Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. w dniu 6 listopada 2019 r., działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f i art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 z późn. zm., dalej w skrócie: "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu wniosku dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w B., działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta B., udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa ulicy [...] w B. - droga gminna [...] ". Jednocześnie określił linie rozgraniczające, zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren, stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę B. nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczający teren, zatwierdził projekt budowlany, nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, ustalił obowiązek przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy innych dróg publicznych i określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości poza liniami rozgraniczającymi dla realizacji obowiązków oraz zezwolił na wykonanie tych obowiązków.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. K., który uznał, że organ I instancji naruszył zasady postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, w skrócie: "k.p.a."), poprzez brak doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 13 marca 2019 r.) i niezapewnieniu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 11d ust. 5 specustawy drogowej. Jako współwłaściciel działek nr:[...], [...] i [...], położonych przy ulicy [...] w B. domagał się wstrzymania wykonania decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji bądź też umorzenia postępowania. Twierdził, że uzupełniające postępowanie dowodowe powinno wykazać, że dotychczasowa droga była wystarczająca do przejazdu dwóch samochodów i ich minięcia się na zakręcie.
Stąd też organ I instancji rozpatrując sprawę kierował się wyłącznie interesem społecznym a nie stron postępowania. Nadto, uniemożliwi skarżącemu dojazd do części nieruchomości i pozbawi swobodnego do nich dostępu, poprzez przebudowę infrastruktury technicznej i zajęcie zadrzewionego gruntu.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia 25 marca 2022 r., nr IFXIII.7821.23.2019, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części (strona 1) w wersach 15 i 16 o treści "na rzecz Miejskiego Zarządu Dróg w B., ul.[...], [...] B." i w to miejsce orzekł "na rzecz Prezydenta Miasta B. reprezentowanego przez pełnomocnika Pana W. W.", oraz uchylił część rozstrzygnięcia na stronie 5 poprzez uchylenie punktu IX, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 listopada 2019 r. W uzasadnieniu podał m. in., że złożony wniosek jest kompletny, a inwestor uzyskał niezbędne opinie, stąd też postępowanie administracyjne organu I instancji było co do zasady prawidłowe. Wydana decyzja wymagała jednak dokonania korekty merytoryczno-reformatoryjnej w opisanym powyżej zakresie. W treści decyzji organu I instancji prawidłowo wskazano nieruchomości podlegające ograniczeniu w korzystaniu, w związku z obowiązkiem przebudowy sieci uzbrojenia terenu, urządzeń wodnych oraz przebudowy innych dróg publicznych.
Specustawa drogowa wprost wskazuje w art. 11f ust. 1 pkt 8 dla wykonania jakich obowiązków może zostać ustanowione ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, konieczne stało się zatem uchylenie nieprecyzyjnego, niezgodnego z tym przepisem zapisu decyzji oraz nadanie mu nowego brzmienia. Organ wskazał, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi i wskazuje rozwiązania projektowe. Odwołujący w dalszym ciągu posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej oraz otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania, które zostało doręczone dorosłemu domownikowi (bratu odwołującego), stąd też zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy specustawy drogowej mają charakter szczególny w stosunku do przepisów k.p.a., a z brzmienia art. 11a specustawy drogowej wynika, iż w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na wniosek właściwego zarządcy drogi, wydaje starosta.
Skargę na powyższą decyzję wniósł D. K. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 11d ust. 1 pkt 1 oraz art. 11f ust. 1 pkt 4 i ust. 5 specustawy drogowej w związku z art. 8, art. 20-21, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, poprzez naruszenie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i nieproporcjonalne zmniejszenie użyteczności nieruchomości, których jest współwłaścicielem. Zdaniem skarżącego, nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy spowodowało błąd polegający na nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie gwarantowane przywołanymi powyżej przepisami Konstytucji RP. W sprawie naruszono również art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 2 i art. 108 k.p.a., poprzez brak doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie (pismo z dnia 13 marca 2019 r.) i niezapewnieniu mu przez to możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu I instancji jako wydanych z naruszeniem prawa oraz zwrot kosztów postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego ze zdjęć pasa drogowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, bowiem działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, w skrócie: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania.
Mając na uwadze zawarte w skardze wnioski dowodowe wyjaśnić należy, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Podstawą zatem orzekania jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania.
Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, jednakże tylko w zakresie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może zatem być prowadzone postępowanie dowodowe z dokumentacji fotograficznej, zeznań stron, świadków i opinii biegłych. Z tego względu wniosek o przeprowadzenie dowodów zwarty w skardze nie mógł być uwzględniony.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 176, zwanej dalej jak dotychczas: "specustawą drogową").
Zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Elementy składowe tej decyzji określa art. 11f ust. 1 specustawy drogowej wskazując, że decyzja ta powinna zawierać m. in. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; zatwierdzenie podziału nieruchomości, podlegających wywłaszczeniu pod drogi; oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; ustalenia dotyczące określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, zatwierdzenie projektu budowlanego oraz określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, w związku z realizacją obowiązków objętych decyzją. Dodatkowo, decyzją tą zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości.
Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja wydana w oparciu o przepisy specustawy drogowej jest decyzją związaną i zgodnie z treścią art. 11e specustawy, zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.
W ramach postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji organy orzekające badają jedynie kwestie formalnoprawne i kompletność wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Przebieg projektowanej drogi nie podlega badaniu w tym postępowaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt: II OSK 1705/17: "Organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo." (cytat).
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 października 2012 r., K 4/10, OTK-A 2012/9/106, rozpoznając zagadnienie zgodności z Konstytucją RP zaskarżonych przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stwierdził, że charakterystyczne dla całej ustawy o inwestycjach drogowych są przepisy służące ułatwieniu realizacji tego rodzaju inwestycji i przyspieszeniu postępowań. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w sobie rozstrzygnięcia kilku różnych kwestii administracyjnoprawnych. Jakkolwiek w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w ustawie nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 (art. 11i ust. 1 specustawy drogowej), to jednak decyzja taka ma przedmiotowo szerszy charakter niż pozwolenie na budowę. Konsekwencją jej wydania jest nie tylko zatwierdzenie projektu budowlanego, ale i szereg innych skutków prawnych.
Wskazać również należy, że w świetle specustawy drogowej w sposób szczególny uregulowane zostało nie tylko postępowanie administracyjne, ale również postępowanie sądowoadministracyjne. I tak, np. wg jej art. 11g ust. 3 w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Ograniczenia w tym zakresie wprowadza także art. 31 specustawy drogowej.
Zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy drogowej (w brzmieniu na dzień wydawania rozstrzygnięcia) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności:
- 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;
- 2) określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów;
- 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa;
- 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;
- 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1;
- 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego;
- 7) zatwierdzenie projektu budowlanego;
- 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące:
- a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych,
- b) określenia obowiązku budowy i okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych,
- c) określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych,
- d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie,
- e) obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu,
- f) obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych,
- g) obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych,
- h) obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów,
- i) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h,
- j) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h.
Wszystkie powyższe wywody wskazują, że specustawa drogowa ma na celu przede wszystkim ułatwienie realizacji takich inwestycji. NSA w wyroku z 3 września 2014 r., sygn. II OSK 1730/14, zwraca uwagę na związany charakter decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stąd organ nie może oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. NSA wskazuje, że skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania. Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, za bezzasadne należy uznać podnoszone w skardze oraz poprzedzającym ją odwołaniu zarzuty, które dotyczą nieuwzględnienie uwag skarżącego, co do możliwości zrealizowania drogi w sposób nieobciążający jego nieruchomości. Jak już wskazano, ewentualny alternatywny przebieg projektowanej drogi, czy też alternatywne możliwości realizacji inwestycji w ogóle nie podlegają badaniu przez organy wydające decyzję w oparciu o przepisy specustawy. Związany charakter tej decyzji oraz brak w postępowaniu organów elementów uznaniowości powoduje, że w przypadku złożenia przez inwestora kompletnego wniosku i spełnienia przesłanek określonych w specustawie drogowej, organy orzekające mają obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia na inwestycję. Nie mogą one uzależniać wydania decyzji od jakichkolwiek innych świadczeń i warunków, które nie są przewidziane przepisami (por. art. 11e specustawy drogowej).
Organy nie są umocowane do oceny wniosku z punktu widzenia jego słuszności, czy też racjonalności. Mogą dokonywać oceny wyłącznie w odniesieniu do legalności i kompletności wniosku (w tym zakresie por. wyrok WSA w Szczecinie z 28 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1253/18 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 216/19).
W rozpatrywanej sprawie wniosek i dołączona do niego dokumentacja spełniały wymagania przewidziane w przepisach specustawy drogowej, dołączono do nich także wymagane uzgodnienia. W sytuacji stwierdzenia kompletności wniosku organy nie miały możliwości wydania decyzji innej, niż wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Mając na względzie zarzuty prezentowane przez skarżącego zarówno w skardze, jak i w odwołaniu należy podkreślić, że kwestie te nie podlegają badaniu na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Zgodnie z treścią art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej, decyzja ta zawiera zatwierdzenie projektu budowlanego. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 - to zatwierdzenie projektu budowlanego musi odbywać się w sposób i na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, w skrócie: "P.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...), a także wymaganiami ochrony środowiska, (...);
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Z powyższego wynika, że zakres badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi ogranicza się wyłącznie do części projektu, obejmującej projekt zagospodarowania działki lub terenu.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt: II SA/Bk 783/19, gdzie wskazano, że: "rozszerzająca interpretacja uprawnień organu, w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 p.b., oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (tj. uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.).". W podobnym tonie wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując m. in. w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt: II OSK 911/19, iż: "obowiązkiem organu administracji rozpatrującego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest zbadanie zgodności projektu budowlanego tylko z tymi przepisami techniczno-budowlanymi, które regulują kwestie związane z zagospodarowaniem działki lub terenu. Odpowiedzialność za zapewnienie zgodności projektu budowlanego z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi spoczywa na autorze tego projektu.".
Bezspornie we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organowi nie są proponowane różne, alternatywne możliwości zrealizowania tej inwestycji. Jak już wskazano, to nie organ, ale inwestor dokonuje wyboru przebiegu pasa drogowego. W konsekwencji organy nie są uprawnione do ustalania ewentualnej możliwości alternatywnego poprowadzenia projektowanej drogi.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia zasad postępowania administracyjnego i uniemożliwienia aktywnego udziału w postępowaniu przyjdzie zaznaczyć, że analiza akt administracyjnych dokonana przez Sąd wskazuje na otrzymanie przez skarżącego w trybie doręczenia zastępczego zawiadomienie o wszczęciu postępowania, które zostało doręczone dorosłemu domownikowi stąd też zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a stosowne wyjaśnienia w zakresie zarzutów skarżącego zawarły w uzasadnieniu rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie.
Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, w tym specustawy drogowej, ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.
W tym stanie rzeczy, skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.
Powołane w wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.