Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca skorzystała z uprawnienia do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia i w ustawowym terminie wniosła sprzeciw. Tym samym, zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) postanowienie referendarza sądowego utraciło moc. W sprzeciwie skarżąca podniosła, że w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględniono wysokości rzeczywistych wydatków, a także konieczności przeznaczania ich w pierwszej kolejności na zaspokajanie potrzeb żywieniowych domowników. Strona wyjaśniła nadto, że referendarz sądowy nie wziął pod uwagę kosztów wyżywienia i utrzymania kotów i psa skarżącej, które to zwierzęta, ze względu na wiek wymagają stałej opieki weterynaryjnej, co wiąże się z koniecznością zakupu stosownych lekarstw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Prawo pomocy stanowi przywilej dla osób, których sytuacja materialna wyklucza samodzielne poniesienie kosztów w postępowaniu sądowym. W tego rodzaju przypadkach możliwe jest albo zwolnienie ich od kosztów sądowych (w całości lub w części) lub ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 3 P.p.s.a.) albo też zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 2 P.p.s.a.).
Aby uzyskać zwolnienie od kosztów sądowych, strona składająca wniosek o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania swojego i rodziny.
Mając na względzie informacje podane przez skarżącą w druku formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz treść sprzeciwu, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że jej koszty utrzymania się są na tyle duże, aby wykluczone było poniesienie kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że R. K. zamieszkuje wraz z małżonkiem w lokalu o pow. 37 m2, utrzymując się ze świadczeń: emerytalnego skarżącej i rentowego jej małżonka w łącznej wysokości 3466 zł brutto miesięcznie. W druku formularza strona zaznaczyła, że wydatki na utrzymanie się przekraczają wysokość uzyskiwanych dochodów. Jednakże strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła tych okoliczności, w szczególności zaś nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na to, że koszty utrzymania zwierząt domowych są wyższe od przeciętnych.
Wskazać również trzeba, że w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi wynosi 100 zł. Kwota ta jest zasadniczym wydatkiem, do poniesienia którego strona skarżąca jest zobowiązana na tym etapie postępowania. Zestawiając ją z wysokością dochodu uzyskiwanego przez R.K. oraz jej małżonka, a także mając na względzie, że strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła twierdzeń o wyższych aniżeli przeciętne kosztach utrzymania się uznano, że będzie ona w stanie uiścić zarówno wpis od skargi jak i pozostałe koszty sądowe. Na uwadze należy mieć również fakt, iż w innej sprawie (zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Gl 295/10) skarżąca również występowała o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. oddalił jej wniosek w tym zakresie. Rozstrzygnięcie to zostało poddane kontroli instancyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. (sygn. akt II OZ 908/10) oddalił zażalenie R. K. Ponieważ okoliczności dotyczące sytuacji materialnej skarżącej są w obydwu sprawach takie same, rozpoznając niniejszy wniosek nie znaleziono podstaw do przyjęcia odmiennego stanowiska w tym zakresie zwłaszcza, że udokumentowane przez stronę w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 295/10 miesięczne wydatki kształtują się na poziomie około 2700 zł. Pozostawia to wnioskodawczyni do dyspozycji co miesiąc kwotę około 800 zł. Nie wykazano przy tym, aby kwota ta w całości była przeznaczana na inne potrzeby. W konsekwencji powinna wystarczyć na pokrycie wpisu od skargi (100 zł) i ewentualnych innych, przyszłych kosztów sądowych.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 260 tej ustawy.