Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 2017 r. M. S. i T. S. wnieśli skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego użytkowanego jako śmietnik.
Do skargi skarżący dołączyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że nie są w stanie ponieść kosztów rozbiórki śmietnika, natomiast gdyby sąd orzekł na ich korzyść nie byliby w stanie go odbudować. Ponadto, skarżący wskazali, że kierował nimi obowiązek zapewnienia czystości i porządku na terenie posesji, dlatego wybudowali miejsce służące przechowywaniu kontenerów.
W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 kwietnia 2018 r. pouczono uczestników postepowania o możliwości ustosunkowania się w terminie 5 dni do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2018 r. B. G. wniosła o odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że skarżący nie wykazali aby wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniosła ponadto, że budynek został wybudowany na nieruchomości należącej do trzech współwłaścicieli, lecz nie wyrażali oni nigdy zgody na jego budowę. Co więcej wskazała, że w ww. budynku mogłoby zmieścić się 50 pojemników na śmieci oraz, że w budynku tym wybudowano studnię, którą skarżący ukryli przed organem I instancji. Według uczestniczki postępowania budynek ten nie jest śmietnikiem lecz garażem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przytoczona regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki zarówno na wnioskodawcę, jak i na sąd, który winien dokonać analizy całokształtu akt sprawy. Do strony skarżącej należy jednak wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że rozbiórka obiektu budowlanego przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja o rozbiórce była wadliwa, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wyrządzenie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków może dotknąć przede wszystkim właściciela obiektu. Rozbiórka części obiektu przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd może sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona właścicielowi obiektu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. orzeczenia NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, LEX nr 743922, z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 476/11, LEX nr 957429, z dnia 16 października 2014 r. II OZ 1099/14 LEX nr 1550923).
Zdaniem Sądu określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania aktu zostały spełnione w niniejszej sprawie. Zgodzić się przy tym należy, że już z samej istoty decyzji o rozbiórce wynika możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków w przypadkach wykonania decyzji, która następnie zostałaby przez sąd administracyjny wzruszona. Tym samym zasadne jest, aby wstrzymać wykonanie rozbiórki do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.