Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta K., działając na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm., dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] ([...])", na działce o numerze geodezyjnym: 1 - obręb M., gmina K. w powiacie [...].
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz podał, że wnioskiem z dnia 7 lutego 2019 r. "A" S.A. (dalej zwana inwestorem), działając przez pełnomocnika, zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Według treści wniosku, planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone, na podstawie 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.
71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu organ I instancji wystąpił do: Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S., o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.
W odpowiedzi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. odmówił wyrażenia opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, gdyż według tego organu planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Podobnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. także nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań sprecyzowanych przez ten organ.
Na podstawie dostarczonej przez inwestora, na wezwanie organu I instancji, dokumentacji w postaci "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko" wykonanej w styczniu 2019 r., organ stwierdził, że odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania, a miejscami dostępnymi dla ludzi dla rozpatrywanych anten sektorowych wynosi co najmniej 12,17 metrów. W odległości do 200 metrów dla anten sektorowych (azymut 30°, 150°, 270°), pracujących w paśmie 800/900MHz, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z tego względu organ I instancji uznał, że planowana inwestycja nie zalicza się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.
- 71) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto obiekt ani jego oddziaływanie nie leżą bezpośrednio na obszarze Natura 2000.
Według organu I instancji, skoro przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedsięwzięcie, które nie kwalifikuje się ani do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nawet do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to brak podstaw w oparciu o art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu.
Organ odnotował także, że w trakcie postępowania wpłynęły pisma w sprawie sprzeciwu dotyczącego realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ uznał jednak, że z uwagi na konieczność umorzenia postępowania złożone sprzeciwy pozostają bez wpływu postępowanie, a ewentualne uwagi dotyczące planowanego przedsięwzięcia mogą być kierowane do właściwych organów w dalszym etapie postępowania.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: H. B., J. J., M. Z., A. K., A. K. oraz M. W. W odwołaniu wyrażono niezadowolenie z podjętej decyzji o umorzeniu postępowania. Odwołujący woleliby, zamiast opinii o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, otrzymać opinię, która zawierałaby stwierdzenie, że planowana do wybudowania stacja bazowa telefonii komórkowej nie zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców M. i okolic. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych, wyniki kontroli NIK, opracowania naukowe z 2004 r, stanowiska naukowców, ustawę Prawo ochrony środowiska, Konstytucję żądają odwołujący zgłosili żądanie:
- - sprawdzenia czy RDOS, odmawiając wydania opinii, ma do tego prawo oparte o wynik badań, raportów swoich, czy innych wybitnych naukowców; przeprowadzenia wielokierunkowych interdyscyplinarnych badan w miejscach w pobliżu stacji telefonii komórkowych, tłumaczących wzmożoną zachorowalność i umieralność ludzi;
- - bezwarunkowego wykluczenia, ze stacje bazowe telefonii komórkowej nie niosą śmiertelnych zagrożeń dla ludzi, zwierząt i środowiska;
- - wyjaśnienia, na jakiej podstawie RDOS odmówił wydania opinii;
- - wskazania, kto poniesie odpowiedzialność za wydanie pozwolenia na budowę pomimo niepotwierdzenia nieszkodliwości stacji bazowych;
- - potwierdzenia przez wszystkie organy, biorące udział w procesie uzgodnienia inwestycji, gwarancji całkowitego bezpieczeństwa środowiska i ludzi wraz z podaniem naukowych dowodów na nieszkodliwość telefonii komórkowej;
- - przedstawienia wiarygodnych ekspertyz, że działki przy stacjach bazowych telefonii komórkowej nie stracą na wartości;
- - respektowania art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a także art. 68 i 74 Konstytucji RP.
Jednak zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, przy czym wydało ją po rozpatrzeniu odwołania wyłącznie J. J., którego uznano za stronę postępowania.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium nakreśliło dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazało, że zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
- 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,
- 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, dla przedsięwzięć określonych w pkt 1 ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się w każdym przypadku. Natomiast dla przedsięwzięć wskazanych w pkt 2 wspomniana ocena dokonywana jest tylko wtedy, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po uprzednim zasięgnięciu opinii uprawnionych organów.
Według Kolegium decydujące znaczenie dla zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do jednej ze wskazanych powyżej grup ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie bowiem z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Kolegium odnotowało, że inwestor składając wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zakwalifikował swoją inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. obowiązującym do 10 października 2019 r. Treść pkt. 8 tego przepisu Kolegium przytoczyło w całości i w kontekście tego przepisu stwierdziło, że w analizowanym przypadku moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 8402 W. Zatem, aby planowaną inwestycję zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko musiałaby ona spełniać warunek określony w § 3 ust 1 pkt 8 ppkt "f" wskazanego powyżej Rozporządzenia tj. że "równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się odległości nie większej niż 200 m. i nie mniejszej niż 150 m. od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny".
Kolegium wyjaśniło przy tym, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska —t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 799).
Ze względu na obliczoną moc i fakt, że miejsca dostępne dla ludności nie kolidują z główną osią wiązki promieniowania żadnej z projektowanych anten dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia stacji, biorąc pod uwagę wysokość posadowienia anten, opis i mapy aktualnego zagospodarowania terenu w sąsiedztwie planowanej stacji Kolegium stwierdziło, że we wskazanym zasięgu ≥150 i ≤ 200 m - warunkującym zakwalifikowanie przedmiotowej stacji do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie występują miejsca dostępne dla ludności, o których mowa w ww. ustawie (najbliższa zabudowa - budynki mieszkalne znajdują się w odległości ponad 500 m od planowanej stacji bazowej), w związku z czym planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W konsekwencji nie jest dla niej wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a postępowanie prowadzone z wniosku o wydanie takiej jest postępowaniem bezprzedmiotowym, co według organu odwoławczego musiało skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję wniosła B. B., zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 7, 8, 9, 11, 77 §1, 80, 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak sprecyzowania decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia przy jednoczesnym braku uzasadnienia tych kwestii w sposób możliwy do kontroli, brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, brak wskazania sposobu ustalenia danych, na podstawie których ustalone zostały maksymalne moce, tilty anten i brak wyjaśnienia, dlaczego organ analizował tylko niewielką część mocy, wiedząc, że anteny są przystosowane do pracy o wielokrotnie wyższej mocy. W kontekście powyższych uchybień zarzucono również naruszenie art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 wskazanego powyżej Rozporządzenia.
Zarzucono także, że organy nie podały mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, nie określiły danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, nie dokonały wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.
Na poparcie zasadności podniesionych zarzutów w skardze zacytowane i omówione zostały orzeczenia sądów administracyjnych.
Skargę o identycznej treści wniosła także A. S. (sygn. akt. II SA/Gl 145/20), a Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2020 r. sprawa w przedmiocie tej skargi została połączona ze sprawą ze skargi B. B., celem łącznego ich rozpoznania.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o ich oddalenie, przedstawiając argumentację zbieżną z zaskarżoną decyzją.
Pismem z dnia 15 lipca 2020 r. "B" wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Na rozprawie w dniu 17 lipca 2020 r. Sąd postanowił dopuścić to stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony.
Na rozprawie Prezes Stowarzyszenia przychylił się do skargi, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Zwrócił uwagę, że z dokumentacji nie wynika jak jest maksymalna moc anten i możliwe maksymalne ich pochylenie, przy czym jest to możliwe do ustalenia dopiero w oparciu o karty katalogowe poszczególnych anten. Tymczasem organy nie wyjaśniły tych kwestii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie.
Istota postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy objęta wnioskiem inwestycja zalicza się do przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm., dalej jak dotychczas: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku). Mając przy tym na uwadze parametry inwestycji, kluczowe znaczenie ma kwalifikacja zmierzonej inwestycji z punktu widzenia treści § 3 ust. 1 pkt 8, znajdującego zastosowane w sprawie rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), mającego też zastosowanie w toku dalszego postępowania, a to w związku z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2014 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 poz. 1839), na co Kolegium słusznie zwróciło uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Powyższej kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria tj. równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, które Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela i przyjmuje jako własne, zgodnie z którym w odniesieniu do drugiego, z powyżej wymienionych, kryterium oceny planowanego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. w odniesieniu do odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, należy brać pod uwagę maksymalne możliwe pochylenie wiązki promieniowania (tzw. tilt). Tymczasem w zaskarżonej decyzji kwestie te nie zostały wyjaśnione i rozważone przez organ odwoławczy.
Z karty informacyjnej przedsięwzięcia załączonej przez inwestora do wniosku wynika, że dla anteny sektorowej nr 1, Az=30º przyjęto nachylenie 10º; dla anteny sektorowej nr 2, Az=150º przyjęto nachylenie 7º; a dla anteny sektorowej nr 3, Az=270º przyjęto nachylenie 9º. Jednocześnie, jak wynika z opisu anten zamieszczonego na str. 8 karty informacyjnej, zamierzenie inwestycyjne obejmuje trzy anteny tego samego typu (na co wskazuje ich jednolite oznaczenie symbolem [...]), dla których nachylenie będzie jednak zróżnicowane i będzie mieścić się odpowiednio w przedziałach: 0-10º (dla anteny nr 1), 0-7º (dla anteny nr 2), 0-9º (dla anteny nr 3). Okoliczności tej Kolegium jednak nie dostrzegło, podczas gdy wymagała ona ustalenia maksymalnego nachylenia z odniesieniem do norm katalogowych. Podanie przez inwestora zróżnicowanych przedziałów kąta nachylenia w odniesieniu do trzech identycznych anten sugeruje, że istnieją techniczne możliwości zmiany pochylenia, w ramach których antena nr 2 i antena nr 3 może zostać pochylona co najmniej do 10º, skoro takie pochylenie przyjęto dla identycznej anteny nr 1. Skoro zaś po zamontowaniu anten inwestor miałby możliwość zwiększenia nachylenia anteny nr 2 i 3, to tym samym zawarte w dokumencie "Kwalifikacja Przedsięwzięcia..." wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności (str.
5) nie mogłyby być uznane za adekwatne dla oceny zamierzonego przedsięwzięcia. Bez odniesienia do kart katalogowych anten nie można też uznać, że wskazane w odniesieniu do anteny nr 1 nachylenie wynoszące 10º stanowi rzeczywiście maksymalne nachylenie anten typu [...]. Tymczasem okoliczności te nie zostały przez Kolegium dostrzeżone i wyjaśnione.
W odniesieniu do równoważnej mocy promieniowania izotropowego anteny, jako kryterium oceny planowanego przedsięwzięcia, wskazać z kolei należy na treść § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. W przepisie tym jest mowa o sumowaniu się parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. W konsekwencji w ramach tego samego przedsięwzięcia należy również wziąć pod uwagę skumulowane promieniowanie anten sektorowych.
Sąd podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 23 marca 2020 r. sygn. II SA/Gl 1289/19, zgodnie z którym nieracjonalne byłoby przyjęcie, że sumowaniu podlegają określone parametry w przypadku rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego, lub zrealizowanego przedsięwzięcia, lub też realizowania go na terenie zakładu, lub obiektu - gdzie podobne przedsięwzięcie już funkcjonują. Natomiast nie podlegałyby takiemu sumowaniu parametry tego samego, nowego przedsięwzięcia. Z tych względów dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie, czy moc anten, planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia, kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pola elektromagnetyczne.
Oznacza to, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien dawać możliwość odpowiedzi na pytanie, czy odnośnie danej inwestycji dochodzi do sumowania się wielkości promieniowania izotropowego zarówno w odniesieniu do anten w ramach danej, objętej nowym wnioskiem inwestycji, jak i ewentualnie anten, działających na danym terenie w ramach innych, wcześniej zrealizowanych przedsięwzięć. W przypadku zaś pozytywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie koniecznym będzie ustalenie, czy i w jakiej skali dochodzi do zwiększenia równoważnej mocy promieniowania izotropowego w osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych, przewidzianych do zainstalowania, anten sektorowych. Gdyby zostało bowiem ustalone, że w następstwie kumulacji oddziaływań równoważna moc promieniowania izotropowego poszczególnych anten mierzona w osiach głównych wiązek ich promieniowania przekracza wielkości, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., to mogłoby to mieć wpływ na ocenę przedsięwzięcia z uwagi na braną pod uwagę, zgodnie z rozporządzeniem, odległość miejsc dostępnych dla ludności.
W konsekwencji w celu dokonania prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Należy bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek skutkować będzie mocą promieniowania przekraczającego wielkości dopuszczalne. Ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku anten, z których wprawdzie każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, jednak po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, wygeneruje moc przekraczającą wartości dopuszczalne. Tymczasem również w omawianym tutaj zakresie materiał dowodowy zebrany w sprawie nie sposób uznać za wystarczający, a w konsekwencji omówione powyżej kwestie nie można uznać za właściwie wyjaśnione i rozważone przez Kolegium.
Ponadto stwierdzić należy, że Kolegium, wyjaśniając pojęcie miejsc dostępnych dla ludności wskazało, że pod tym pojęciem rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przywołanie takiego brzmienia definicji miejsc dostępnych dla ludności świadczy o tym, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę nowelizacji art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, która weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. (Dz.U.2019.1815). Wprawdzie nowelizacja ta weszła w życie dopiero na etapie postępowania odwoławczego lecz dotyczy ona również spraw będących w toku, a to w związku z brakiem przepisów przejściowych. W ramach tej nowelizacji do definicji miejsc dostępnych dla ludności dodano, że chodzi w niej o miejsca "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Na tle dotychczasowego brzmienia definicji, w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmowano, że przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów.
W realiach rozpoznawanej sprawy oznaczałoby to konieczność odniesienia się do dopuszczalnego sposobu zagospodarowania, wynikającego z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego Kolegium jednak nie uczyniło. Natomiast wskazana zmiana definicji miejsc dostępnych dla ludności powoduje, że przy kwalifikacji danego przedsięwzięcia pod względem oceny, czy może zawsze, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mogą być brane pod uwagę tylko już istniejące, legalnie wzniesione zabudowania. Takie w istocie kryterium wydaje się przyjmować Kolegium, skoro zauważa, że najbliższa zabudowa – budynki mieszkalne - znajdują się w odległości ponad 500 m. od planowanej stacji bazowej. Jednak kryterium to nie odpowiada przyjętej wcześniej przez Kolegium definicji.
W konsekwencji powstaje zasadnicza wątpliwość, jak organ odwoławczy ostatecznie rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności, przez co stanowisko organu w tym zakresie nie poddaje się w istocie kontroli Sądu. Zwłaszcza, że organ odwoławczy nie wyjaśnił także, na podstawie jakich dowodów poczynił ustalenia dotyczące istniejącej zabudowy.
Zauważyć także należy, że zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następstwie rozpatrzenia wyłącznie odwołania jednego odwołującego, pomimo tego, że jak wskazał organ odwoławczy, odwołanie zostało wniesione "przez kilka osób". Jednocześnie ani z treści decyzji, ani z akt administracyjnych nie wynika, czy i w jaki sposób zostały rozpatrzone pozostałe odwołania. Kolegium zaznaczyło przy tym, że podlegające rozpatrzeniu w ramach obecnie zaskarżonej decyzji odwołanie – zostało wniesione przez stronę postępowania zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Brak natomiast wyraźnej i jednoznacznej informacji o tym, w jaki sposób, z perspektywy pojęcia strony postępowania, oceniony został przez Kolegium status pozostałych osób wnoszących odwołanie; innymi słowy, czy zostały one uznane za strony postępowania. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu I instancji złożonych zostaje wiele odwołań, to organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 §1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach.
Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ odwoławczy jedną decyzją umorzy postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, dającego im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznania odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem (por. wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2638/12, z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt. II OSK 638/17; z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 514/05).
W świetle przedstawionych tutaj rozważań, pomijając inne, wcześniej wskazane naruszenia postępowanie, zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., co niezależnie od wcześniej podniesionych uchybień stanowiło samodzielną i wystarczającą przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe rozważania Sąd uznał, że oprócz wskazanego powyżej naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a następnie niewłaściwe dokonanie jego oceny w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziałać na środowisko, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.
Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien ponownie ocenić i uzupełnić w zakresie dopuszczonym w art. 136 k.p.a. materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie, uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę Sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. Materiał dowodowy winien być uzupełniony o dokumentację z podaniem norm katalogowych zastosowanych anten (maksymalna moc, maksymalny tilt dla tego typu urządzeń), w tym dokumentację pozwalającą ocenić, czy i w jakim zakresie mogłoby dojść do nakładania się fal emitowanych przez poszczególne anteny. Koniecznym jest także odniesienie się do kwestii oddziaływania pól elektromagnetycznych na obszary dostępne dla ludności, zgodnie z aktualnie obowiązującą definicją takich obszarów. Rozstrzygnięcie, jakie zapadnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy, powinno uwzględniać wszystkie wniesione odwołania.
Oznacza to, w przypadku wcześniejszego umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do innych odwołujących, Kolegium w uzasadnieniu decyzji powinno zamieścić precyzyjną informację w tym zakresie, zarazem odpowiednio uzupełniając akta postępowania odwoławczego. Natomiast w przypadku, gdy postępowania odwoławcze w stosunku do pozostałych osób nie zostały dotychczas zakończone, Kolegium powinno w jednej decyzji zamieścić rozstrzygnięcia o wszystkich nierozpatrzonych dotychczas odwołaniach.