Uzasadnienie
W treści pisma procesowego z dnia 14 sierpnia 2016 r. J. L. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o "pomoc prawną".
Następnie, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 sierpnia 2016 r. skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W treści tego formularza oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną, gospodaruje samotnie, osiągał dochód w wysokości 580 zł (kwota z lipca 2016 r.), jednak Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił mu dalszego wypłacania należnych świadczeń. Nadto zadeklarował, iż nie posiada żadnych nieruchomości ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Wywiódł przy tym, że bank zajął mu (pisownia oryginalna: "ukradł"), kwotę 5.600 zł, którą miał w nim zdeponowaną w okresie, kiedy jeszcze otrzymywał wynagrodzenia za pracę.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku J. L. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych dochodów ani łatwego do spieniężenia majątku.
Trudną sytuację skarżącego uznano przy tym za dostatecznie uprawdopodobnioną uwzględniwszy ustalenia poczynione przez tutejszy Sąd w innych sprawach, w których J. L. przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym (sprawy o sygn. akt II SA/Gl 1178/15, II SA/Gl 1206/15 oraz II SO/G 1/16), gdzie rozstrzygnięto o tym mocą postanowień z dnia 21 lipca 2016 r.
W postanowieniach tych zwrócono uwagę, że skarżący w chwili obecnej najprawdopodobniej nie dysponuje dochodem, gdyż decyzja o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego, które pobierał, była ograniczona czasowo do czterech miesięcy. Wskazano przy tym, iż brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości twierdzeń strony w niniejszym zakresie oraz zaznaczono, że pośrednim potwierdzeniem tych okoliczności są działania skarżącego zmierzające do uzyskania zasiłku, stałej opieki, grupy inwalidzkiej oraz emerytury, o czym świadczy pismo wystosowane przez Okręgową Radę Adwokacką w Katowicach do skarżącego, w którym poinformowano go o wyznaczeniu jego pełnomocnika z urzędu.
Mając na względzie zaprezentowany wyżej stan rzeczy postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 1 tej ustawy.