Uzasadnienie
Postanowieniem dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości. Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie uiścił należnej opłaty sądowej oraz nie przedłożył odpisu skargi. Podstawa prawna rozstrzygnięcia opierała się o treść art. 220 § 3, art. 59 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 7 stycznia 2016 r. skarżący K. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2016 r. wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania powyższej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Zgodnie z art. 214 § 1 i § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, przy czym pismo wnoszone przez kilka osób których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Natomiast stosownie do normy zawartej w art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis. Nieuiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia zażalenia (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca wskazane wezwanie została wysłana na adres wskazany w skardze i skutecznie doręczona skarżącemu (przesyłkę odebrał dorosły domownik) w dniu 27 stycznia 2016 r.
Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 3 lutego 2016 r. Skarżący natomiast uiścił wpis od zażalenia dopiero w dniu 16 lutego 2016 r., a zatem po wyznaczonym terminie. Z tego względu należy uznać, że wpis od zażalenia został uiszczony z uchybieniem terminu i dlatego zażalenie podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 220 §3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy od zażalenia.
Jedynie na marginesie należy wskazać, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 220 § 4 P.p.s.a. ponieważ przepis ten dotyczy wyłącznie przypadków wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu jej nieopłacenia (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2005 r., I OZ 1096/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko wówczas bowiem, gdy środek prawny został odrzucony jako nieopłacony, strona może skorzystać z przysługującego jej, a wynikającego z dyspozycji § 4 art. 220 p.p.s.a., zwolnienia od wpisu od wniesionego zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., II GZ 126/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przypadek taki nie zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem Skarżący nie tylko nie uiścił wpisu od wniesionego pisma, ale także nie uzupełnił innego braku formalnego, jakim był obowiązek złożenia odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem.