Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 maja 2014 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w C. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C., że w trakcie czynności kontrolno – rozpoznawczych na posesji przy ulicy [...] w T. wykryto zbiornik do magazynowania oleju napędowego o pojemności 50.000 dm³. Do pisma dołączono decyzję z dnia [...] r. nr [...] zakazującą użytkownikowi/inwestorowi - [A] Sp. z o.o. w C. eksploatacji wskazanego zbiornika w zakresie dotyczącym realizacji procesu magazynowania w nim oleju napędowego oraz związanego z tym procesu przeładunku, ponieważ realizowany proces technologiczny stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru lub wybuchu i może powodować zagrożenie życia ludzi. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. dnia [...] r. nr [...].
W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C., przeprowadził oględziny wymienionej nieruchomości, w toku których ustalił, że na posesji położonej w T. przy ulicy [...] znajdują się dwa zbiorniki do magazynowania oleju napędowego o pojemności odpowiednio 20.000 dm³ i 50.000 dm³. Inwestorem i jednocześnie użytkownikiem wskazanych obiektów jest [A] Sp. z o.o. w C. Na ustawienie wskazanych obiektów inwestor nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę. Większy zbiornik, który został ustawiony w pierwszym półroczu 2013 r. położony został na ławach żelbetowych ustawionych na gruncie nasypowym.
Natomiast drugi zbiornik ustawiono w czerwcu 2014 r. na płycie żelbetowej. Zgodnie z oświadczeniem użytkownika obydwa zbiorniki są zatankowane i są to zbiorniki dwupłaszczyznowe. W związku z podjęciem informacji o użytkowaniu zbiorników, w dniu 8 lipca 2014 r., podczas oględzin ogłoszono decyzję o zakazie ich dalszego użytkowania. Została ona uchylona decyzją Powiatowego Inspektora z dnia [...] r. nr [...], z uwagi iż sporządzony w dniu [...] r. protokół z oględzin nie zawierał wszystkich ustawowych elementów decyzji administracyjnej.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C., po zgromadzeniu niezbędnej dokumentacji, w tym w postaci wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki, na której znajdują się przedmiotowe obiekty budowlane, kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) nakazał inwestorowi – [A] Sp. z o.o. w C. dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanego zbiornika na olej napędowy o pojemności 50.000 dm³. W uzasadnieniu stwierdził, iż w toku postępowania ustalił, że działka nr 1, na której usytuowano sporny zbiornik stanowi własność K. i A. K., a [A] Sp. z o.o. w C. na podstawie umowy z dnia 1 grudnia 2013 r. dzierżawi część wskazanej działki. Organ wyjaśnił, że w oparciu o art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustalił brak możliwości legalizacji dokonanej samowoli budowlanej w związku z niezachowaniem wymogu określonego w pkt 1 lit.a, stanowiącego o zgodności wykonania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dotyczącego miejscowości T. i B., uchwalonego przez Radę Gminy O. (uchwała nr [...] z dnia [...] r.) Działka na której usytuowano sporny zbiornik zgodnie z tym planem położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 1R.
Zgodnie z § 44 planu podstawowe przeznaczenie dla tego terenu to tereny rolnicze – pola uprawne, łąki i pastwiska, przy czym dopuszcza się: rozbudowę, budowę i wymianę kubatury w ramach istniejących działek siedliskowych; lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; lokalizację dróg dojazdowych i wewnętrznych – dojazdów do pól i istniejących siedlisk; prowadzenie ciągów spacerowych tras rowerowych wykorzystaniem istniejących dróg dojazdowych do pól; zabudowę służącą produkcji rolnej, ogrodniczej hodowlanej, zieleń i ogrody przydomowe. Zdaniem organu budowa zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju napędowego pozostaje w sprzeczności podstawowym oraz dopuszczalnym przeznaczeniem terenu działki oznaczonej nr ewidencyjnym 1, co tym samym uniemożliwia podjęcie próby legalizacji zrealizowanej inwestycji.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik [A] Sp. z o.o. w C. zarzucił naruszenie art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podniósł, że decyzja rozbiórkowa została wydana pomimo braku zaświadczenia Wójta Gminy O. w przedmiocie zgodności zbiornika z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przyjęcie, że budowa zbiornika jest niezgodna z przeznaczeniem terenu, pomimo braku prawidłowych ustaleń w tej kwestii.
Rozpatrując złożone odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 81, art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż w toku postępowania odwoławczego uzyskano od Starosty [...] wypis i wyrys z ewidencji gruntów dla działki, na której znajduje się sporny obiekt oraz działki sąsiedniej oraz informację, że organ administracji architektoniczno –budowlanej, po dniu 1 stycznia 2010 r. nie wydawał decyzji o pozwoleniu na budowę, ani nie przyjmował zgłoszeń robót budowlanych dotyczących przedmiotowych zbiorników. Wezwania, skierowanie do właścicieli działki, na której znajdują się sporne obiekty, do udzielenia informacji czy umowa dzierżawy zawarta z odwołującą spółką na okres od dnia 1 grudnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. została przedłużona oraz przedłożenia kopii ewentualnej nowej umowy, pozostały bez odpowiedzi.
Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy zbiornik na olej napędowy o pojemności 50.000 dm³ jest obiektem budowlanym, budowlą, co wprost wynika z treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ podkreślił także, że w przedmiotowej sprawie doszło do budowy obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 6 tej ustawy tj. wykonania obiektu budowlanego w określonym miejscu. Na poparcie swojego stanowiska przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1545/07. Podniesiono, że budowa zbiornika o pojemności 50.000 dm³ nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem ustawodawca nie wyszczególnił tego rodzaju robót budowlanych w art. 29 – 31 Prawa budowlanego, a bezspornie inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, nie dokonał także zgłoszenia. Organ pierwszej instancji wdrożył postępowanie legalizacyjne określone w art. 48 Prawa budowlanego, jednak z uwagi na sprzeczność obiektu z obowiązującym dla działki nr 1 (na której jest położony) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obiekt ten nie nadaje się do zalegalizowania.
Organ drugiej instancji wskazał również, że nie jest uzasadniony zarzut, że to organ nadzoru budowlanego zamiast organu gminy ocenił niezgodność obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika bowiem z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nakaże inwestorowi przedłożenie zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jedynie wtedy, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym konieczna jest uprzednia ocena zgodności obiektu z porządkiem planistycznym i do jej dokonania jest uprawniony i zobowiązany organ nadzoru budowlanego.
W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji dokonał takiej oceny i prawidłowo uznając, że wypadła ona dla inwestora negatywnie, nie zobowiązywał go do dalszych czynności. Wyjaśnił, także, że w § 5 pkt 13 wymienionego planu zdefiniowano pojęcie " infrastruktury technicznej" i zbiornik na paliwo nie mieści się w tej definicji i stąd dopuszczalności usytuowania spornego zbiornika na terenie o przeznaczeniu rolniczym nie można upatrywać w zapisie planu dotyczącym lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła [A] Sp. z o.o. w C.. Zarzuciła w niej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:
- - zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przyjęcie że skarżąca spółka była zobowiązana do uzyskania pozwolenia na budowę zbiornika w sytuacji, gdy zbiornik przeznaczony na magazynowanie oleju napędowego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy, stanowią stacje kontenerowe i przez to są tymczasowymi obiektami budowlanymi w świetle ustawy Prawo budowlane, wobec których nie istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie obowiązek dokonania zgłoszenia. W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. pkt 12 oraz art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego oraz wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu wobec którego nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę;
- - naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji poprzez działanie organu administracji w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz równości wobec prawa wskutek prowadzenia postępowania administracyjnego bez informowania strony oraz prowadzenia postępowania w sposób niezgodny z przepisami prawa oraz jego celem, ponieważ prowadzone postępowanie nakierowane było tylko i wyłącznie na wydanie decyzji o rozbiórce nieruchomości z pominięciem możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego;
Zarzucono także rażące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - tj..:
- - art. 75 § 1 w związku z art. 75 § 2 - poprzez wydanie obu decyzji pomimo braku zaświadczenia właściwego organu w przedmiocie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- - art. 77 § 1 w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;
- - art. 80 poprzez przyjęcie, że budowa zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju napędowego pozostaje w sprzeczności zarówno z podstawowym, jak również dopuszczalnym przeznaczeniem terenu;
- - art. 10 w związku z art. 61 §1poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu na etapie zbierania dowodów w sprawie;
- - art. 9, art. 7 i art. 8 poprzez nieinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na treść wydanej decyzji, działanie organu administracji wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi stron postępowania oraz działanie organu wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Skarżąca spółka wskazała, że objęty zaskarżoną decyzją zbiornik ustawiony został na ławach żelbetonowych, nie jest on trwale połączony z gruntem, wiec jego konstrukcja umożliwia jego ciągłe przemieszczanie. Następnie odwołując się do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego podniosła, że budowa przedmiotowego obiektu (w ocenie skarżącej - stacji kontenerowej), wymagała co najwyżej zgłoszenia właściwemu organowi, a nie uzyskania pozwolenia na budowę.
Zarzucono dalej, że że organem właściwym do stwierdzenia ewentualnego braku zgodności wykonanego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a nie organ nadzoru budowlanego. Nie zatem informacji od właściwego organu w przedmiocie zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czym uniemożliwiono stronie przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego.
Wreszcie podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych zasad prowadzenia postępowania, wskazując na przewlekłość postępowania, prowadzenie postępowania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz naruszenie prawa do należytego i wyczerpującego informowania stron.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał na niezasadność zarzutu naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż nawet uznając, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, to i tak wymagał on pozwolenia na budowę, gdyż stoi już ponad 120 dni (postępowanie przed organami nadzoru budowlanego trwało bowiem do końca maja 2014 r.). Wyjaśnił także, że stronę w postępowaniu reprezentował prawidłowo umocowany pełnomocnik, który odbierał korespondencję, dwukrotnie złożył odwołania od decyzji organu oraz delegował swojego substytuta na dokonywane oględziny, stąd zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu jest nieuzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)
Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.
Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Nakaz rozbiórki wynikający z zaskarżonej decyzji dotyczy zbiornika na gaz płynny o pojemności 50.000 dm³, który jest położony na ławach żelbetowych ustawionych na gruncie nasypowym. Inwestorem i jednocześnie użytkownikiem wskazanego obiektu jest obecnie skarżąca [A] Sp. z o.o. w C.. Bezsporne w sprawie jest, iż inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, nie dokonał również stosownego zgłoszenia właściwemu organowi.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy na usytuowanie spornego zbiornika skarżąca spółka była zobowiązana do uzyskania pozwolenia na budowę, czy też jest to tymczasowy obiekt budowlany do ustawienia którego wymagane było jedynie zgłoszenie, a następnie ustalenie czy możliwe było usankcjonowanie stwierdzonej samowoli budowlanej.
Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo budowlane ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowania, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Obiektem budowlanym jest także budowla taka jak zbiorniki i wolno stojące urządzenia techniczne (art. 3 pkt 3 tej ustawy), przy czym obiektami budowlanymi są również tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem (art. 3 pkt 5 ustawy). Budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6), przy czym nie ulega wątpliwości, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać na usytuowaniu w określonym miejscu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć na przykład takich obiektów budowlanych (budowli) jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, barakowozy. Podzielić trzeba stwierdzenie organu drugiej instancji, iż ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "przenośnego dystrybutora paliw ze zbiornikiem".
Z tego względu należy odwołać się do terminologii przyjętej w § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych ich usytuowania (t.jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1853) zgodnie z którym zbiorniki i urządzenia do tymczasowego wydawania paliw umieszczone naziemnie o konstrukcji umożliwiającej jej przemieszczanie określone są jako stacje kontenerowe. Owe obiekty kontenerowe zaliczane są do tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Uznając tymczasowe obiekty budowlane jako odmianę obiektów budowlanych, a także uwzględniając przywołaną definicję budowli potwierdzić należy, iż kontenerowe stacje paliw są obiektami budowlanymi.
Przyjmując takie założenie należy uznać, że posadowienie zbiornika w danym miejscu można uznać za budowę w znaczeniu wykonania obiektu budowlanego w świetle art. 3 pkt 6 cytowanej ustawy. Samo bowiem usytuowanie obiektu budowlanego we wskazanym miejscu jest w istocie tożsame z pojęciem budowy obiektu budowlanego.
Przyjęcie, iż przenośny zbiornik na paliwo jest obiektem budowlanym, a jego ustawienie w określonym miejscu stanowi budowę, determinuje fakt powstania obowiązku uzyskania przez inwestora przed realizacją inwestycji budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę albo dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 wymienianej ustawy zgłoszenia wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Skoro zatem objęty nakazem rozbiórki, przenośny zbiornik dwupłaszczowy do przechowywania oleju napędowego o pojemności 50.000 dm³ jest tymczasowym obiektem budowlanym, który został ustawiony w pierwszym półroczu 2013 r. i przy tym nie był przewidziany do rozbiórki bądź przeniesienia przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, to skarżący był obowiązany uzyskać pozwolenie na jego budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych.
Bezsporne w sprawie pozostaje, że skarżąca spółka nie uzyskała pozwolenia na posadowienie przedmiotowego zbiornika. Zgodnie zaś z przepisem art. 48 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustawodawca dopuszcza wprawdzie tzw. legalizację samowoli budowlanej, muszą jednak być spełnione określone warunki. Między innymi budowla musi być zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. W przedmiotowej sprawie teren, na którym znajduje się sporny zbiornik, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy O. dotyczącym miejscowości T. i B., który przyjęty został przez Radę Gminy O. uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Działka nr 1, na której zlokalizowany jest przedmiotowy zbiornik, położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 1R.
Zgodnie z § 44 tego planu podstawowe przeznaczenie dla tego terenu to tereny rolnicze – pola uprawne, łąki i pastwiska, a w ramach przeznaczenia dopuszczalnego przewidziano: rozbudowę, budowę i wymianę kubatury w ramach istniejących działek siedliskowych; lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; lokalizację dróg dojazdowych i wewnętrznych – dojazdów do pól i istniejących siedlisk; prowadzenie ciągów spacerowych tras rowerowych wykorzystaniem istniejących dróg dojazdowych do pól; zabudowę służącą produkcji rolnej, ogrodniczej hodowlanej, zieleń i ogrody przydomowe. W okolicznościach słusznie zatem przyjęły orzekające organy, że budowa zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju napędowego pozostaje w sprzeczności podstawowym oraz dopuszczalnym przeznaczeniem tego terenu, co tym samym uniemożliwia podjęcie próby legalizacji zrealizowanej inwestycji.
Skarżąca zarzuciła w skardze wydanie decyzji, pomimo braku informacji właściwego organu samorządu terytorialnego w przedmiocie zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, że to organ nadzoru budowlanego w sposób niczym nieuzasadniony dokonał oceny zgodności przedmiotowej budowy z planem, stwierdzając jej sprzeczność z regulacją zawartą w planie. Jednak tak sformułowany zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 49b ustawy Prawo budowlane dla wszczęcia procedury legalizacyjnej niezbędne i konieczne jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, że takie postępowanie jest w ogóle możliwe. Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem prowadzący postępowanie organ nadzoru samodzielnie ocenia czy zachodzą przesłanki wskazane w przywołanym powyżej ust. 2 art. 49b, a więc samodzielnie ocenia, czy wykonana budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W niniejszej sprawie organy nadzoru prawidłowo ustaliły, że legalizacja obiektu w postaci zbiornika na gaz płynny nie jest możliwa z uwagi na sprzeczność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ust. 2 w sposób oczywisty obliguje właściwy organ nadzoru budowlanego do tego, aby ocenił, w istocie wstępnie, czy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak też czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Negatywna ocena w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawsze będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej. W końcu na uwagę zasługuje fakt, iż w aktach sprawy znajduje się wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy O. podpisany przez osobę upoważnioną przez Wójta Gminy O., które potwierdzają ustalenia poczynione przez organ nadzoru. Stąd też trzeba podkreślić, że samodzielne ustalenia organu nadzoru potwierdzone zostały przez organ właściwy.
Także podniesione w skardze zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 czy art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy budowlane nie zawiera przekonywujących argumentów i w najmniejszym stopniu nie wykazała, aby organy te, oceniając dowody naruszyły zasadę logicznego rozumowania i nie uwzględniły wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i prowadzi ona w zasadzie do własnej oceny dokonywanej na własnych wyjaśnieniach.
Ponadto należy wskazać, że w postępowaniu administracyjnym skarżąca Spółka była zastąpiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kodeksu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006r. sygn. akt II OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157). Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzut naruszenia ograniczył jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że uniemożliwiło to składanie wniosków dowodowych, czyli powtórzenia treści przywołanego powyżej art. 10 § 1 Kodeksu, nie precyzując dodatkowo, czego w trakcie postępowania Spółka nie mogła dokonać. Tymczasem z analizy akt administracyjnych wynika, że pełnomocnikowi doręczano korespondencję na każdym etapie postępowania począwszy od zawiadomienia o jego wszczęciu, dwukrotnie złożył on odwołania od decyzji organu oraz delegował swojego substytuta na dokonywane oględziny, czyli uczestniczył w postępowaniu. W świetle powyższych uwag zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu jest nieuzasadniony.
Reasumując, stwierdzić należy, iż zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje organów administracji zostały wydane z pełnym zachowaniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego stosownie do przewidzianej w ustawie procedury, przy jednoczesnym zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 tego Kodeksu).
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.