Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy A.G. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Z nadesłanych do Sądu pism procesowych wynika, że ubiega się o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, ze skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną zamieszkując w budynku o pow. 120 m2. W skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 0,94 ha. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych czy też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, a co miesiąc ponosi wydatki związane z utrzymaniem się, w tym spłaca zaciągnięty kredyt (rata wynosi 750 zł) oraz wykupuje niezbędne lekarstwa – ich koszt wynosi około 350 zł miesięcznie. Źródłem utrzymania się A. G. i jego małżonki jest dochód z prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego w wysokości około 1700 zł miesięcznie oraz wynagrodzenie małżonki strony ze stosunku pracy w wysokości 3.300 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty obrazujące jego sytuację materialną, w tym zeznanie podatkowe za 2013 r., kopię umowy kredytu, kopie rachunków za wodę, ścieki, usługi telekomunikacyjne oraz energię elektryczną a także kartę wypisowa ze szpitala.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu – w niniejszej sprawie adwokata może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza podanych przez skarżącego informacji nie daje podstaw do stwierdzenia, ze jego sytuacja majątkowa wyklucza samodzielne skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika.
Przede wszystkim ze złożonego zeznania podatkowego za 2013 r. wynika, że łączny, roczny dochód A.G. i jego małżonki to kwota 70.815 zł (vide rubryka 173 druku formularza PIT-36). Oznacza to, że w skali miesiąca małżonkowie uzyskiwali kwotę 5901 zł, już po potrąceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenie społeczne. Z nadesłanych dokumentów nie wynika jednoznacznie jakie kwoty skarżący przeznacza na leczenie, ale gdyby nawet przyjąć jego twierdzenia, że jest to przeciętnie 350 zł miesięcznie, to przy uwzględnieniu wspomnianego dochodu nie jest to kwota, która w sposób istotny uszczupla jego budżet domowy. Zestawienie pozostałych wydatków – opłat za energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne, czy też dostawy wody prowadzi do wniosku, że bieżące koszty utrzymania nie są na tyle znaczące, aby skarżący nie był w stanie wygospodarować środków na opłacenie usług fachowego pełnomocnika.
Do bieżących kosztów utrzymania nie wliczono natomiast raty spłaty zaciągniętego zobowiązania kredytowego, gdyż po pierwsze nie wiadomo na jaki cel zobowiązanie to zostało zaciągnięte, po wtóre zaś nie sposób przyjąć, że zobowiązanie prywatnoprawne winno mieć pierwszeństwo, a w takiej sytuacji Skarb Państwa powinien za skarżącego pokryć koszty usług świadczonych przez adwokata. Do kosztów bieżącego utrzymania nie zaliczono również wydatków na obsługę księgową, ponieważ są to wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i trudno uznać, że powinny być one traktowane jako bieżące wydatki związane z zaspokajaniem potrzeb egzystencjalnych.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.