Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z dwójką dzieci. Zadeklarowali, ze poza budynkiem, w którym mieszka ich rodzina nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również innych nieruchomości czy też oszczędności. Wedle złożonego oświadczenia, łączny dochód brutto w ich rodzinie wynosi około 5.500,00 zł brutto miesięcznie, a bieżące wydatki kształtują się na poziomie 4450 zł miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżących nadesłała szereg dokumentów obrazujących poziom mi strukturę wydatków w rodzinie skarżących oraz wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena sytuacji materialnej strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Zarazem analizie poddawane są wszelkie wydatki z uwzględnieniem ich charakteru, a więc niezbędności z punktu widzenia zaspokajanie potrzeb egzystencjalnych.
Z tej perspektywy wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z nadesłanych dokumentów wynika, że łączny dochód netto w rodzinie wnioskodawców wynosi 5350 zł (vide wyciąg z rachunku bankowego oraz kopia decyzji o waloryzacji emerytury policyjnej). Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie 784 zł (rachunki za energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne, rata kredytu hipotecznego). Z treści formularza wynika natomiast, że do wydatków skarżący zaliczają: kredyt hipoteczny z ratą około 600 zł; wydatki domowe – media – około 650 zł; środki czystości – wyżywienie – około 1000 zł; podatek od nieruchomości – 480 zł rocznie; koszty edukacji dzieci – około 700 zł; koszty utrzymania dzieci poza szkołą – około 500 zł; odzież, leki i wizyty u specjalisty – około 600 zł; "telefon, Internet" – około 400 zł.
Zauważyć trzeba, że jedynie część wspomnianych wyżej wydatków została udokumentowana, stąd też trudno dać wiarę oświadczeniu o kosztach edukacji dzieci w kwocie 700 zł miesięcznie, w sytuacji, w której nie przedstawiono żadnych rachunków potwierdzających tę okoliczność (np. czesne za szkołę prywatną lub opłaty za zajęcia dodatkowe). Analogicznie, do bieżących wydatków nie mogą być zaliczone bliżej niesprecyzowane "koszty utrzymania dzieci poza szkołą", skoro nie podano jakiejkolwiek dodatkowej informacji na co są one przeznaczane, a stanowią przecież równowartość wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Trudno również uznać za wiarygodne twierdzenie o stałych, miesięcznych wydatkach na "odzież, leki i wizyty u specjalisty" w wysokości 600 zł miesięcznie, w sytuacji, w której nie uprawdopodobniono w najmniejszy sposób faktu, iż którykolwiek z członków rodziny cierpi na schorzenia o charakterze przewlekłym, wymagające stałego przyjmowania lekarstw i opieki specjalistów.
W opisywanej sytuacji nie sposób więc uznać, że skarżący będą mieli jakiekolwiek trudności w zdobyciu środków na opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się w zasadzie do wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Reasumując, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.