Uzasadnienie
Odpowiadając na pismo Sądu z dnia 13 września 2016 r. J.L. w dniu 10 października 2016 r. nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W treści tego formularza powołał się na zły stan zdrowia stanowiący skutek wypadku komunikacyjnego, któremu uległ w przeszłości. Podkreślił przy tym, że nie uzyskuje żadnego dochodu albowiem w efekcie problemów zdrowotnych został zwolniony z pracy, natomiast Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił mu dalszego wypłacania należnych świadczeń. Nadto zadeklarował, iż nie posiada żadnych nieruchomości ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Wywiódł przy tym, że bank zajął mu (pisownia oryginalna: "ukradł"), kwotę 5.600 zł, którą miał w nim zdeponowaną w okresie, kiedy jeszcze otrzymywał wynagrodzenie za pracę.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku J. L. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych dochodów ani łatwego do spieniężenia majątku.
Trudną sytuację skarżącego uznano przy tym za dostatecznie uprawdopodobnioną uwzględniwszy ustalenia poczynione przez tutejszy Sąd w innych sprawach, w których J. L. przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym (sprawy o sygn. akt II SA/Gl 1178/15, II SA/Gl 1206/15 oraz II SO/G 1/16), gdzie rozstrzygnięto o tym mocą postanowień z dnia 21 lipca 2016 r.
W postanowieniach tych zwrócono uwagę, że skarżący obecnie najprawdopodobniej nie dysponuje dochodem, gdyż decyzja o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego, które pobierał, była ograniczona czasowo do czterech miesięcy. Wskazano przy tym, iż brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości twierdzeń strony w niniejszym zakresie oraz zaznaczono, że pośrednim potwierdzeniem tych okoliczności są działania skarżącego zmierzające do uzyskania zasiłku, stałej opieki, grupy inwalidzkiej oraz emerytury, o czym świadczy pismo wystosowane przez Okręgową Radę Adwokacką w Katowicach do skarżącego, w którym poinformowano go o wyznaczeniu jego pełnomocnika z urzędu.
Mając na względzie zaprezentowany wyżej stan rzeczy, jak również zważywszy, iż brak jest okoliczności, które mogłyby wskazywać, aby sytuacja materialna wyżej wymienionego miała ulec w międzyczasie poprawie, postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 1 tej ustawy.