Uzasadnienie
W związku ze sprzeciwem wniesionym przez Starostę [...] J. i M. L., zam. w S. przy ul. [...] dnia 25 marca 2014 r. złożyli wniosek do Starosty [...] o wydanie pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków na nieruchomości położonej w P. ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym 1).
Po wszczęciu postępowania w sprawie do organu wpłynęło pismo M. K., zam. w P. przy ul. [...], właścicielki nieruchomości położonej przy ul. [...], graniczącej z terenem inwestycji. Wyraziła swój sprzeciw twierdząc, że działka inwestorów jest na tyle mała, że ścieki będą przedostawać się na jej nieruchomość. Grunty na tamtym terenie są bardzo ciężkie, więc nie można tam budować oczyszczalni. Niezależnie od tego może występować zjawisko podmakania drogi prowadzącej na pole stanowiące jej własność.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] udzielił pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków w P. przy ul. [...] (działka 1). W ocenie organu inwestorzy spełnili wszystkie prawem wymagania. Wskazał w szczególności, że przedmiotowa inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią.
Od tej decyzji odwołała się M. K. W jej ocenie została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych i materialnych. Została zawiadomiona przez organ o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże nie została poinformowana o dołączonej później opinii dotyczącej przepuszczalności gleby. Niezależnie od tego zarzuciła, iż opinia ta jest nierzetelna. Podniosła wreszcie, że ścieki z oczyszczalni mogą zanieczyszczać wodę w studniach (w tym należącej do niej, znajdującej się na działce o numerze 2).
Wojewoda [...] wszczynając postępowanie odwoławcze wezwał odwołującą się do określenia położenia studni, której wody mogą zostać zanieczyszczone ściekami. Ta pismem z dnia 13 sierpnia przedstawiła odpowiednią mapę. W piśmie wskazała również, że:
- - jej działka stanowi teren przeznaczony pod zabudowę,
- - stanowisko Starosty jest niejednolite, gdyż we wskazanym przez odwołującą się przypadku odmówił pozwolenia na budowę na terenie tej samej miejscowości.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał skarżoną decyzję w mocy. Uznał, że ustalenia organu I instancji oraz podjęte w sprawie rozstrzygnięcie odpowiadają prawu. Odnosząc się do możliwości zanieczyszczenia wód w studni odwołującej się stwierdził, iż w świetle prawa odległość przydomowej oczyszczalni ścieków musi wynosić przynajmniej 30 metrów. W rozpatrywanej sprawie ta odległość to 150 metrów.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła M. K. reprezentowana przez radcę prawnego M. C. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, wstrzymania wykonalności decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania wedle norm prawem przepisanych, zarzuciła Wojewodzie [...]:
- - naruszenie 138 w związku z art. 10 i 81 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieumożliwienie jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (dołączoną później opinią w sprawie przepuszczalności gruntu),
- - art. 7, 75, 77, 78, 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego,
- - art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia,
- - art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 29 ustawy Prawo wodne poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej przy wydawaniu pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków.
Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasowa argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W świetle art. 29 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (staroście). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 7 tej ustawy, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:
- 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
- 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;
- 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;
- 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
W takim przypadku inwestor musi uzyskać pozwolenie na budowę danego obiektu. Przede wszystkim jest zobowiązany do dostarczenia odpowiedniej dokumentacji, a organ administracji, przed wydaniem decyzji dokonuje oceny projektu, zgodnie z przepisami art. 35 ust. 1 ustawy. W szczególności sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W świetle zaś art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że postępowanie organów administracji było prawidłowe. Wobec wyrażenia przez Starostę [...] sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy oczyszczalni ścieków przez inwestorów, zostali oni zobowiązani do uzyskania pozwolenia na budowę. W tym celu przedłożyli wymaganą prawem dokumentację (znajdującą się w aktach administracyjnych). Planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ administracji nie mógł więc odmówić udzielenia im pozwolenia na budowę. Co istotne, okoliczności powyższe nie są przez skarżącą kwestionowane.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż są one bezzasadne. Nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (skarżąca błędnie wskazała tu art. 5 ust. 9). Zgodnie z tym przepisem "obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając [...] poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Prawidłowo wykonana oczyszczalnia ścieków nie może powodować zagrożeń o jakich pisze skarżąca, a organ rozstrzygając zakłada, iż przedsięwzięcie zostanie wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę, innymi wymaganiami prawa i zasadami techniki budowlanej. W szczególności niezasadny jest zarzut możliwości zanieczyszczenia wód w studni skarżącej, jako że studnia ta jest zlokalizowana w odległości pięciokrotnie większej niż wymagają tego przepisy prawa.
Niezasadny jest także zarzut braku uzupełnienia postępowania wyjaśniającego przez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Brak tu bowiem sporu, co do zgodności zamierzenia z przepisami prawa, a wszystkie wątpliwości mógł rozstrzygnąć organ administracji architektoniczno-budowlanej we własnym zakresie.
Nie można wreszcie uwzględnić zarzutu braku zapewnienia stronie (skarżącej) czynnego udziału w postępowaniu. Przedstawiona opinia dotycząca chłonności gruntu na terenie inwestycji była znana skarżącej, gdyż zakwestionowała jej treść już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu opinia ta nie odegrała w postępowaniu wyjaśniającym istotnej roli. Planowane przedsięwzięcie odpowiada bowiem przepisom prawa, a te nie wymagają przeprowadzenia dodatkowych ustaleń w tym zakresie.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.