Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wykonania placu zabaw w G. przy ul. S. na działkach nr (...) i (...).
Postępowanie w sprawie było prowadzone na skutek pisma z dnia (...) r. M. i P. G., właścicieli działki sąsiadującej z działkami, na których wykonano plac zabaw, którzy stwierdzili, że lokalizacja tego placu nie odpowiada warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie jego odległości od granic, która wynosi mniej niż 10 m.
Organ I instancji ustalił, iż plac zabaw został wykonany na podstawie zgłoszenia z dnia (...) r., do którego został dołączony projekt zagospodarowania działek z naniesionymi urządzeniami placu. § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) reguluje odległość placów zabaw od linii rozgraniczających ulice i okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ustalając ją na 10 m. Zdaniem organu orzekającego przepis ten dotyczy jednak wyłącznie zabudowy wielorodzinnej a więc nie może być zastosowany w ocenie odległości placu zabaw od budynku jednorodzinnego wnioskodawców (oględziny z dnia (...) r. wykazały, że odległość ta wynosi 5 m).
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. i P. G. decyzją z dnia (...) roku nr (...), S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko organu pierwszoinstancyjnego co do prawidłowości realizacji placu zabaw w oparciu o zgłoszenie oraz co do braku możności zastosowania § 40 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej.
W wyniku rozpoznania skargi M. i P. G. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 41/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zarówno zaskarżoną doń decyzję drugoinstancyjną, jak i poprzedzającą ją decyzję PINB w W. z dnia (...) r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż plac zabaw nie jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9, ani obiektem małej architektury wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 22, a to w związku z art. 3 pkt 1 litera c i pkt 4 Prawa budowlanego. W następstwie wykonanie placu zabaw powinno być traktowane jako zrealizowanie budowli (art. 3 pkt 3) wymagającej pozwolenia na budowę. Skutkiem wykonania placu zabaw w oparciu o zgłoszenie jest jedynie niemożność zakwalifikowania robót związanych z realizacją tej inwestycji jako samowoli. Jednakże wykonanie placu zabaw w oparciu o zgłoszenie, w sytuacji w której wymagane było pozwolenie na budowę, skutkuje zastosowaniem art. 50 ust. 1 pkt 1, a w konsekwencji art. 51 Prawa budowlanego.
Uwzględniając fakt, że realizacja przedmiotowego placu zabaw została zakończona, postępowanie o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego winno być prowadzone w związku z regulacją art. 51 ust.
7. Sąd nie podzielił nadto dokonanej przez organy wykładni § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Brak bowiem podstaw do uznania, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, o których mowa w tym przepisie, dotyczą jedynie pomieszczeń w zabudowie wielorodzinnej. Definicje pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zawiera § 4 rozporządzenia nie dokonujący podziału na pomieszczenia w zabudowie wielorodzinnej i jednorodzinnej. Z kolei odwołanie znajdujące się w § 40 ust. 3 do ust. 1 tego paragrafu dotyczy rodzaju placów zabaw i miejsc rekreacyjnych, a nie rodzaju zabudowy. Zdaniem Sądu § 40 ust. 3 rozporządzenia określa zatem wymaganą odległość placów zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej. Takie rozumienie § 40 ust. 3 rozporządzenia organy orzekające powinny mieć na uwadze w ponownym postępowaniu zmierzającym do doprowadzenia przedmiotowego placu zabaw do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2).
W trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził oględziny, w trakcie których dokonano pomiarów odległości dzielącej urządzenia placu zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi pomieszczeń budynku M. i P. G., stwierdzając, iż część urządzeń znajduje się w odległości mniejszej niż wymagane 10 m.
W konsekwencji, decyzją z dnia (...) r. nr (...) r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i 7 w zw. z art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał Gminie G. dokonanie, w terminie do dnia (...) r. czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót związanych z budową placu zabaw w G. do stanu zgodnego z prawem polegających na likwidacji urządzeń placu zabaw w odległości mniejszej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę, oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz oceny i wskazania zawarte w przywołanym wyżej wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2010 r. W konkluzji stwierdził, że w dniu (...) r. przeprowadzono ponowne oględziny stwierdzając, że niektóre urządzenia placu zabaw, które były przedmiotem zgłoszenia znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (budynek mieszkalny M. i P. G., pomieszczenia sal przedszkolnych), oraz od linii rozgraniczającej ulicę.
W celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem należy dokonać pomiaru odległości oraz likwidacji tych urządzeń placu, które znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od okien oraz od linii rozgraniczających ulicę. Ustawienie urządzeń tych w innym miejscu możliwe będzie po uzyskaniu przez inwestora nowych dokumentów - zgłoszenia lub pozwolenia na budowę.
Od decyzji tej odwołanie złożył w imieniu Gminy G. upoważniony przez Wójta Zastępca Wójta wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wskazał ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 27 marca 2002 r. (załącznik do uchwały Rady Gminy nr (...)), zgodnie z którym działki nr (...) i (...) w G. znajdują się na terenie sklasyfikowanym jako UpO - tereny usług oświaty. Dla terenu tego dopuszczono realizację inwestycji zastrzegając jedynie w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu nieprzekraczalną linię zabudowy – 4 m od granicy działek. W tej sytuacji w ocenie odwołującego skoro plac zabaw został zlokalizowany zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt prawa miejscowego, to nie może być mowy o niezgodności jego lokalizacji z prawem.
Niezależnie jednak od powyższego, nawet gdyby przyjąć, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie § 40 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to lokalizacja przedmiotowego placu zabaw, zdaniem odwołującego, również jest zgodna z prawem. Przepis ten znajduje bowiem jedynie zastosowanie w przypadku zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy na działkach sąsiadujących ze spornym terenem, w tym na działce M. i P. G., znajduje się zabudowa jednorodzinna.
Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Sląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania Gminie G. wykonania wskazanych w decyzji czynności w terminie do dnia (...) r. i orzekł w tym zakresie o nałożeniu na Gminę G. nakazu wykonania tychże czynności w terminie do (...) r. W pozostałej części organ utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania stwierdzając następnie, iż zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. PINB w W. uwzględnił w zaskarżonej decyzji ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, iż przedmiotowy plac zabaw jest obiektem, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Plac zabaw zrealizowano zaś na podstawie zgłoszenia dokonanego Staroście W. w dniu (...) r. i tym samym w sprawie - jak wskazał Sąd - należało zastosować przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a przy uwzględnieniu faktu, iż budowa została zakończona - postępowanie należało prowadzić w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.
Jednocześnie organ I instancji mając na względzie wskazaną przez WSA w Gliwicach wykładnię przepisu § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, po przeprowadzeniu oględzin potwierdził, iż realizacja przedmiotowego obiektu narusza w tym zakresie warunki techniczne, a mianowicie urządzenia placu zabaw znajdują się w odległościach mniejszych niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
W związku z powyższym, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych decyzją nr (...) w W. nakazał inwestorowi - Gminie G., wykonanie czynności polegających na likwidacji urządzeń placu zabaw w odległości mniejszej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w terminie do dnia (...) r. Podniesiona zaś przez Gminę zgodność lokalizacji przedmiotowego placu zabaw z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem organu, nie przesądza o zgodności z prawem lokalizacji obiektu, należy bowiem jeszcze wziąć pod uwagę zgodność lokalizacji przedmiotowego obiektu z przepisami określającymi warunki techniczne jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji wyjaśnił nadto, iż zdecydował o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej terminu do wykonania określonych czynności z uwagi na fakt upływu tego terminu w trakcie postępowania odwoławczego.
Pismem z dnia (...)r. Wójt Gminy G. wniósł w imieniu Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję drugoinstancyjną domagając się jej uchylenia w całości z uwagi na naruszenie § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten określa odległości placów zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się tylko do zabudowy wielorodzinnej, a także naruszenie art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jeżeli przedmiotowy plac zabaw jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy G., to okoliczność ta nie przesądza o zgodności lokalizacji placu zabaw z prawem. W uzasadnieniu Wójt Gminy G. przytroczył in extenso wywody sformułowane w odwołaniu.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, LEX nr 325365. Podkreślenia wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie.
Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07, LEX nr 377585.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest ocenami wyrażonymi przez ten Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 41/09 i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten wówczas przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje zatem ponownych rozważań dotyczących kwalifikacji prawnej wykonania placu zabaw w oparciu o zgłoszenie i przepisów, na podstawie których winno, w związku z powyższym, toczyć się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego. W tej mierze Sąd przesądził bowiem, że wykonanie placu zabaw wymagało nie zgłoszenia lecz pozwolenia na budowę, że jego realizacja w oparciu o zgłoszenie, w sytuacji w której wymagane było pozwolenie na budowę, skutkuje zastosowaniem art. 50 ust. 1 pkt 1, a w konsekwencji art. 51 Prawa budowlanego. Uwzględniając zaś fakt, że realizacja przedmiotowego placu zabaw została zakończona, postępowanie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego winno być prowadzone w związku z regulacją art. 51 ust.
7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje także ponownych rozważań co do interpretacji § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W wyroku, przywołanym powyżej, Sąd w ówczesnym składzie przesądził bowiem, iż § 40 ust. 3 rozporządzenia określa wymaganą odległość placów zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej.
Tym samym Sąd w obecnym składzie podjąć może jedynie rozważania dotyczące formalnej i merytorycznej poprawności decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, w tym ocenić czy orzekające ponownie organy wykonały zawarte w wyroku wskazania, a rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i nastąpiło z uwzględnieniem wyrażonych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. ocen prawnych.
Wskazać w tym miejscu należy, że kierując się ocenami zawartymi w przywołanym wyroku organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził w dniu (...)r. oględziny, w trakcie których oceniono odległości skrajnych urządzeń placu zabaw od linii rozgraniczających ulicę oraz okien pomieszczeń budynku mieszkalnego przeznaczonego na pobyt ludzi. Z oględzin tych został sporządzony szkic wskazujący, iż część urządzeń znajduje się w bliższej odległości niż przewidziane prawem 10 m. Prawidłowość obrazującego dokonane pomiary szkicu została potwierdzona podpisami uczestniczących w oględzinach osób, w tym Wójta Gminy G. jako przedstawiciela inwestora. W oparciu o dokonane ustalenia organ I instancji wydał decyzję nakazującą Gminie G. likwidację tych urządzeń placu zabaw, które znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Decyzja ta, w zgodzie z wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. wydana została na podstawie art. 51 ust. 1, pkt 2 i 7. Ocenić należy ją jako co do meritum prawidłową. Nie nakazuje ona bowiem rozbiórki placu, a jedynie, w celu umożliwienia legalizacji wykonanego bez pozwolenia na budowę (jedynie na podstawie dokonanego zgłoszenia) obiektu, dokonanie takich robót budowlanych, które doprowadzą obiekt do stanu zgodnego z prawem. Obecne usytuowanie części urządzeń narusza bowiem § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i nie pozwala na potraktowanie inwestycji jako zgodnej z prawem. Skład orzekający podkreśla w tym miejscu, że niewątpliwym jest, iż budowa placu zabaw dla dzieci stanowi inwestycję o społecznej doniosłości, a idea jej realizacji bezsprzecznie zasługuje na aprobatę. Inwestycja taka musi jednak pozostawać w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym, a tym samym ani w całości, ani nawet we fragmentach jej wykonanie nie może naruszać norm prawnych, w przedmiotowym przypadku chroniących interesy osób trzecich.
Zasadnie przeto organ II instancji ocenił decyzję jako co do meritum prawidłową i zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymał ją w mocy. Zasadnie też orzekł o nowym terminie, w którym Gmina winna dokonać robót.
Tym samym nie mogły zostać uwzględnione zarzuty sformułowane przez Wójta Gminy G. w skardze, w głównej części odnoszące się zresztą do kwestii już prawomocnie przesądzonych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. Pomijając bowiem w ogóle fakt wydania przez Sąd wyroku, o którym mowa, i związania organów jego treścią, Wójt Gminy G. po raz kolejny podniósł, iż § 40 ust. 3 rozporządzenia dotyczy jedynie zabudowy wielorodzinnej. Wskazał także, analogicznie jak w odwołaniu, że obowiązujący na terenie Gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza realizacje funkcji na terenie UpO wprowadzając wymóg zachowania odległości nieprzekraczającej linii zabudowy – 4 m od granicy działek. Zdaniem Wójta oznacza to, że inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu, co w konsekwencji przesądza o zgodności jej lokalizacji z prawem. Także i ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony albowiem, jak trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę organ II instancji, zgodność lokalizacji przedmiotowego placu zabaw z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania nie przesądza o zgodności tej budowy z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami w sprawie warunków technicznych.
Sama zgodność inwestycji z planem jest jednym z warunków zgodności inwestycji z przepisami, nie jest natomiast jedynym warunkiem, który należy spełnić. Zauważyć zresztą należy, że ustalenia planu traktują jedynie o nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy działek, nie odnosząc się (i słusznie bo nie taka ich rola) do wymaganych prawem odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a więc wymogów przewidzianych przepisami techniczno-budowlanymi.
Dodatkowo zauważyć należy, że w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 11 lutego 2011 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej sformułował kolejny zarzut, a to zarzut wskazania w decyzji pierwszoinstancyjnej, iż chodzi o odległość urządzeń placu od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi podczas gdy przepisy traktują o odległości od okien pomieszczeń. W odpowiedzi na pytanie Sądu przyznał jednak, że nie kwestionuje protokołu z oględzin wskazującego odległości od okien pomieszczeń, a przedmiotem krytyki jest jedynie sposób ich słownego wyrażenia w decyzji.
Sąd stwierdza w tym miejscu, iż w protokole owym (z dnia 8 kwietnia 2010 r.) w części opisowej dwukrotnie podkreślono, że stanowiące przedmiot szkicu odległości to odległości od okien pomieszczeń. Także w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej organ wyraźnie podkreślił, że chodzi o odległość mniejszą niż 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. To samo sformułowanie powtórzył w końcowym fragmencie uzasadnienia, wskazując jakich czynności Gmina winna dokonać aby doprowadzić plac zabaw do stanu zgodnego z prawem. Istotnie natomiast w jednym ze zdań uzasadnienia wspomniano o odległości od pomieszczeń, a nie od okien tychże pomieszczeń, co w tym punkcie dowodzi braku precyzji wypowiedzi. Ponieważ jednak w pozostałych częściach decyzji wyraźnie mowa o odległości od okien, a inkryminowane zdanie relacjonuje ustalenia protokołu z oględzin, także jednoznacznie stwierdzającego, że chodzi o odległość od okien pomieszczeń, wspomniany brak precyzji, choć ewidentnie uchybień takich należy unikać, nie ma najmniejszego wpływu na merytoryczną trafność rozstrzygnięcia, zwłaszcza że strona skarżąca nie zakwestionowała wynikających z protokołu oględzin ustaleń dotyczących mniejszych niż 10 m odległości urządzeń placu od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.