Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Inwestora D. D., obejmującego przebudowę garażu zlokalizowanego na terenie działki nr [...] k.m. [...] obręb Dz. [...] przy ulicy [...] w K., zgodnie z projektem budowlanym opracowanym przez mgr inż. arch. A. N. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej o numerze ewidencyjnym [...], z zachowaniem podanych w decyzji warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 - 4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 p.b.
Odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, złożył w imieniu M. S. – K. jej pełnomocnik, który zarzucił:
- 1. "mający wpływ na jej treść błąd w ustaleniach faktycznych na skutek przyjęcia, iż objęta nią planowana inwestycja może zostać zrealizowana, mimo iż w rzeczywistości jej oddziaływania na nieruchomości sąsiednie powinny skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę",
- 2. "mające wpływ na treść decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji".
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podano m. in., że z projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy garaż, przeznaczony do przebudowy z częściowym wyburzeniem, zlokalizowany w północno-zachodnim narożniku działki Inwestora, bezpośrednio przy granicy od strony zachodniej z działką nr [...], będącą własnością skarżącej, zostanie skrócony w kierunku południe - północ z 6,76 m do 3,1 m. Budynek zachowa dotychczasową formę, a jego wymiary zewnętrzne po przebudowie będą wynosiły 3,71 m na 3,1 m. Wysokość garażu nie ulegnie zmianie i będzie wynosiła 2,64 m. Po przebudowie ma on służyć mniejszym pojazdom typu motor i rowery.
W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja, polegająca na zmniejszeniu istniejącego budynku garażowego, nie wprowadzi zwiększenia ograniczenia w korzystaniu z sąsiednich działek, jak również nie pozbawi dopływu światła dziennego do sąsiadującego z nią obiektu w większym stopniu, niż ma to miejsce obecnie. Wojewoda nie podzielił również zarzutu, że w związku z planowanym przeznaczeniem inwestycji na usługi stomatologiczne nieruchomość skarżącej będzie narażona na negatywne oddziaływanie w postaci promieniowania rentgenowskiego na skutek tego, że w ramach działalności dentystycznej ma być również tam prowadzona pracownia RTG. Ten zarzut organ odwoławczy uznał za bezzasadny, bowiem nie dotyczy on inwestycji będącej przedmiotem aktualnie analizowanej sprawy.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przepisów art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 107 § 4 k.p.a. organ I instancji mógł odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdyż uwzględnia ona w całości żądanie strony. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wszelkie wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję w imieniu M. S. – K. złożył jej pełnomocnik, który zarzucił:
- 1. mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak sformułowania przez Organ pełnego jej uzasadnienia faktycznego,
- 2. mający wpływ na treść zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych na skutek przyjęcia, iż zaplanowana na jej podstawie inwestycja może zostać wykonana, podczas gdy bez wątpienia stanowi ona zagrożenie dla zdrowia oraz życia mieszkańców sąsiednich nieruchomości i z uwagi na to nie powinna być w ogóle realizowana.
Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z zasądzeniem na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przypisanych.
W uzasadnieniu podano m. in., że powyższą decyzją nie został spełniony wymóg, jaki wyrażony jest w przepisach k.p.a., w świetle których powinna zostać ona zaopatrzona w uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. W omawianym przypadku sprowadziło się ono natomiast jedynie do stwierdzenia, że inwestor wystąpił do tamtejszego organu z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nie można również uznać za zasadne tego stanowiska Organu jakoby brak uzasadnienia był efektem niezłożenia zastrzeżeń przez strony postępowania. Trzeba bowiem wyraźnie podkreślić, iż już pismem z dnia 24 września 2015 r. skarżąca poinformowała Organ o tym, że pragnie złożyć stosowne zastrzeżenia dotyczące przedmiotowej inwestycji do analizy architektoniczno-urbanistycznej, jak i projektu decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku prywatnej praktyki dentystycznej oraz zmiany sposobu użytkowania części garażu na cele gospodarcze przy ul. [...] w K., składając jednocześnie wniosek o przeprowadzenie dowodu z wysłuchania M. S.-K. na okoliczność wykazania naruszenia jej interesu prawnego.
Sprzeciw wobec wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia [...] r. został ponadto wyrażony stosownym odwołaniem z dnia [...] r. Po drugie, z przedstawionych przez inwestora planów wynika, iż w zaprojektowanym przezeń przedsięwzięciu budowlanym zakłada on przeznaczenie jednego z pomieszczeń omawianej nieruchomości (usługi stomatologiczne) na prowadzenie w nim pracowni RTG, efektem czego bez wątpienia jest sprowadzenie na mieszkańców sąsiadujących posesji niebezpieczeństwa, zarówno dla ich zdrowia, jak i życia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że szkody, jakie może wywołać uruchomienie wyżej wymienionej aparatury spowodować mogą nieodwracalne skutki dla ludzkiego zdrowia oraz życia. Zaplanowana inwestycja z całą pewnością pozbawi w końcu dopływu światła dziennego do należących do skarżącej pomieszczeń przeznaczonych dla pobytu ludzi, co z kolei narusza wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, jakie muszą być przestrzegane w ramach podstawy wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do terminowości złożenia odwołania, bowiem determinuje to dalsze rozważania. Wojewoda zdecydował bowiem o uznaniu, że uczestnicząca w procesie doręczenia zaskarżonej decyzji do rąk M. S. – K. M. S. była swoistego rodzaju nieformalnym pośrednikiem doręczyciela, a tym samym, że skarżąca otrzymała decyzję w dniu 1 lipca 2016 r., wnosząc odwołanie w terminie 14 dni od tej daty, tj. w dniu 15 lipca 2016 r. Można uznać terminowość złożenia odwołania, jak przyjął Wojewoda. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 marca 2015 r., sygn. I UK 271/14, LEX nr 1682200, stwierdził bowiem, że fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Nieskuteczne doręczenie w ogóle zatem nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji.
W takiej sytuacji za datę doręczenia uznać należy dzień, w którym adresat faktycznie otrzymał decyzję lub się z nią zapoznał (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 9 listopada 2016 r., sygn. II SA/Gl 793/16). W tej sytuacji prawidłowo przyjęto po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, że datą otrzymania decyzji był 1 lipca 2016 r. Wojewoda miał zatem prawo rozpoznać odwołanie merytorycznie, jako wniesione w terminie.
W niniejszej sprawie uzasadnienie organu I instancji jest częścią decyzji (art. 107 §3 k.p.a.), aczkolwiek jest bardzo krótkie i sprowadza się do przytoczenia faktów z postępowania, jednak nie był to błąd, który winien skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Treść decyzji jednoznacznie wskazuje, iż Prezydent uznał projekt budowlany za prawidłowy formalnie, skoro go zatwierdził. Odpowiedzialność za zgodność projektu z przepisami szczegółowymi ponosi z kolei projektant, który w tym zakresie posiada wiadomości specjalne. Organ uznał również, że nie ma przeszkód prawnych do wydania decyzji dla inwestora pozytywnej. Błąd organu I instancji nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pełne i prawidłowe uzasadnienie zawarł bowiem organ II instancji, który jest organem merytorycznym, a dodatkowo odniósł się do zarzutów.
Można podzielić stanowisko Wojewody, że z projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy garaż, przeznaczony do przebudowy z częściowym wyburzeniem, zlokalizowany w północno-zachodnim narożniku działki Inwestora, bezpośrednio przy granicy od strony zachodniej z działką nr [...], będącą własnością skarżącej, zostanie skrócony w kierunku południe - północ z 6,76 m do 3,1 m. Jego wymiary zewnętrzne po przebudowie będą wynosiły 3,71 m x 3,1 m. Wysokość garażu nie ulegnie zmianie i będzie wynosiła 2,64 m. Po przebudowie ma on służyć mniejszym pojazdom typu motor i rowery. Mając powyższe na względzie przedmiotowa inwestycja nie zwiększy ograniczeń w korzystaniu z działek sąsiednich, jak również nie pozbawi dopływu światła dziennego do sąsiadującego z nią obiektu w większym stopniu, niż ma to miejsce obecnie. Z oczywistych powodów działanie inwestora zmniejszy to oddziaływanie.
Nie można również podzielić zarzutu, że "w związku z planowanym przeznaczeniem inwestycji na usługi stomatologiczne nieruchomość skarżącej będzie narażona na negatywne oddziaływanie w postaci promieniowania rentgenowskiego na skutek tego, że w ramach działalności dentystycznej ma być również tam prowadzona pracownia RTG". Ten zarzut jest bezzasadny, bowiem nie dotyczy on inwestycji będącej przedmiotem aktualnie analizowanej sprawy i kontrolowanych decyzji.
Na marginesie można wskazać, że NSA w postanowieniu z 13 września 2017 r., sygn. II OZ 894/17, zapadłym w niniejszej sprawie, również ustalił, że nie jest możliwe, aby na skutek realizacji inwestycji nieruchomość skarżącej została pozbawiona dopływu światła w stopniu większym, niż dotychczas. Nie będzie również powodowała immisji w postaci promieniowania RTG.
Nie naruszono zatem interesu prawnego skarżącej w zakresie, który winien skutkować uwzględnieniem skargi.
Dodatkowo należy podnieść, że faktyczne wykorzystanie garażu w przyszłości nie podlega tu ocenie, bowiem nie jest to przedmiot niniejszego postępowania, w którym ocenia się treść dokumentacji, a nie ewentualne wykorzystanie obiektu w sposób odbiegający od pozwolenia. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego regulowana jest w art. 71 ust. 1 p.b. i jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego (art. 71a p.b.).
Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 § 3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na marginesie można dodać, że Sąd nie miał obowiązku oczekiwać z rozpoczęciem rozprawy na spóźnionego pełnomocnika. Zawiadomienie o rozprawie było mu doręczone 23 października 2017 r., a zatem z odpowiednim wyprzedzeniem, by zorganizować sobie ewentualne zastępstwo procesowe na wypadek przedłużającego się postępowania przed innym Sądem, położonym w innej miejscowości (K.). Rozprawa skarżącej nie była jedyną w tym dniu i nie było żadnego powodu, by wszystkie inne strony, także z kolejnych rozpraw, miały tolerować ok. 30 minutowe opóźnienie spowodowane oczekiwaniem na pełnomocnika jednej z osób, który termin znał od wielu dni.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.