Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. Z. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, powołując się na trudną sytuację materialną. W piśmie procesowym nadesłanym przy wniosku podniósł, że jego niezamożność nie może powodować braku równowagi procesowej, gdyż jej konsekwencją może być utrata władztwa nad posiadaną nieruchomością.
Z treści nadesłanego formularza, oraz dołączonych doń dokumentów wynika, że wnioskodawca wraz z małżonką uzyskują dochód w wysokości 1765 zł netto miesięcznie. W skład ich majątku wchodzi udział (1/2) w prawie własności budynku mieszkalnego o pow. 90 m2, lokal mieszkalny o pow. 29,53 m2 oraz nieruchomość gruntowa o pow. 838 m2, której dotyczy postępowanie. W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że przeciętne, miesięczne wydatki w rodzinie skarżącego kształtują się na poziomie około 380 zł (czynsz, opłaty za gaz, wydatki na lekarstwa).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Zasada odpłatności postępowania sądowego jest regułą obowiązującą wszystkie jego strony - art. 199 P.p.s.a. Ustawodawca przewidział jednak możliwość odstąpienia od niej poprzez przyznanie stronie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może ono zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
W postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy przedmiotem badania jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Oznacza to tym samym, że ma on wykazać, iż nie dysponuje żadnymi środkami ani też możliwościami ich zdobycia. Trzeba zarazem stanowczo podkreślić, że treść przepisu art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy, który w druku wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sposób nie budzący zastrzeżeń, winien udzielić wyczerpujących wyjaśnień co do stanu rodzinnego i majątkowego. Takich informacji skarżący w niniejszej sprawie udzielił, nie mniej jednak nie można uznać, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że wnioskodawca i jego małżonka dysponują stałym źródłem dochodu. Zestawiając jego wysokość z przedstawionymi, stałymi wydatkami nie można przyjąć, że pozostała kwota jest wyjątkowo niska, co uzasadniałoby przyjęcie, że zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Badając wydatki skarżącego uwzględniono tylko stałe pozycje związane z utrzymaniem się, gdyż inne, wskazane przez stronę koszty typu korespondencji z sądami i organami administracji publicznej, do kosztów utrzymania się zaliczone być nie mogą. Podobnie, wydatki związane z opłaceniem podatku od nieruchomości mają charakter okresowy, a wobec tego trudno zaliczyć je do stałych, miesięcznych kosztów utrzymania. Mając więc na względzie surowe kryteria, sformułowane w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie można uwzględnić złożonego wniosku. Na marginesie jedynie zauważyć trzeba, że na wezwanie Sądu skarżący uiścił wpis od skargi w pełnej wysokości, tj. kwotę 500 zł. Jest to zasadniczy wydatek, do poniesienia którego strona jest zobowiązana na obecnym etapie postępowania. Jej uiszczenie świadczy zaś o tym, że sytuacja materialna strony nie jest na tyle ciężka, aby uzasadnionym było całkowite zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu..
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.