jak również powielenie przez SWINB błędnych ustaleń faktycznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a skutkowało przyjęciem, że przedmiotowy budynek narusza decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji, iż nie jest możliwym przeprowadzenie procedury legalizacyjnej tego budynku. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej jej decyzji organu I instancji poprzez zastosowanie wobec budynku, którego dotyczą przedmiotowe decyzje procedury legalizacyjnej w miejsce orzeczonego nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący przedłożył w toku postępowania administracyjnego kopie projektu budowlanego sieci wodociągowej wraz z przyłączem wodociągowym, jak również projekt przyłącza wody, gazu i kanalizacji sanitarnej dla zagospodarowania terenu pod budowę 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wskazał dalej, że w dniu [...] r. skarżący przedłożył organowi I instancji "Ekspertyzę techniczną wykonanych robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwumieszkaniowego na działce 1 obręb K. przy ul. [...] w B." Stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie, jest dalece krzywdzące i spowoduje znaczne straty finansowe.
W odpowiedzi na skargę SWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 15 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącego zauważył, że dokumentacja projektowa zakładała budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego składającego się z dwóch lokali mieszkalnych stanowiących lustrzane odbicie względem osi budynku przebiegającej wzdłuż kalenicy dachu budynku. Zdaniem skarżącego z punktu widzenia warunków technicznych oraz norm budowlanych pionowa dylatacja budynku zapewnia odpowiednią izolacyjność akustyczną pomiędzy dwoma lokalami, natomiast podstawowe parametry techniczne budynku spełniają w całości ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Wniósł o uchylenie decyzji oraz nakazanie organowi I instancji ponownego postępowania zmierzającego do zalegalizowania przedmiotowego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r., poz. 371) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną.
Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.)
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SWINB z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia [...] r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, usytuowanego na działce nr 1 obręb K. przy ulicy [...] w B., budowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 P.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 471, dalej: "nowelizacja"), zmieniającej P.b. z dniem 19 września 2020 r. Jak stanowi bowiem art. 25 nowelizacji do spraw uregulowanych P.b., wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji (tj. przed 19 września 2020 r.), przepisy P.b. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Niniejsza sprawa zatem, jako wszczęta dnia [...] maja 2019 r. podlega rozpoznaniu wedle przepisów P.b. w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji.
Wedle art. 48 ust. 1 P.b. właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu od tego zgłoszenia. W tym względzie podkreślić należy, że naruszenia prawa budowlanego oceniane są według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania jej skutków - jakkolwiek uzależnione od okoliczności konkretnej sprawy – następuje z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest zatem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od usuwania jej skutków (por. m.in. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10, czy uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, dostępne w CBOSA).
Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli jednak budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa art. 48 ust. 2 P.b.
W ramach postępowania w trybie tego przepisu organ ma obowiązek zbadać, czy przedmiotowy obiekt jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli budowa obiektu budowlanego jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ orzekający jest obowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego.
Natomiast w razie podjęcia przez organ próby legalizacji samowoli, organ w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały przedstawioną wyżej procedurę i w postanowieniu z dnia [...] r. zobowiązały skarżącego m.in. do przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta B. o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, iż to nie organ nadzoru budowlanego stosujący art. 48 P.b. jest właściwy do stwierdzenia zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy. Tym organem jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydający zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 P.b. W sytuacji, gdy brak zgodności z miejscowym planem nie jest rażący, widoczny w sposób oczywisty, należy dopuścić możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego, w tym uzyskania stosownego zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (por. M. Rypina (w) Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane.
Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019, t. 57). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy nadzoru podjęły wszystkie dopuszczalne środki prawne w celu umożliwienia skarżącemu legalizacji samowoli budowlanej.
Istotą sporu jest nałożenie na skarżącego nakazu rozbiórki budynku, którego legalizacja – w ocenie organów obu instancji – jest niedopuszczalna. Zdaniem organów budynek mieszkalny w został postawiony w zabudowie bliźniaczej, w związku z czym narusza decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wydaną przez Prezydenta Miasta B., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast w ocenie skarżącego wybudowany budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi, dylatacja między mieszkaniami jest w istocie izolacją akustyczną, zatem nie naruszono postanowień decyzji z [...] r.
Sąd wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. (nr [...]) została wydana na rzecz M. B. i B. B. Wskazana decyzja została wydana przez Prezydenta Miasta B., który ustalił inwestorom warunki zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. dla działki nr 1 obręb K. przy ulicy [...] w B., wskazano, iż "W toku postępowania organ sporządził analizę urbanistyczną i stwierdził niezgodność wnioskowanej funkcji bliźniaczej z wynikami analizy urbanistycznej (...}." Z przedmiotowej decyzji wynika również, że "W dniu [...] r. wnioskodawca zmienił wnioskowane zamierzenie na budowę od ośmiu do dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących(...)- zgodnie z warunkami analizy urbanistycznej". Zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego wskazana decyzja została na niego przeniesiona.
Sąd zauważa, że skarżącego jako nowego inwestora wiążą warunki decyzji z dnia [...] r. Powyższe oznacza, że usytuowanie na działce nr 1 obręb K. przy ulicy [...] w B. budynku mieszkalnego z zabudowie bliźniaczej narusza decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. (nr: [...]) wydanej przez Prezydenta Miasta B. W ocenie Sądu organy, odnosząc się do przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego, słusznie uznały, że objęty nim obiekt składa się z dwóch samodzielnych, niezależnych konstrukcyjnie części oddzielonych od siebie przerwą dylatacyjną. To, że dylatacja może stanowić izolację akustyczną nie ma znaczenia, bowiem budynek posiadający w sensie technicznym dwie odrębne części należy zakwalifikować w sensie prawnym, jako jednorodzinny budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej.
Zatem organy w sposób prawidłowy zakwalifikowały objęty przedłożonym projektem budowlanym obiekt, jako budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej. Powyższe jest zatem równoznaczne z tym, że budynek mieszkalny nie spełnia przesłanki legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ust. 2 P.b. dotyczącej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem Sądu orzekającego poczynione w sprawie ustalenia są wystarczające dla pełnej oceny charakteru spornego budynku mieszkalnego. W przedmiotowej sprawie nie została spełniona pierwsza z ww. przez ustawodawcę przesłanek (art. 48 ust. 2 pkt 1 P.b.). Budynek mieszkalny, jako sprzeczny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może więc zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez ustawę Prawo budowlane. W wyroku NSA z 19 lutego 2015 r., (sygn. akt II OSK 1743/13) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa są, na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.
W ocenie NSA, budowa obiektu budowlanego lub prowadzenie robót budowlanych, nawet niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest więc innym przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami, a w wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odpowiednie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego, dające podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem (zob. także uchwała NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16).
Skoro nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę i nie istnieje możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. W takim stanie faktycznym i prawnym sprawy - z uwagi na sprzeczność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przepisy prawa nie pozwalają bowiem organom nadzoru budowlanego na odstąpienie od nałożenia obowiązku rozbiórki.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, wskazać należy, że w głównej mierze stanowią one polemikę ze stanowiskiem organów obu instancji. Głównym motywem zaskarżenia rozstrzygnięć organów obu instancji było poczucie krzywdy skarżącego oraz perspektywa strat finansowych związanych z rozbiórką budynku, co jest zrozumiałe. Sąd przypomina jednak, że organy działają na podstawie przepisów prawa i nie mogą kierować się wyłącznie zasadami sprawiedliwości społecznej, czy też pobudkami altruistycznymi.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.