Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek W.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżący skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia i w ustawowym terminie wniósł sprzeciw. Tym samym, zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) postanowienie referendarza sądowego utraciło moc. W sprzeciwie skarżący podniósł, że w sposób nieprawidłowy ustalono rozmiar wydatków ponoszonych przez członków jego rodziny, pomijając wydatki związane z utrzymaniem się, które pochłaniają 75 % uzyskiwanych świadczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Prawo pomocy stanowi przywilej dla osób, których sytuacja materialna wyklucza samodzielne poniesienie kosztów w postępowaniu sądowym. W tego rodzaju przypadkach możliwe jest albo zwolnienie ich od kosztów sądowych (w całości lub w części) lub ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 3 P.p.s.a.) albo też zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 2 P.p.s.a.).
Przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniosku strony w zakresie całkowitym, a więc zarówno zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie adwokata z urzędu jest brak środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając to na względzie nie można stwierdzić, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że zarówno skarżący jak i jego małżonka dysponują stałymi źródłami dochodu (W.Z. zasiłkiem [...], a jego małżonka [...]). Z treści nadesłanych dokumentów wynika, że łączna wysokość tych świadczeń kształtuje się na poziomie [...]zł netto miesięcznie. Udokumentowane, stałe wydatki miesięczne wynoszą zaś [...] zł ([...] w wysokości [...]zł oraz [...] w wysokości [...] zł - za dwa miesiące). Składając sprzeciw skarżący, poza ogólnikową polemiką z ustaleniami poczynionymi przez referendarza sądowego, nie uprawdopodobnił w żaden sposób, aby poczynione ustalenia były błędne, a zwłaszcza, aby stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem były inne aniżeli ustalono. Stąd też nie można z całym przekonaniem stwierdzić, że W.Z. znajduje się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji materialnej, co uzasadniałoby ewentualne przychylenie się do złożonego wniosku. Jednakże, biorąc pod uwagę wysokość wymaganego w niniejszej sprawie wpisu – [...]zł ustalonego zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), uznać trzeba, że zapłacenie takiej kwoty rzeczywiście mogłoby być dla skarżącego zbyt trudne. W tym zakresie Sąd zdecydował o uwzględnieniu wniosku.
Oddalając wniosek w pozostałym zakresie pod uwagę wzięto, zasygnalizowane wyżej, wątpliwości co do rzeczywistego poziomu wydatków rodziny skarżącego. Z tego też powodu uznano, że brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż sytuacja materialna skarżącego jest wyjątkowo ciężka, co przemawiałoby za uwzględnieniem złożonego wniosku w całości.
Na marginesie wskazać przyjdzie, że przywołane przez stronę orzeczenie referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2010 r. potwierdza prawidłowość poczynionych w niniejszym postępowaniu ustaleń, skoro mocą tego orzeczenia skarżący został zwolniony tylko z wpisu od skargi, zaś w pozostałym zakresie jego wniosek został oddalony.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 260 tej ustawy.