Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca Spółka zwróciła się o ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że odrzucenie skargi przez Sąd postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. było przejawem zbytniego formalizmu. Wedle informacji zawartych w druku formularza wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi 491581,00 zł, w poprzednim roku Spółka osiągnęła dochód w wysokości 105476,54 zł, zaś wartość środków trwałych Spółki wynosi 174823,05 zł. Na rachunkach bankowych strony skarżącej znajdują się odpowiednio kwoty 18088 zł oraz 28012 zł pochodzące z uzyskanych kredytów. Na wezwanie referendarza sądowego Spółka "A" przedstawiła szereg dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
W ocenie rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy okoliczności powołane przez skarżącą Spółkę nie dają podstawy do przyznania jej adwokata z urzędu.
Przede wszystkim wbrew stanowisku strony skarżącej odnośnie bardzo trudnej sytuacji gospodarczej, jej kondycja finansowa nie jest zła, albowiem w okresie od stycznia do lipca br. prowadzona działalność gospodarcza pozwoliła na wygenerowanie dochodu w kwocie 3083 zł. Jest on rzeczywiście niewielki lecz samo jego istnienie wskazuje na to, że pomimo kryzysu Spółka jest w stanie prowadzić działalność gospodarczą bez straty. Dalej wskazać trzeba, że rzeczywiście skarżąca zaciągnęła dwa zobowiązania kredytowe, z czego jedno zostało przeznaczone na zakup nieruchomości a drugie jest kredytem obrotowym. Zwłaszcza w tym drugim przypadku strona nadal dysponuje środkami pozwalającymi jej na samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Fakt zaciągnięcia zobowiązania kredytowego na zakup nieruchomości stawia pod znakiem zapytania wiarygodność twierdzeń strony na temat wyjątkowo trudnego położenia, albowiem tego rodzaju zobowiązanie jest poprzedzone dokładną analizą możliwości finansowych potencjalnego kredytobiorcy.
Na zakończenie zaś podkreślić należy, że konieczność spłaty zobowiązań prywatnoprawnych nie może uzasadnić wyłożenia ze środków publicznych kwot na pokrycie wynagrodzenia dla fachowego pełnomocnika strony skarżącej.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.