Uzasadnienie
Wnioskiem z 7 listopada 2019 r. S. M., C. M. i S. M.(dalej też jako skarżący lub wnioskodawcy), reprezentowani przez adwokata, wystąpili o zwrot nieruchomości położonej w B., stanowiącej pgr 1 o pow. 15 arów (objętej wówczas KW [...]) oraz udziału w wysokości 1/5 części w nieruchomości stanowiącej pgr 2 o pow. 4 a 81 m² (objętej wówczas KW [...]) - "według oznaczenia i stanu z daty zawarcia umowy wywłaszczeniowej – [...] r.". Jako podstawę wniosku wskazano art. 136 ust. 3 u.g.n. oraz podniesiono, że cel, dla którego nabyto ww. nieruchomości nie został zrealizowany. Postanowieniem z [...] r., nr [...]Wojewoda Śląski, wyznaczył Starostę [...] (dalej jako Starosta) wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, jako właściwego do rozpatrzenia objętej wnioskiem sprawy. Z uwagi na różny krąg uczestników postępowania zwrotowego, Starosta wydał rozstrzygnięcia odnośnie objętych wnioskiem działek (stosownie do ich aktualnej numeracji) w odrębnych postępowaniach.
Decyzją z [...]r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 104, art. 107 Kpa oraz na podstawie art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, zwanej też dalej u.g.n.) odmówił zwrotu nieruchomości, oznaczonej jako działka 3 o pow. 0,3142 ha (powstałej z połączenia pgr 1 i 4), objętej księgą wieczystą [...], położonej w B., w obrębie K. W motywach tej decyzji Starosta podał, że nabycie nieruchomości stanowiących wówczas działkę nr 1 o pow. 15 arów na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym z dnia [...]r. Rep. [...] nastąpiło w trybie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, w związku z realizacją zatwierdzonych planów budowy Politechniki, stosownie do decyzji Wydziału Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego w B. z [...] r. nr [...]. Wnioskodawcy jako spadkobiercy byłych właścicieli nieruchomości – S. M. i B. M. są legitymowani do żądania zwrotu nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Dalej wskazał, iż własność m.in. nieruchomości stanowiącej pgr 1 o pow. 0,1500 ha (która następnie w wyniku połączenia z pgr 2 weszła w skład działki o nr 3) została aktem notarialnym z [...]r. Rep. [...] przeniesiona przez Gminę B. na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. Z tego też powodu roszczenie dotyczące zwrotu działki nr 3 jest wyłączone na podstawie art. 229 u.g.n. Starosta wskazał nadto, iż ww. działka podlegała dalszemu obrotowi prawnemu i na dzień orzekania stanowi współwłasność osoby prawnej, a to "D" sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B. oraz właścicieli 27 wyodrębnionych lokali. Organ I instancji uznał, iż skoro wnioskodawcom nie przysługuje roszczenie o zwrot spornej nieruchomości z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki zwrotu nieruchomości, o której mowa w art. 229 u.g.n., to nie ma potrzeby badania w tym postępowaniu przesłanek zwrotu, a to zbędności wywłaszczonej nieruchomości w rozumieniu art. 137 u.g.n. Zwrot nabytej nieruchomości nie jest bowiem możliwy z powodu niepozostawania jej na dzień orzekania we władaniu podmiotu publicznego (Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego).
W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty wnioskodawcy domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucili, że została ona wydana z naruszeniem:
- - art. 229 u.g.n. poprzez "Jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że przeniesienie przez Gminę B. na rzecz "A" sp. z o.o. własności działki 5 objętej księgą wieczystą [...] (oznaczonej według aktualnej na datę przeniesienia numeracji) tytułem wniesienia aportu (aktem notarialnym Rep [...]z dnia [...]r.), stanowiło czynność prawną objętą hipotezą tego przepisu",
- - art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa poprzez nieustalenie przez organ I instancji "kluczowej dla sprawy okoliczności, tj. czy wywłaszczone od poprzedników prawnych nieruchomości objęte wnioskiem o zwrot stały się zbędne na cel wywłaszczenia, w rozumieniu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wojewoda Śląski (dalej też jako Wojewoda lub organ odwoławczy) odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 136 ust. 3, art. 229 i art. 216 ust. 1 u.g.n., decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że co do zasady w sprawie mają zastosowanie uregulowania wynikające z treści art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n., a to w związku z treścią art. 216 ust. 1, zgodnie z którym przepisy dotyczące zwrotu nieruchomości stosuje się m.in. do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., poz. 64 ze zm.), z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak to bowiem prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Starosta [...], objęta żądaniem zwrotu nieruchomość została nabyta aktem notarialnym z [...]r. zawartym w trybie art. 6 w/w ustawy wywłaszczeniowej z dnia [...]r.
Wojewoda stwierdził, że wnioskodawcom przysługuje w niniejszej sprawie przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. Stronami postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest bowiem poprzedni właściciel lub jego spadkobiercy oraz osoby i podmioty, które mają obecnie tytuł prawny do nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy spadkobiercami B. M. i S. M. są C. M., S. M. i S. M. (postanowienie Sądu Rejonowego w B. z [..] r., sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po B. M., zmarłej [...] r., postanowienie Sądu Rejonowego w P. z [...] r., sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po S. M., zmarłym [...] r., postanowienie Sądu Rejonowego w B. z [...] r., sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po K. M. zmarłym [...] r.)
Nieruchomość będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe i jest zabudowana 14 budynkami mieszkalnymi, w których dokonano wyodrębnienia własności 27 lokali mieszkalnych. Zdaniem Wojewody rozpatrując przedmiotową sprawę na wstępie organ pierwszej instancji zobowiązany był zbadać, czy w sprawie nie zachodzi przeszkoda prawna, uniemożliwiająca prowadzenie postępowania co do zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, wskazana w art. 229 u.g.n. W tym względzie organ odwoławczy, podobnie jak Starosta, podkreślił, że aktem notarialnym z [...] r. Rep. [...] Gmina B. przeniosła między innymi własność nieruchomości stanowiącej pgr 1 (która na skutek połączenia z pgr 6 stanowi obecnie działkę o numerze geodezyjnym 3) jako wkład niepieniężny dla spółki z.o.o. "A", co zostało wpisane w księdze wieczystej [...] r., a zatem przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. z dniem 1 stycznia 1998 r.
W konsekwencji Wojewoda Śląski, podzielił argumentację prawną organu pierwszej instancji, że w sprawie zaistniała negatywna przesłanka wyłączająca w ogóle roszczenie o zwrot spornej nieruchomości, albowiem spełnione zostały negatywne przesłanki określone w art. 229 u.g.n. Przed 1 stycznia 1998 r. objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość gruntowa nie była już bowiem we władaniu Skarbu Państwa, ani też jednostki samorządu terytorialnego i taki stan trwa do dziś. W ocenie organu odwoławczego, Starosta prawidłowo w stanie faktycznym niniejszej sprawy zastosował zatem przepis art. 229 u.g.n., który stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia o odmowie zwrotu działki nr 3. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo także przyjął, iż w niniejszej sprawie, skoro własność nieruchomości przeniesiono na osobę trzecią przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami i fakt ten ujawniono w księdze wieczystej, to nie ma potrzeby badania przesłanek zwrotu, a to zbędności wywłaszczonej nieruchomości, albowiem zwrot nieruchomości nastąpić nie może, poza sytuacją, gdy władającym jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2118/14).
Ponadto Wojewoda powołał się też na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 25 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2283/16, w którym Sąd ten stwierdził, że "spełnienie w okolicznościach konkretnej sprawy przesłanki ustalonej w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi o negatywnym rezultacie postępowania zwrotowego, co wyklucza dalsze merytoryczne badanie wniosku zwłaszcza w zakresie, w jakim art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ww ustawy wiąże możliwość zwrotu nieruchomości z ustaleniem jej zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby w efekcie do konieczności badania okoliczności związanych z realizacją celu wywłaszczenia w sytuacji, gdy i tak zwrot nie może nastąpić, gdyż władanie nieruchomościami przeniesiono na osobę trzecią przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami i fakt ten ujawniono w księdze wieczystej".
W sytuacji więc, gdy nie przysługuje roszczenie o zwrot, to organy administracji publicznej w postępowaniu zwrotowym nie mają podstaw prawnych do badania przesłanek dotyczących "zbędności" nieruchomości na cel wywłaszczenia.
Okoliczność ta ("zbędność") nie ma bowiem znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jednocześnie nie stanowi prejudykatu dla ewentualnych rozstrzygnięć podejmowanych przez sądy powszechne w innych potencjalnych postępowaniach np. w postępowaniu odszkodowawczym. W takiej bowiem sytuacji do ustalenia wynikających z art. 36 ust. 3 u.g.n. podstaw do zwrotu w momencie zadysponowania nieruchomością przez gminę lub Skarb Państwa na rzecz innego podmiotu uprawniony jest sąd powszechny. W tym względzie Wojewoda powołał się na wyroki NSA z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1153/17, WSA w Łodzi z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 391/18 oraz Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I CSK 373/10.
Wojewoda stwierdził też, że niezależnie od treści art. 229 u.g.n., jeżeli podmiotowi publicznoprawnemu nie przysługuje prawo własności do określonej nieruchomości, to nieruchomość ta nie może być zwrócona na rzecz poprzedniego właściciela lub użytkownika wieczystego, lub na rzecz spadkobierców tych osób. Roszczenie o zwrot nieruchomości wywłaszczonej może być bowiem skierowane wyłącznie wobec podmiotu publicznoprawnego, tj. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Skoro wywłaszczenie nieruchomości jest dopuszczalne tylko na rzecz tych podmiotów, to również zobowiązanie do zwrotu wywłaszczonych nieruchomości może obciążać tylko te podmioty, co wprost wynika także z art. 140 ust. 1 u.g.n., w którym wskazano jedynie Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego, jako beneficjentów rozliczeń dokonywanych przy zwrocie nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1039/2011).
Osoby uprawnione do żądania zwrotu wywłaszczonej (nabytej) nieruchomości mogą skutecznie domagać się realizacji tego roszczenia wyłącznie od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Roszczenie to więc nie jest skuteczne względem każdoczesnego właściciela nieruchomości, a może być realizowane tylko w sytuacji, gdy podmiotowi publicznoprawnemu przysługuje przynajmniej prawo własności do nieruchomości pozwalające na restytucję poprzedniego stanu prawnego w zakresie wywłaszczonych (nabytych) praw rzeczowych. Nawet więc gdyby były spełnione pozytywne przesłanki zwrotu nieruchomości, o których mowa w art. 136-137 u.g.n. i jednocześnie nie zachodziłaby przesłanka negatywna z art. 229 u.g.n., to organ administracji publicznej, w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógłby orzec w przedmiocie zwrotu nieruchomości, która w dacie wydania decyzji stanowi własność prywatną. Decyzja bowiem o zwrocie w takiej sytuacji naruszałaby porządek prawny, gdyż kolidowałaby z istniejącym na gruncie stanem prawnym, a nadto byłaby niewykonalna, skoro Skarb Państwa (jednostka samorządu terytorialnego), nie mógłby zwrócić nieruchomości, nad którą utracił władanie (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1179/07, z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1039/11).
W takiej też sytuacji organy administracji publicznej nie mają podstaw prawnych do badania przesłanek dotyczących "zbędności" nieruchomości na cel wywłaszczenia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2019 r., sygn. akt 11 SA/Kr 1267/18). Nie można również pomijać okoliczności, że w przypadku, gdy nieruchomość stanowi własność osoby trzeciej, to jej prawo jest także chronione art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, dlatego decyzja o zwrocie takiej nieruchomości byłaby w istocie wywłaszczeniem aktualnego właściciela i to nie na cel publiczny, ale cel restytucyjny.
Zdaniem Wojewody, wbrew zarzutom odwołania, treść art. 229 u.g.n. odnosi się również do sytuacji, w której nastąpiło wniesienie nieruchomości do spółki w formie aportu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego celem regulacji art. 229 u.g.n. jest utrwalenie ukształtowanych w drodze wpisów do księgi wieczystej stosunków prawnorzeczowych, a istotą tej regulacji przejściowej jest to, że odnosi się ona do zaszłości ukształtowanych w poprzednim porządku prawnym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1010/07). Przepis art. 229 u.g.n ma więc na celu ochronę praw podmiotów, które w dobrej wierze uzyskały prawo użytkowania wieczystego lub prawo własności nieruchomości. Stanowi on równocześnie przeszkodę do skutecznego domagania się zwrotu nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 679/096).
W tej kwestii Wojewoda powołał się też na pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 456/13, w którym Sąd ten stwierdził, że "co prawda przepis art. 229 u.g.n. odnosi się wyłącznie do dwóch instytucji, tj. sprzedaży nieruchomości oraz oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jednak mieć należy na uwadze, że celem tego przepisu było uregulowanie sytuacji prawnej nieruchomości, które na skutek zawartych umów cywilnoprawnych zostały przez Skarb Państwa lub gminę zbyte na rzecz osób trzecich, co nie wyklucza przeprowadzenia jego rozszerzającej wykładni ".
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody reprezentowani przez adwokata skarżący wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Zarzucili, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:
- 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem, tj. zastosowaniem w odniesieniu do nieruchomości objętych umową przeniesienia własności nieruchomości celem pokrycia udziałów w spółce prawa handlowego (w ramach tzw. aportu), gdy dokonanie której to czynności prawnej nie jest objęte hipotezą wskazanego przepisu; a w konsekwencji
- 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść końcowego rozstrzygnięcia, a to art. 7,art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, polegające na powieleniu błędu organu niższego rzędu i nieustaleniu kluczowej dla sprawy okoliczności, tj. czy wywłaszczone od poprzedników prawnych nieruchomości objęte wnioskiem o zwrot stały się zbędne na cel wywłaszczenia, w rozumieniu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W uzasadnieniu skargi powtórzono co do zasady argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu akcentując potrzebę "ścisłej i nierozszerzającej wykładni treści art. 229 u.g.n., zgodnie z którą treści tej nie można odnieść do innych niż umowa sprzedaży lub ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej zdarzeń prawnych. W takiej zaś sytuacji organy orzekające miały obowiązek ustalić, czy objęta wnioskiem o zwrot, uprzednio wywłaszczona nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ustawy, co ma znaczenie gdy chodzi o odpowiedzialność cywilną (odszkodowawczość) Gminy B. Sąd cywilny bowiem "musi dysponować wiedzą jaka była dokładna przyczyna odmowy zwrotu nieruchomości"".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawy p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a.
W sprawie jest bezsprzeczne i nie ulega wątpliwości, że zarówno w dacie złożenia wniosku o zwrot jak i w dacie orzekania przez organy obu instancji ani Gmina B. ani Skarb Państwa nie dysponowały tytułem prawnorzeczowym do objętej wnioskiem o zwrot, nabytej przez Skarb Państwa w trybie wywłaszczeniowym, działki nr 1 (według oznaczenia w dacie nabycia jej własności przez Skarb Państwa w 1993 r.). Prawo własności tej działki zostało przy tym ujawnione na rzecz innego podmiotu – "A" sp. z o.o. w B. w księdze wieczystej już [...]r. W świetle utrwalonego orzecznictwa, wskazanego m.in. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zobacz w tym względzie również uchwałę NSA z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 3/14), żądanie zwrotu przedmiotowej nieruchomości nie mogło być zatem uwzględnione. Jak to bowiem trafnie i szeroko wywiódł Wojewoda, decyzja taka bez uprzedniego rozwiązania umów notarialnych, w oparciu o które doszło do przeniesienia własności tej działki na kolejne podmioty byłaby bowiem niewykonalna.
Organom orzekającym, jak i Gminie B.nie przysługuje też legitymacja czynna do wytoczenia w postępowaniu cywilnym pozwów w tym zakresie. Nadto jak to trafnie podniósł Wojewoda, należy wziąć pod uwagę ochronę nabywców nieruchomości wynikającą m.in. z treści art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.
Zasadnie zatem przyjęły organy orzekające (czego jak się wydaje również skarżący nie kwestionują), że nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli Skarb Państwa lub Gmina już tą nieruchomością nie władają, która to sytuacja w niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce.
W świetle stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy Sąd podziela też stanowisko organów orzekających co do oparcia odmowy zwrotu objętej żądaniem nieruchomości na treści art. 229 u.g.n. poparte m.in. wskazanym w zaskarżonej decyzji orzecznictwem NSA. Zgodzić się bowiem trzeba, że celem regulacji zawartej w art. 229 u.g.n. jest utrwalenie ukształtowanych w drodze wpisów do księgi wieczystej stosunków prawnorzeczowych. Dotyczy to zatem również rozporządzania nieruchomością przez jej wniesienie w formie aportu do spółki. poprzez ujawnienie tej czynności w księdze wieczystej, gmina lub Skarb Państwa traci bowiem prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości.
Nawet gdy jednak przyjąć w tym względzie inne tj. zgodne ze stanowiskiem skarżących zapatrywanie, to nie mogłoby to mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy, w sytuacji gdy Gmina B. nie dysponuje już objętą wnioskiem nieruchomością i w konsekwencji nie mogłaby jej wnioskodawcom zwrócić.
Brak jest też dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi z tego powodu, że organy nie ustaliły, czy objęta wnioskiem o zwrot działka nr 1 (według oznaczenia z daty jej zbycia w procedurze wywłaszczeniowej) stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. Obowiązek dokonania takich ustaleń w sytuacji prawnej i faktycznej niniejszej sprawy nie wynika bowiem w dostateczny sposób z obowiązujących przepisów.
W tym względzie skarżący obowiązek taki wyprowadzają z faktu, że ich zdaniem w sprawie nie zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 229 u.g.n. Nie kwestionują zatem, że obowiązek w tym względzie nie istnieje w przypadku gdyby odmowa była oparta prawidłowo na treści tego przepisu. Tymczasem odsyła on wprost do roszczenia, o jakim mowa w art. 136 ust. 3 ustawy tj. do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, "jeżeli stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu". Z przepisów tych w sposób niebudzący wątpliwości zdaje się zatem wynikać, że aby w ogóle mówić o zastosowaniu treści art. 229, to należy wcześniej przesądzić, że nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Pomimo tego w orzecznictwie ukształtowało się praktycznie jednolite stanowisko, że przy oparciu decyzji na treści art. 229 u.g.n. nie ma potrzeby i podstaw badania, czy nieruchomość wywłaszczona stała się zbędna na cel wywłaszczenia.
Stanowiska tego nie kwestionują też skarżący. Niezrozumiałe jest zatem ich twierdzenie, że obowiązek dokonania w tym względzie ustaleń występuje w sytuacji, gdy podstawą odmowy zwrotu nie jest jak w niniejszej sprawie (według twierdzeń skarżących) art. 229 ustawy, a fakt niedysponowania nieruchomością przez Gminę B. Niezależnie od tego nie można podzielić stanowiska skarżących, że ustalenie w postępowaniu o zwrot co do zbędności przejętej w trybie wywłaszczeniowym nieruchomości na cel jej przejęcia, jest niezbędne dla dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych na drodze postępowania cywilnego. Zależność taka nie wynika bowiem ani z obowiązujących przepisów, ani z praktyki orzeczniczej. Wprost przeciwnie, z powołanych m.in. w zaskarżonej decyzji wyroków Sądu Najwyższego oraz wyroków sądów administracyjnych wynika, co Sąd rozpatrujący niniejszą skargę również akceptuje, że w postępowaniu cywilnym do ustalenia wynikających z art. 136 ust. 3 u.g.n. podstaw do zwrotu, w momencie zadysponowania nieruchomością przez gminę lub Skarb Państwa na rzecz innego podmiotu, uprawniony jest w tym postępowaniu sąd powszechny. Trudno też zatem przyjąć aby pominięcie takiego ustalenia w postępowaniu administracyjnym o zwrot nieruchomości naruszało interes skarżących.
Również działając z urzędu, a to w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mr