Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. A. i W. Z. zwrócili się do Starosty Powiatu Z. w przedmiocie samowoli budowlanej w zakresie budowy napowietrznej kablowej linii telekomunikacyjnej wykonanej w technologii światłowodowej na trasie [...]. Przedmiotowa linia przechodzi bowiem przez położoną w Z. działkę "A" k.m.25 należącą do skarżących. Postanowieniem z dnia [...] r. wniosek stron został przekazany Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. Jednocześnie skarżący ubiegali się o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ww. linii. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył jednak prowadzone w tym zakresie postępowanie, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]. Przyczyny umorzenia organy dopatrzyły się w braku istnienia decyzji, której stwierdzenia nieważności strony się domagały.
Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. zawiadomił o wszczęciu, na wniosek A. i W. Z., postępowania w sprawie dotyczącej przedmiotowej linii napowietrznej wykonanej w technologii światłowodowej.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. umorzył prowadzone postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zdaniem organu roboty polegające na dodaniu do przewodu odgromowego dodatkowego przewodu z włóknami światłowodowymi stanowiły bowiem część remontu, który został zgłoszony do Urzędu Rejonowego w Z. Decyzja ta została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ II instancji podniósł bowiem, iż inwestor "a" nie przedłożył pozwolenia na budowę, a takowe było wymagane w sprawie. Zaświadczenie w przedmiocie zgłoszenia dotyczyło bowiem jedynie remontu linii 110 kV, nie obejmując swym zakresie przedmiotowej linii telekomunikacyjnej.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. ponownie umorzył prowadzone postępowanie administracyjne podkreślając, iż umarza postępowanie z wniosku A. i W. Z. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 83 ust.1, art. 81 ust.1 pkt 2, art. 80 ust.2 pkt 1 w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż pracownicy Inspektoratu przeprowadzili oględziny, podczas których ustalono, że na przewodzie odgromowym na już istniejących słupach linii napowietrznej 110 kV relacji [...] objętych pozwoleniem na budowę z [...] r., został przyczepiony cienki dielektryczny przewód z włóknami światłowodowymi za pomocą specjalnej taśmy klejącej. Wg oświadczenia przedstawiciela "a". roboty te zostały wykonane w roku [...], ponadto przedłożono zgłoszenie przyjęte przez Urząd Rejonowy w Z. (zaświadczenie Nr [...] z dn. [...] r.) z którego wynika, że miał być wykonany remont istniejącej sieci oraz wymiana linki odgromowej.
Z posiadanej dokumentacji powykonawczej wynika jednak, iż dodatkowo została zamontowana na istniejącej linii odgromowej także linia światłowodowa typu AD-Lash. Wobec powyższych ustaleń organ rozważył, czy w myśli ustawy Prawo budowlane przedmiotowa linia telekomunikacyjna, jest budowlą wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, czy też urządzeniem zainstalowanym na istniejącym obiekcie budowlanym dochodząc do wniosku, iż roboty budowlane związane z wybudowaniem światłowodu na istniejącej linii napowietrznej nie wiązały się z wykonaniem nowego obiektu budowlanego, ale wmontowaniem nowego urządzenia w istniejący już obiekt, nie mogą mieć zatem zastosowania przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Niemniej jednak takie roboty podlegają reglamentacji prawa budowlanego. Przywołując w tej mierze orzeczenie WSA w Białymstoku organ I instancji stwierdził, że ułożenie kabla światłowodowego na istniejącej linii wykracza poza ramy remontu i najbliżej mu do montażu części obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 7 a ustawy Prawo budowlane, dlatego też w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organu.
Kontynuując rozważania organ wskazał, że biorąc pod uwagę fakt wykonania przedmiotowej linii telekomunikacyjnej na podstawie wadliwie przyjętego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, do sytuacji takiej ma zastosowanie nie art. 48 i 49 ustawy, a art. 50 ust.1 pkt 3. Tym samym w takiej sytuacji nie mogą mieć zastosowania sankcje wskazane w art. 48 ustawy, a jedyną kwestią relewantną jest, czy roboty takie nie naruszają przepisów prawa. Jeżeli roboty takie naruszają prawo, organ powinien wydać jedną z decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, adekwatnie do zakresu wykonywanych robót budowlanych. W konkluzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wskazał, że podejmie czynności z urzędu zmierzające do przeprowadzenia ewentualnego postępowania naprawczego natomiast postępowanie z wniosku małżonków Z. należy umorzyć ze względu na brak przesłanek określonych w art. 48 czy art. 49b. Organ I instancji wskazał także, że o dalszych rozstrzygnięciach w sprawie wnioskodawcy nie będą informowani.
Od wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej A. i W. Z. wnieśli obszerne odwołanie wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia. Wskazali m.in., że organ wadliwie wskazał jako podstawę decyzji art. 105 k.p.a., pomimo że w dacie orzekania istniał zarówno podmiot (strony postępowania) jak i przedmiot postępowania. Nadto w dacie orzekania brak było w obrocie prawnym wyroku sądu bądź prawomocnej decyzji zezwalającej na zabudowę w [...] roku nieruchomości gruntowej należącej do wnioskodawców napowietrzną linią energetyczną 110 kV. Na podstawie tak bezprawnie, zdaniem odwołujących, przyjętej tezy o legalności dokonanej w [...] roku zabudowy działki linią 110 kV, organ I instancji uznał, że wybudowana [...] r. napowietrzna linia telekomunikacyjna relacji: [...], jest urządzeniem budowlanym związanym z legalnie wybudowaną w 1969 r., napowietrzną linią energetyczną 110 kV, na które ustawa nie przewiduje uzyskania pozwolenia budowlanego.
Odwołujący podnieśli nadto, że teza postawiona przez organ, iż wybudowana w [...] r., w obrębie działki wnioskodawców, napowietrzna linia telekomunikacyjna nie jest siecią techniczną określoną w art. nr 3 ust.3 Prawa budowlanego jako budowla, lecz urządzeniem budowlanym, nie opiera się na podstawach prawnych. Na działce wnioskodawców wybudowane bowiem zostały w różnym czasie na wspólnych słupach nośnych dwie sieci techniczne: napowietrzna linia energetyczna 110 kV oraz napowietrzna linia telekomunikacyjna. Każda z nich jest niezależną od siebie budowlą pozostającą bez związku gospodarczego z drugą. Zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji stanowisko, że zgłoszenie remontu istniejącej sieci 110 kV, dokonane w [...] r. w Urzędzie Rejonowym w Z. zostało wadliwie przyjęte przez ówczesną administrację budowlaną oraz że na podstawie art. 50 ust.1 pkt. 3 ustawy należy wstrzymać postanowieniem roboty budowlane prowadzone na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust 1. Prawa budowlanego także nie zasługuje zdaniem wnioskodawców na uwzględnienie.
Organ nie określił bowiem w skarżonej decyzji na czym miałaby polegać wada leżąca po stronie ówczesnej administracji budowlanej. Małżonkowie Z. podkreślili także, że przywołane przez organ orzeczenie WSA w Białymstoku dotyczyło badania przez Sąd okoliczności "zaciągnięcia kabla telekomunikacyjnego" do istniejącej kanalizacji telekomunikacyjnej, zbudowanej legalnie w tym celu przez Telekomunikację Polską na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczności tych nie można dopatrzyć się w przedmiotowej sprawie. Brak jest w obrocie prawnym decyzji świadczącej o legalności budowy w [...] roku napowietrznej linii energetycznej 110 kV (obiektu budowlanego), na działce należącej do skarżących.
Nadto napowietrzna linia energetyczna 110 kV (obiekt budowlany), nie jest częścią legalnie wybudowanej w [...] r. infrastruktury telekomunikacyjnej, uzupełnianej w [...] roku, dodatkowym kablem telekomunikacyjnym (światłowodowym). Odwołujący podnieśli wreszcie, że organ I instancji usiłuje odsunąć ich od udziału w sprawie, pomimo że ich interes prawny w sprawie został wykazany i udowodniony. Zarzucili nadto organowi naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez m.in. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W konsekwencji odwołujący wnieśli o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r.;
2/ wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia co do istoty sprawy;
3/ stwierdzenie przez organ odwoławczy, że doszło do poświadczenia nieprawdy w treści dokumentów, złożonych w [...] r. do administracji budowlanej, przez państwowe przedsiębiorstwo - Zakład Energetyczny w B. Dokumentem poświadczającym nieprawdę jest oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością (należącą do skarżących) dla celów budowlanych;
4/ rozważenie celowości udziału prokuratora w trwającym postępowaniu administracyjnym;
5/ alternatywnie - o wyłączenie pkt.3 i pkt.4 odwołania do odrębnego postępowania przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że roboty budowlane polegające na przebudowie sieci elektroenergetycznych wymagają dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Przedmiotem postępowania jest wykonanie linii telekomunikacyjnej. Linia ta została podwieszona do istniejącej sieci elektroenergetycznej w czasie, kiedy wykonywany był remont tej sieci. Zgłoszenie dokonane w organie administracji architektoniczno-budowlanej obejmowało remont istniejącej sieci na terenie [...] oraz wymianę linki odgromowej na stacji L. W zgłoszeniu tym nie ujęto zamiaru dodatkowego podwieszenia linii telekomunikacyjnej.
Oznacza to, że linię podwieszono z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt. 11 i należy ją traktować jako przebudowę sieci elektroenergetycznej bez wymaganego zgłoszenia. Słusznie zatem organ nadzoru budowlanego I instancji zakwalifikował wykonaną inwestycję jako przypadek inny niż określony w art. 48 ust.1 lub art. 49b ust. 1, a zatem podlegający rozpatrzeniu w trybie art. 50, 51 Prawa budowlanego. Niesłusznie jednak organ umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w sytuacji gdy przedmiot postępowania został określony. Bezsprzecznie ustalono bowiem, że "a" o/B. wykonał linię telekomunikacyjną bez zgłoszenia, albowiem zgłoszenie przyjęte przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w dniu [...] r. pismem [...] obejmowało linii telekomunikacyjnej. Organ ustalił zatem przedmiot sprawy, a co za tym idzie niesłusznie umorzył postępowanie stwierdzając jego bezprzedmiotowość. Nawet jeżeli postępowanie zostało wszczęte z wniosku małżonków Z., a organ uznał, że wnioskodawca nie ma statusu strony nie można było umorzyć postępowania, lecz dalej prowadzić w ustalonym przedmiocie, a stanowisko co do istnienia interesu prawnego można zająć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sprawie.
Organ II instancji wskazał nadto, przywołując uchwałę NSA z 15 maja 2000 r., że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym należy rozważyć zasadność posiłkowania się wyrokiem WSA w Białymstoku z 9 maja 2006 r. Wykonywanie lub wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, stosownie do uchwały NSA, nie jest bowiem budowaniem obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 tej ustawy. W sprawie zastosować więc należało przepis art. 51 Prawa budowlanego jako odnoszący się do robót budowlanych, nie polegających na budowaniu obiektu budowlanego.
Pismem z dnia [...] r. A. i W. Z. zwrócili się do organu II instancji z wnioskiem o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 k.p.a. (zawarte we wniosku żądania wnioskodawców zostaną szczegółowo wyliczone w dalszej części niniejszego uzasadnienia). Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] r. uznając, iż zakres żądań wnioskodawców wykracza poza uregulowany w art. 111 k.p.a. Jednocześnie wskazał, że na podstawie art. 183 § 2 k.p.a. poinformował Prokuratora Rejonowego w Z. o potrzebie przyłączenia się do sprawy.
Pismem z dnia [...] r. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. W skardze lakonicznie stwierdził, że organy orzekające w toku postępowania administracyjnego mają obowiązek kierować się zasadami proceduralnymi wynikającymi w szczególności z przepisów art. 6 i 7 k.p.a., a zatem mają obowiązek orzekać zgodnie z zasadą praworządności. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić jego jakość. Zdaniem skarżącego organy procedujące nad jego wnioskiem wymogów powyższych nie dochowały albowiem nie rozpatrzyły i nie oceniły z należytą starannością wszystkich, wskazanych przez skarżącego uwag i wniosków dowodowych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że wniosek o uzupełnienie decyzji został przez wnioskodawców wniesiony po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, LEX nr 201507). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01, LEX nr 137801).
W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. A contrario niedopuszczalnym jest zatem umorzenie postępowania o ile przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte istnieje, a sprawa może zostać załatwiona w drodze decyzji lub postanowienia.
Wydając w dniu [...] r. decyzję umarzającą prowadzone postępowanie administracyjne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wskazał, iż umarza postępowanie prowadzone z wniosku A. i W. Z. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 48 Prawa budowlanego podając jednocześnie w uzasadnieniu, że w istocie sprawa będzie prowadzona nadal jednak tym razem czynności będą podejmowane z urzędu, a podstawę prawną działań stanowić będzie art. 51 Prawa budowlanego.
Podkreślenia wymaga jednak w tym miejscu, że wbrew twierdzeniom organu I instancji w istocie postępowanie administracyjne toczyło się nie z wniosku stron lecz z urzędu, nadto toczyło się ono w sprawie napowietrznej linii telekomunikacyjnej (zawiadomienie z dnia [...] r.) nie zaś jedynie w oparciu o konkretny przepis prawa. Biorąc bowiem pod uwagę zakres zadań przynależnych organom nadzoru budowlanego określony w art. 84 ust. 1 prawa budowlanego, jak również brzmienie art. 83 ust. 1 tejże ustawy należy przyjąć, że postępowanie mające na celu kontrolę legalności wykonanych robót wszczyna się z urzędu, a wniosek strony A. i W. Z. miał jedynie charakter "sygnału", który doprowadził do wszczęcia postępowania w sprawie domniemanej samowoli. Pogląd ten należy do utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1944/10 odnośnie art. 48 Prawa budowlanego przepis ten, będący przepisem prawa materialnego, nie normuje wprawdzie expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w sprawach tzw. samowoli budowlanej, skoro jednak przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków – wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Postępowanie w zakresie spraw nadzoru budowlanego oparte jest bowiem przede wszystkim na zasadzie oficjalności, a zatem organy nadzoru działają z urzędu.
Co do zasady poprawnie zatem zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił wskazane wyżej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Skoro bowiem sam organ I instancji wskazuje, iż w istocie sprawa budowy napowietrznej linii telekomunikacyjnej nie została zakończona i będzie podejmował, w ramach postępowania naprawczego, kolejne działania, to tym samym oczywistym jest, iż nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 105 k.p.a. Przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte nadal bowiem istnieje, a sprawa może zostać załatwiona w drodze decyzji lub postanowienia. Fakt, iż organ w toku postępowania doszedł do wniosku, że okoliczności budowy nie wskazują na potrzebę zastosowania w sprawie art. 48 Prawa budowlanego lecz raczej art. 51 tejże ustawy przesądza o przyszłych, podejmowanych przez organ ten działaniach, w żaden sposób nie oznacza natomiast, iż sprawa, w której przedmiotem kontroli była legalność i poprawność wybudowanej inwestycji stała się bezprzedmiotowa.
Notabene podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaskarżona decyzja w zakresie swej osnowy uwzględniała wniesione odwołanie albowiem w odwołaniu tym A. i W. Z. domagali się właśnie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Tym samym co do istoty decyzja [...]WINB w K. zgodna była z zawartym w odwołaniu żądaniem stron. Także złożony w dniu [...] r. do organu II instancji wniosek o uzupełnienie decyzji [...]WINB w K. nie formułował żadnych zarzutów co do jej osnowy i nie kwestionował zgodnego z zawartym w odwołaniu żądaniem uchylenia decyzją tą decyzji pierwszoinstancyjnej domagając się jedynie by w uzasadnieniu wskazano, czy wybudowane liniowe budowle na cudzym gruncie stanowiły inwestycje państwowego przedsiębiorstwa w obcym środku trwałym, czy doszło do poświadczenia nieprawdy w złożonym w [...] r. przez państwowe przedsiębiorstwo Zakład Energetyczny w B. oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także by organ II instancji rozstrzygnął o wnioskowanym przez strony udziale prokuratora.
Strony domagały się także wskazania w uzupełnieniu decyzji podstawy prawnej dla przyjętej przez organ I instancji tezy o legalności budowy i o zakwalifikowaniu linii napowietrznej do urządzeń budowlanych, nie zaś do sieci technicznych. Zażądały także by organ II instancji uzupełnił decyzję poprzez podanie interpretacji dotyczącej związku gospodarczego i funkcjonalnego jaki łączy linię [...] z linią obsługującą m.in. bankomaty banków komercyjnych, poprzez podanie interpretacji przywołanego w decyzji wyroku WSA z Białymstoku, poprzez jednoznaczne wskazanie czy przedmiotową linię istotnie wybudowano w czasie trwania remontu napowietrznej linii energetycznej, poprzez podanie podstawy prawnej uprawniającej do zabudowy działki skarżących przedmiotową linią telekomunikacyjną, a także poprzez wskazanie przez organ w drodze interpretacji prawnej czy na budowę linii telekomunikacyjnej wymagane jest pozwolenie czy też jedynie zgłoszenie budowy oraz poprzez odniesienie się organu do stwierdzenia, iż w sprawie dotyczącej likwidacji światłowodu zastosować należało przepis art. 51.
Zdaniem Sądu organ II instancji w wydanym w odpowiedzi na wniosek stron postanowieniu z dnia [...] r. poprawnie odmówił uzupełnienia przedmiotowej decyzji. W myśl art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia nastąpić może w razie gdy organ wydając decyzję, która nie ma charakteru częściowego, nie orzekł o wszystkich żądaniach wnioskodawcy, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do brzmienia przywołanej normy nie jest zatem dopuszczalne uzupełnienie decyzji co do ustaleń i interpretacji przyjętych w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia, a tylko takie żądania, nie dotyczące ani osnowy decyzji, ani pouczenia stron, zawarte były we wniosku A. i W. Z..
Niezrozumiałym jest natomiast nie podniesiony przez organ w postanowieniu, a wyrażony dopiero w odpowiedzi na skargę, zarzut złożenia przez strony ww. wniosku z uchybieniem terminu. Jak bowiem wynika z zawartego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki decyzja drugoinstancyjna została stronom doręczona w dniu [...] r., a wniosek o uzupełnienie decyzji został nadany w placówce pocztowej w dniu [...] r., a wpłynął do organu w dniu [...] r. Tym samym termin z art. 111 § 1 k.p.a. został zachowany.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż niejasna jest korelacja zgłoszonych we wniosku o uzupełnienie decyzji żądań stron z treścią wniesionej przez W. Z. lakonicznej skargi, w której jedyny zgłoszony zarzut stanowi naruszenie ogólnych reguł postępowania (art. 6, 7 i 77 k.p.a.) bez wskazania na czym konkretnie naruszenia owe miałyby polegać (skarżący podnosi jedynie, iż organy orzekające w sprawie nie rozpatrzyły i nie oceniły z należytą starannością wszystkich, wskazanych przez skarżącego uwag i wniosków dowodowych). Sąd wyjaśnia zatem skarżącemu, iż decyzja uchylająca decyzję pierwszoinstancyjną i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania rodzi w konsekwencji obowiązek organu I instancji ponownego, całościowego rozpoznania sprawy, w zgodzie z przewidzianymi w procedurze administracyjnej zasadami, w tym wskazaną w skardze zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej.
Nie mają bowiem charakteru wiążącego dla organu I instancji dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny i zalecenia, a tym samym wskazują one jedynie organowi temu kierunki, w których winien prowadzić ustalenia i okoliczności jakie powinien wziąć pod uwagę, nie ograniczając go jednak w zakresie prowadzonego postępowania i nie przesądzając o sposobie zakończenia w przyszłości sprawy. W konsekwencji organ I instancji ponownie rozważyć będzie musiał całokształt rozpoznawanej sprawy, w tym ustalić poprawnie okoliczności i rodzaj robót podjętych w przeszłości w związku z przedmiotową linią światłowodową (odnosząc się w tej mierze m.in. do argumentów i wątpliwości podnoszonych w odwołaniu oraz we wniosku o uzupełnienie decyzji drugoinstancyjnej przez A. i W. Z., w tym wątpliwości dotyczących prawidłowości przedstawianych wówczas przez inwestora dokumentów), charakter i kwalifikację prawną wykonanych robót, rozważyć z jakiej daty stan prawny winien zostać wzięty pod uwagę przy ocenie okoliczności sprawy (na nierozpatrzenie sprawy pod tym kątem zwrócił uwagę w trakcie rozprawy przed tut.
Sądem pełnomocnik uczestnika postępowania). W uzasadnieniach podjętych przez obydwa organy decyzji kwestie te jawią się bowiem dalece niejasno. W zależności od dokonanych ustaleń organ podejmie stosowne czynności, a następnie wyda adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy rozstrzygnięcie.
Jednocześnie odnosząc się do zgłoszonego dodatkowym pismem procesowym żądania skarżącego, aby w wyroku Sąd uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. Sąd wyjaśnia W. Z., iż decyzja ta nie istnieje obecnie w obrocie prawnym albowiem zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją [...]WINB w K.decyzja pierwszoinstancyjna została uchylona, a tym samym wniosek skarżącego de facto został w tym zakresie uwzględniony. Nadto, ustosunkowując się do pisma skarżącego z dnia [...] r., a także zgłoszonego w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu [...] r. przez pełnomocnika uczestnika postępowania "a". zarzutu, iż skarga W. Z. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu Sąd wyjaśnia, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Stosownie do art. 111 ust. 2 k.p.a. w przypadku gdy strona złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Postanowienie odmawiające stronom uzupełnienia decyzji drugoinstancyjnej zostało zaś doręczone W. Z. w dniu [...] r. natomiast skargę wniósł on w dniu [...] r. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż skarga została wniesiona w terminie.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.