Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. Wskazali, że wspólnie z dwóją dzieci prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku pochodzącym z 1904 r. Zadeklarowali, że nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Ich źródłem utrzymania się są dochody z tytułu świadczeń emerytalnych uzyskiwane w łącznej kwocie 5.600 zł. Wnioskodawcy sporządzili zestawienie swoich wydatków, podkreślając przy tym, że ze względu na chorobę syna ponoszą znaczące wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją.
Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżących nadesłała szereg dokumentów obrazujących poziom i strukturę ich wydatków, jednakże nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów, wskazanych przez wnioskodawców w druku formularza.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Jest ona poddawana ocenie z uwzględnieniem stanu majątkowego strony, w tym poziomu uzyskiwanych dochodów oraz czynionych wydatków w kontekście kosztów, jakie strona może ponieść w postępowaniu sądowym. Takie porównanie, dokonane na gruncie niniejszej sprawy nie pozwala stwierdzić, ze zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku.
Wskazać bowiem trzeba, że czteroosobowa rodzina wnioskodawców dysponuje miesięcznym dochodem w wysokości 5.600 zł. Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie około 1.000 zł. Nawet jeżeli rzeczywistymi są wydatki rzędu 1000 zł związane z leczeniem i rehabilitacją syna, to i tak do dyspozycji skarżących pozostają środki, które z powodzeniem pozwalają na opłacenie wpisu od złożonej skargi kasacyjnej (będącego zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania), który wynosi 250 zł (1/2 uiszczonego wpisu od skargi). Wygospodarowanie środków na ten cel, w świetle opisanych wyżej okoliczności leży w granicach możliwości finansowych stron postępowania i nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu się ich rodziny. Na marginesie jedynie zauważyć można, że powołując okoliczności dotyczące stanu zdrowia członków rodziny wnioskodawców, a w szczególności planowanych wizyt u specjalistów z zakresu stomatologii i ortodoncji pełnomocnik skarżących nie wskazała ani ich planowanych terminów ani też nawet przybliżonych kosztów z tym związanych. Trudno więc w takiej sytuacji brać pod uwagę tego rodzaju wydatek i uznać, że miałby on wpływ na ocenę możliwości finansowych stron.
Wobec opisanych wyżej okoliczności, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.