Uzasadnienie
W dniu 25 sierpnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przeprowadził oględziny należącej do J. S. działki nr (...) w T. stwierdzając, że na położonej w sąsiedztwie działce nr (...) znajdują się dwa budynki, w tym jeden, drewniany, w bezpośrednim sąsiedztwie działki J. S. W konsekwencji, pismem z dnia 1 września 2004 r. J. S. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z wnioskiem o sprawdzenie zgodności z prawem budowlanym wybudowanego na działce (...) obiektu drewnianego.
Pismem z dnia 28 października 2004 r. organ I instancji powiadomił właściciela działki (...) F. M. oraz pozostałe strony o wszczęciu postępowania w sprawie zlokalizowanych na działce obiektów budowlanych. W trakcie podjętego postępowania J. S. wyjaśnił, iż jego zdaniem budynek określony w trakcie wizji jako nr 2 pierwszy właściciel wybudował około roku 1980, a następni właściciele prowadzili jego rozbudowę i modernizację. Drewniany obiekt nr 1 został natomiast wybudowany na przełomie II i III kwartału 2002 r. J. S. podkreślił, iż jego zastrzeżenia dotyczą lokalizacji obiektu nr 1, szczególnie z uwagi na zagrożenie pożarowe.
Z kolej F. M. wskazał, iż kwestionowany obiekt nr 1 jest w chwili obecnej w trakcie realizacji, budynek ma charakter rekreacyjny, a pozwolenie na jego budowę uzyskał 28 września 2004 r. Obiekt nr 2 – budynek letniskowy, został natomiast wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę przez poprzednich właścicieli i zakończony w czerwcu 1990 r. Obiekt nr 3 oznaczony na zdjęciach z wizji jako basen w rzeczywistości stanowi zbiornik wody gospodarczej wybudowany na przełomie lat 2001/2002. Na dowód swych twierdzeń F. M. przedłożył notarialny akt zakupu nieruchomości potwierdzający istnienie na działce budynku letniskowego.
W trakcie postępowania przesłuchano także świadka Z. S. który podał, iż pierwszy raz był na przedmiotowej działce we wrześniu 2004 r. w związku ze zleceniem mu przez F. M. wykonania projektu budowlanego celem uzyskania pozwolenia na budowę domku drewnianego. W owym czasie zarówno ów domek jak też dom murowany i basen na działce już istniały.
Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z, działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), nakazał F. M. dokonać rozbiórki budynku rekreacyjnego o konstrukcji drewnianej z uwagi na jego realizację bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ I instancji wskazał także, iż warunki techniczne nie dopuszczają lokalizowania budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej chyba, że zmniejszona odległości od granicy wynikałaby z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo zachowanie wymaganej odległości nie jest możliwe ze względu na rozmiary działki. Wskazane okoliczności zdaniem organu I instancji nie zachodzą albowiem rozmiary działki umożliwiają usytuowanie budynku w przepisowej odległości. Także z planu miejscowego nie wynika dopuszczalność sytuowania budynku w odległości mniejszej niż 3 m.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez F. M. odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia (...) r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji podając w uzasadnieniu, iż w momencie orzekania o przedmiocie samowoli budowlanej inwestor posiadał już ostateczne pozwolenie na budowę. Tym samym niedopuszczalnym jest bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego tegoż pozwolenia wydanie decyzji w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nadto organ II instancji wskazał na potrzebę zbadania czy obiekt został wybudowany zgodnie z warunkami pozwolenia, czy nie narusza praw osób trzecich, jak również w jakiej rzeczywiście odległości znajduje się od granicy działki. W myśl wyjaśnień inwestora ogrodzenie działki nie pokrywa się bowiem z jego granicą.
W kolejnej fazie postępowania organ I instancji podjął próbę wzruszenia, poprzez wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, udzielonego F. M. pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta Z odmówił jednak wznowienia postępowania.
Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z, działając tym razem na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane związane z budynkiem rekreacyjnym o konstrukcji drewnianej, prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Ustalił nadto obowiązek zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób trzecich. W uzasadnieniu wskazał, iż zatwierdzony projekt budowlany przewidywał lokalizację budynku w odległości 3,00 m od ogrodzenia działki podczas gdy odległość zmierzona w trackie wizji wskazuje na zbliżenie do tego ogrodzenia na odległość 1,00 m. Tego typu zmiana lokalizacji budynku w stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu.
Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) po rozpatrzeniu zażalenia F. M. organ II instancji uchylił przedmiotowe postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę organowi temu do ponownego rozpatrzenia wskazując w uzasadnieniu, iż dalsze postępowanie należy przeprowadzić na podstawie art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane ze względu na istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., działając na podstawie art. 51 ust. 7 w związku z art., 51. ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na F. M. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 marca 2006 r. projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządzonego przez osobę o wymaganych uprawnieniach, zaświadczeń potwierdzających przynależność projektanta i sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, pozytywnych opinii, uzgodnień i pozwoleń wymaganych przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji ponownie podniósł, iż zmiana lokalizacji budynku w stosunku do zatwierdzonego projektu jest istotnym odstępstwem w myśl art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane gdyż dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki.
Także i od tej decyzji F. M. wniósł odwołanie, po którego rozpatrzeniu decyzją z dnia (...) r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części określonej w pkt 1 i 3 (w odniesieniu do obowiązku przedłożenia projektu zagospodarowania działki i oświadczenia projektanta), uchylił natomiast obowiązki zawarte w pkt 2, 4 i 5 orzekając w to miejsce jedynie obowiązek przedłożenia aktualnego zaświadczenia przez projektanta o przynależności do izby samorządu zawodowego jak również uzgodnienia zrealizowanej lokalizacji budynku letniskowego przez właściwą jednostkę zarządzającą siecią elektroenergetyczną. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż po otrzymaniu prawidłowo i czytelnie sporządzonego planu zagospodarowania działki organ nadzoru budowlanego będzie w stanie ustalić czy w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem będą wymagane dodatkowe czynności lub roboty budowlane.
Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta Z postanowił, z uwagi na wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, uchylić własną decyzję z dnia (...) r. udzielającą pozwolenia na budowę budynku rekreacyjnego na działce (...). Decyzja ta utrzymana została w mocy podjętą w wyniku rozpatrzenia odwołania F. M. decyzją Wojewody S. z dnia (...) r. nr (...).
Z kolei decyzją z dnia (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z, działając na podstawie art. 83 ust 1 i art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz udzielił F. M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wykończeniowych związanych z budową budynku rekreacyjnego z zachowaniem wyliczonych w decyzji warunków dotyczących sposobu prowadzenia robót budowlanych, kolorystyki budynku i czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych. Organ I instancji wskazał nadto w osnowie podjętej decyzji, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu inwestor jest zobowiązany uzyskać stosowne pozwolenie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zbliżenie obiektu do granicy działki jest w istocie o wiele mniejsze niż wskazywane uprzednio. Budynek zlokalizowany jest bowiem w odległości 2,70 m od granicy sąsiedniej działki, zaś odległość przedmiotowego budynku od budynku należącego do J. S. wynosi 9,40 m.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika J. S. decyzją z dnia (...) r. nr (...) organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) określa co prawda podstawową odległość od granicy działki w przypadku ściany bez otworów na 3 m, dopuszcza jednak zmniejszenie tej odległości do 1,5 m. W konsekwencji organ II instancji uznaje, iż rozpatrywany obiekt położony jest z nieznacznym odstępstwem wynoszącym jedynie 30 cm od podstawowej odległości 3 m, przy nie naruszeniu przepisu o minimalnej odległości od granicy wynoszącej 1,5 m.
Pismem z dnia 16 marca 2007 r., działający przez pełnomocnika J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż każde odstępstwo od określonych w przepisach norm i wymagań np. usytuowanie ściany budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które winny być wykazane w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji okoliczności tych jednak nie wskazał. Skarżący podniósł nadto, iż obecne usytuowanie budynków sprzeczne jest z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż podtrzymuje argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, że usytuowanie obiektu w odległości 2,70 m od granicy działki nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych na działce sąsiedniej, ani też nie ogranicza możliwości jej przyszłego zagospodarowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że dotknięte one są uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Obie decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego – t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99.
W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Zdaniem tut. Sądu orzekające w sprawie organy określonych w przywołanych normach wymogów nie dochowały i nie zbadały wszechstronnie rozpoznawanej sprawy, a tym samym wydane przez nie rozstrzygnięcia są co najmniej przedwczesne.
W konsekwencji uchybień o charakterze proceduralnym obie wydane w sprawie decyzje naruszają nadto art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, iż jak wynika z części nagłówkowej wydanej w dniu (...) r. decyzji organu I instancji rozstrzygnięcie to podjęte zostało na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, iż w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – właściwy organ w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Stosownie z kolei do art. 51 ust. 4 ustawy po upływie terminu lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.
W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z kolei z ust. 5 cytowanego artykułu w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Wskazać zatem należy, iż określone w art. 51 ust. 4 ustawy działania organu nadzoru budowlanego mogą być podjęte dopiero po spełnieniu wskazanych w przywołanych normach przesłanek, a to ustalenia przez organ, iż inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wydania ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a także wykonania przez inwestora nałożonych nań obowiązków w zakreślonym przez organ nadzoru budowlanego terminie. W innych bowiem okolicznościach sprawy tryb określony w przytoczonych przepisach nie jest dopuszczalny. Nadto treść wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy decyzji zależna musi być od ustalenia czy w jej wyniku podjęte zostanie prowadzenie wstrzymanych robót budowlanych czy też budowa de facto została już zakończona.
Poprawność zastosowania przez organy nadzoru budowlanego określonego w art. 51 ustawy trybu postępowania, a w konsekwencji poprawność sformułowanej przez organ I instancji osnowy decyzji z dnia (...) r. zezwalającej m.in. na wznowienie robót budowlanych nie została w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, niezbicie wykazana. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji skoncentrował się bowiem jedynie na kwestii odległości obiektu od granicy działki nie badając kiedy w istocie obiekt został wybudowany i czy budowa została zakończona czy też obiekt wymaga dalszych robót wykończeniowych. Okoliczności te należą do spornych w sprawie, strony postępowania udzielały bowiem w tej mierze sprzecznych wyjaśnień, które nie zostały przez organ nadzoru budowlanego jednoznacznie zweryfikowane.
Wskazać w tym miejscu należy, iż J. S. w trakcie prowadzonego przez organ I instancji po raz pierwszy postępowania w sprawie stwierdził, iż jego zdaniem budowa przedmiotowego domku zakończona została w III kwartale 2002 r., fakt istnienia wybudowanego domku w czasie pierwszej swej wizyty na działce we wrześniu 2004 potwierdził także przesłuchany w charakterze świadka kierownik budowy Z. S. Natomiast F. M. w piśmie z dnia 6 grudnia 2004 r. oświadczył, że domek został zmontowany dopiero w październiku 2004 r. (tj. po uzyskaniu pozwolenia na budowę), znajduje się w trakcie realizacji, a do wykonania pozostały jeszcze prace wykończeniowe. Jak wynika z przedłożonej Sądowi dokumentacji o fakcie prowadzenia dalszych robót budowlanych nie świadczą jednak ani dołączone do akt sprawy zdjęcia z przeprowadzonej w dniu (...) r. wizji ani sporządzony wówczas protokół, ani też notatka służbowa potwierdzająca istnienie obiektu w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu (...) r. Wątpliwości te i sprzeczności nie zostały w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wyjaśnione, a w kolejnych wydawanych przez siebie decyzjach organy nadzoru budowlanego wyrażały różne opinie co do samowoli budowlanej lub jej braku.
Jak wynika z wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w dniu (...) r. decyzji pierwszoinstancyjnej oraz wydanej w dniu (...) r. decyzji organu II instancji organy te w ostatecznym wyniku uznały (notabene nie wskazując na jakich dowodach się oparły, a którym odmówiły wiary) iż inwestor prowadząc budowę, dopuścił się odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę (jednocześnie pismem z dnia 15 grudnia 2005 r. powiadamiając jednak Prokuraturę Rejonową w Z. o podejrzeniu popełnienia przestępstw mających na celu uzyskanie pozwolenia dla obiektu już istniejącego).
Wskazać w tym miejscu należy, iż wspomniany brak jednoznacznych ustaleń co do samowoli budowlanej lub jej braku, oraz faktu zakończenia budowy bądź dalszego trwania prac budowlanych spowodował w efekcie niemożność oceny prawidłowości zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia (...) r. rozstrzygnięcia. Dostrzeżone przez Sąd wątpliwości dotyczą zarówno poprawności wyboru trybu z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy (niedopuszczalnego w przypadku gdyby cały obiekt był wybudowany przed uzyskaniem w roku 2004 pozwolenia na budowę co wykluczałoby możliwość przyjęcia, że inwestor odstąpił od warunków pozwolenia), jak też zawartej w kontrolowanej decyzji klauzuli zezwalającej inwestorowi na wznowienie robót budowlanych (wykończeniowych). W odniesieniu do tej ostatniej kwestii zauważyć w tym miejscu należy, iż w aktach sprawy nie tylko brak dowodów na to, że roboty takie nie zostały zakończone lecz nadto podkreślenia wymaga, iż nie zostały one uprzednio wstrzymane (organ I instancji wydał wprawdzie w tej sprawie w dniu (...) r. stosowne postanowienie jednak jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy zostało ono uchylone przez organ drugoinstancyjny).
Niekonsekwencja w podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego decyzjach widoczna jest także w kwestii oceny wagi odstępstwa jakiego zdaniem organów dopuścił się inwestor zmniejszając odległość od granicy działki do 2,70 m. Jak bowiem wynika z uzasadnienia stanowiącej przedmiot kontroli sądowej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. w odróżnieniu od wcześniejszych rozstrzygnięć podkreślających, że zmiana usytuowania budynku zawsze stanowi odstępstwo istotne tym razem ocenia on wskazane odstępstwo jako "nieznaczne" co tym samym także i z tego powodu stawia pod znakiem zapytania prawidłowość wszystkich wydanych w sprawie na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane rozstrzygnięć (tryb przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy zastrzeżony jest bowiem jedynie dla przypadków odstępstw "istotnych"). Ocena, iż zmiana lokalizacji obiektu stanowi odstępstwo nieznaczne pozostaje też w niezgodzie z art. 36a ust. 5 ustawy.
Notabene okoliczności te winny były zostać wyjaśnione już na wcześniejszych etapach postępowania albowiem dopuszczalność podjęcia przez organ działań określonych w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane uzależniona jest m.in. od oceny czy wskutek nakazanych inwestorowi dodatkowych czynności w ogóle możliwym jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wyliczając dostrzeżone w kontrolowanych rozstrzygnięciach wątpliwości i nieprawidłowości podzielić należy wreszcie pogląd skarżącego, iż choć w myśl § 12 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dozwolonym jest wprawdzie usytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną (w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy) to jednak usytuowanie takie jest dopuszczalne jedynie w dwóch przypadkach a mianowicie gdy:
- 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
- 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.
Żadna z powyższych okoliczności nie została jednak w niniejszym postępowaniu wykazana, a orzekające w sprawie organy kwestii tej nie podjęły w wydanych przez siebie rozstrzygnięciach.
W konsekwencji zarówno decyzję organu II instancji jak też utrzymaną nią w mocy decyzję pierwszoinstancyjną należy uznać za wydane bez należytego zbadania okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza bez oceny czy choćby potencjalnie możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem i bez wyjaśnienia czy art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane istotnie stanowi prawidłową, adekwatną do okoliczności sprawy podstawę rozstrzygnięcia. W konsekwencji decyzje te należy ocenić jako wydane z naruszeniem zarówno przepisów postępowania administracyjnego jak też prawa materialnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na podjęte przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na brak stosownego wniosku.