Uzasadnienie
Prezydent Miasta D. G. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą "odcinek drogi lokalnej – droga osiedlowa do parkingu na osiedlu Ł. w D. G." działka nr [...], [...], [...],[...].
Odwołanie od decyzji tej wniósł J. R., który podniósł, że działki, przez które ma przebiegać droga są jego własnością i on nie wyraża zgody na budowanie na nich żadnej drogi.
Wojewoda K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotowa inwestycja lokalizowana jest na nieruchomościach należących do gminy D. G., a tym samym nie jest zasadne twierdzenie odwołującego się, że jest współwłaścicielem nieruchomości, przez które ma przebiegać przedmiotowa droga.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. R. i J. R. W skardze tej przedstawili działania podejmowane w celu zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i podnieśli, że w dalszym ciągu są współwłaścicielami przedmiotowych działek, ponieważ figurują w księdze wieczystej jako ich właściciele.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zamieszczone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 października 1999 r. sygn. akt II SA/Ka 2085/97 zawiesił postępowanie sądowe, jako uzasadnienie podał, że M. R. zmarła, a sprawa o nabycie spadku zawisła przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 20 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2085/97 podjął zawieszone postępowanie sądowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż ustała przyczyna zawieszenia postępowania, ponieważ skarżący J. R. pismem procesowym z dnia [...] przedstawił spadkobierców po M. R. oraz po Z. R., który zmarł [...] a był spadkobiercą po M. R. W trakcie rozprawy sądowej J. R. legitymujący się pełnomocnictwem od pozostałych skarżących skorygował treść swojego pisma z dnia [...] i cofnął skargę na decyzję Wojewody K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.