Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 80/20

Uzasadnienie

Decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. znak [...] (ostateczną w dniu [...]r.), na wniosek A. M., E. W. i W. Z. zatwierdzono projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr nr 1, 2 i 3, obręb 4 B., o łącznej powierzchni 2,0464 ha (której powierzchnia w wyniku nowego pomiaru i analitycznego obliczenia wynosi 2,0294 ha). Dla nieruchomości oznaczonej jako działki nr nr 1 i 2 Sąd Rejonowy w C. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w której jako właściciel na dzień, kiedy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, tj. [...] r, wpisany był A. M.. Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3 Sąd Rejonowy w C. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w której jako właściciele na dzień, kiedy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, tj. [...] r., wpisani byli E. W. w 1/2 cz. i W.Z. w 1/2 cz.

W konsekwencji podziału organ wszczął postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Dokonany przez właścicieli przedmiotowych nieruchomości podział geodezyjny miał na celu uzyskanie lepszej konfiguracji przestrzennej wydzielonych działek.

W wyniku dokonanego podziału powstały działki:

1. • działka nr 5 o powierzchni 0,1026 ha,
2. • działka nr 6 o powierzchni 0,0951 ha,
3. • działka nr 7 o powierzchni 0,0953 ha,
4. • działka nr 8 o powierzchni 0,0956 ha,
5. • działka nr 9 o powierzchni 0,0958 ha,
6. • działka nr 10 o powierzchni 0,0943 ha,
7. • działka nr 11 o powierzchni 0,0808 ha,
8. • działka nr 12 o powierzchni 0,0784 ha,
9. • działka nr 13 o powierzchni 0,0896 ha,
10. • działka nr 14 o powierzchni 0,0869 ha,
11. • działka nr 15 o powierzchni 0,0874 ha,
12. • działka nr 16 o powierzchni 0,0878 ha,
13. • działka nr 17 o powierzchni 0,0883 ha,
14. • działka nr 18 o powierzchni 0,0888 ha,
15. • działka nr 19 o powierzchni 0,0861 ha,
16. • działka nr 20 o powierzchni 0,6766 ha.

W ramach postępowania wyjaśniającego został sporządzony operat szacunkowy. Rzeczoznawca majątkowy do ustalenia wartości nieruchomości przed podziałem, wyliczył wartość 1 m2 na kwotę 58,08 zł i oszacował wartość parametrach, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, rzeczoznawca określił na poziomie 79,70 zł wycenianej nieruchomości na kwotę 1 178 680 zł, w tym dla A. M. - 383 040 zł oraz dla E. W. i W. Z. - 795 640 zł. Wartość 1 m2 nieruchomości po podziale, tj. działek nr nr 5, 6, 7, 8, 9, 10 o polepszonych. Wartość 1 m2 nieruchomości po podziale, tj. działek nr 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 o polepszonych parametrach, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, stanowiące teren istotnie obniżony względem pozostałego obszaru, sąsiadujące bezpośrednio z otwartym ciekiem wodnym - w sposób istotny ograniczający możliwości zagospodarowania urbanistycznego rzeczoznawca określił na poziomie 66,33 zł. Działkę nr 20 jako grunt o niezmienionym charakterze użytkowania oszacowana została na pierwotnym poziomie, tj. 58,08 zł. Wobec powyższego wartość nieruchomości po podziale wynosi 1 227 330 zł, w tym dla A. M. - 426 500 zł oraz dla E. W. i W. Z. - 800 830 zł. Różnica wartości nieruchomości przed i po podziale w kwocie 48 650 zł (w tym dla A. M. - 43 460 zł oraz dla E. W. i W. Z. - 5 190 zł) wykazuje, że w wyniku dokonanego podziału nastąpił wzrost jej wartości i są podstawy do naliczenia opłaty adiacenckiej zgodnie z art. 98a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. ustalił opłatę adiacencką na rzecz Gminy Miasto C. w wysokości 9 730 zł (słownie złotych: dziewięć tysięcy siedemset trzydzieści) z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 1, 2 i 3, obręb 4, o łącznej powierzchni 2,0294 ha na skutek podziału.

Zobowiązał również właścicieli nieruchomości do zapłaty opłaty adiacenckiej:

1. - A. M. w kwocie - 8 692 zł (słownie złotych: osiem tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt dwa) zgodnie z posiadanym prawem własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1 i 17;
2. - W. Z. w kwocie - 519 zł (słownie złotych: pięćset dziewiętnaście) zgodnie z posiadanym udziałem 1/2 cz. w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3,
3. - E. W. w kwocie - 519 zł (słownie złotych: pięćset dziewiętnaście) zgodnie z posiadanym udziałem 1/2 cz. w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył podstawy prawne swego rozstrzygnięcia, dokonał analizy sporządzonego w sprawie operatu oraz przedstawił wyliczenie należnej opłaty.

Odwołanie od tej decyzji złożył A. M. Zarzucił w nim organowi administracji:

1. - rażącą dysproporcję przy ustaleniu opłaty adiacenckiej,
2. - parcie rozstrzygnięcia na nierzetelnym operacie szacunkowym,
3. - nieuwzględnienie nakładów, które poniósł w związku z budową infrastruktury na nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uznało, ze zarówno ustalenia dokonane przez Prezydenta Miasta C., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Kolegium ponownie dokonało oceny sporządzonego w postępowaniu operatu szacunkowego uznając, że sporządzony jest w sposób odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania danej metody szacowania wartości nieruchomości, przy uwzględnieniu podejścia i metody dopuszczonej obowiązującymi przepisami. Operat przedstawia wnioski z wyceny w sposób, który umożliwia korzystającemu zrozumienie wyrażanych opinii.

W ocenie składu orzekającego operat szacunkowy dotyczący przedmiotowej nieruchomości spełnia wymogi zawarte zarówno w ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.

Organ odwoławczy przywołał bogate orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące merytorycznej weryfikacji operatu szacunkowego.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył adresat decyzji. Domagając się:

zmiany zaskarżonej decyzji i ustalenie braku konieczności uiszczenia opłaty adiacenckiej przez skarżącą stronę (lub ustalenie ponownie wysokości opłaty adiacenckiej uwzględniając koszt poniesionych przez skarżącą stronę inwestycji), ewentualnie o uchylenie ferowanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego i ponownego ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej uwzględniając koszt poniesionych przez skarżącą stronę inwestycji, alternatywnie umorzenie należności z tytułu opłaty adiacenckiej (przy zastosowaniu art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw z art. 59 ust. 1 ustawy o finansach publicznych) zarzucił SKO w Katowicach:

naruszenie prawa postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez pobieżne zbadanie przez organ II instancji w przedmiotowej sprawie stawianych zarzutów i nie uwzględnienie sytuacji skarżącej strony tj. bardzo wysokich kosztów, które skarżący poniósł tytułem nakładów na nieruchomość w postaci budowy obiektu infrastruktury technicznej tj. budowy sieci kanalizacji sanitarnej oraz budowy sieci wodociągowej przy ul. [...] w C., obręb-4; a skupienie się organu 11 instancji wyłącznie na zarzutach dotyczących operatu szacunkowego, zatem nierozpytanie strony skarżącej, czy w ogóle jakiekolwiek nakłady ponosiła, co skutkuje narażeniem skarżącego na niepowetowaną szkodę majątkową;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wtórowany za organem I instancji, a polegający na aprobacie zastosowania bezpodstawnego rozrzutu cenowego opłat nałożonych na troje właścicieli nieruchomości i rażącą dysproporcję tych.stron, albowiem A. M., (działka nr 1 i 15) został obciążony w kwocie 8.692,00 zł natomiast W. Z. i E. W. (działka nr 3) tylko w kwotach po 519,00 zł, co jest w sprzeczności z art. 98a u.st. 1, ust. 1 a, ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia I997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 2204 z póżn. zm.) oraz § 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego;

rażące naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nie dokładne wyjaśnienie w niniejszym postępowaniu stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, a także poprzez nie prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, gdyż nie umożliwiono stronie skarżącej wniesienia zastrzeżeń do operatu rzeczoznawczy majątkowego T. M. nr uprawnień 4680, który wykonał operat szacunkowy w dniu 6 sierpnia 2019 r., określający wartość nieruchomości przed podziałem i po jego dokonaniu, a zawiera rażące błędy w postaci zastosowania metody porównania parami przyjętych transakcji porównawczych, transakcje te bowiem nie odzwierciedlają wszystkich cech podobnych do nieruchomości będących przedmiotem wyceny, zatem biegły nie zasadnie oparł się na błędnie dobranych przykładowych transakcjach nieruchomości "podobnych" dla uzyskania we własnym operacie średniej ceny rynkowej za 1 m2 nieruchomości po podziale skarżących stron,

4) błędne niezastosowanie art. 148 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami "na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń pieniężnych wniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej", poprzez nieuwzględnienie nakładów pieniężnych poniesionych przez skarżącego na swojej nieruchomości;

5) niezasadne niezastosowanie art. 64 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, która wskazuje, iż "należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może: 2) na wniosek zobowiązanego: a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym (...)", poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu skarżącego, którego inwestycja należy do interesu publicznego i powinno to skutkować umorzeniem zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 - dalej "u.g.n."). Zgodnie z art. 98a ust. 1 u.g.n., jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do treści art. 98a ust. 1a u.g.n., ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust.

1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne.

W myśl art. 98a ust. 1b u.g.n., wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi.

Zgodnie z art. 98a ust. 3 u.g.n., jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie.

Po dokonaniu analizy całości akt sprawy skład orzekający uznał, iż w rozstrzyganej sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w wyżej wskazanych przepisach. Przede wszystkim bezsporne jest, iż doszło do podziału nieruchomości i nastąpiło to na wniosek między innymi obecnie skarżącego.

W ocenie Sądu doszło również do wzrostu wartości nieruchomości. W sprawie został sporządzony operat szacunkowy. Jak wynika z akt administracyjnych rzeczoznawca przedstawił w nim transakcje stanowiące bazę cen nieruchomości porównawczych oraz wyjaśnił, że wyceny wartości rynkowej nieruchomości w stanie przed podziałem dokonał w podejściu porównawczym metodą porównywania parami. Wyceny nieruchomości na potrzeby wyliczenia opłaty adiacenckiej dokonano zgodnie z aktualnymi przepisami w tym zakresie, tj. wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi.

Operat szacunkowy spełnia wymogi zawarte zarówno w powołanej ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207 poz. 2109 ze zm.). W celu ustalenia wartości nieruchomości przed podziałem oraz działek powstałych z jej podziału rzeczoznawca majątkowy przedstawił transakcje stanowiące bazę cen nieruchomości porównawczych. (Załącznik nr 1 i nr 2 do operatu). Z uwagi na przeznaczenie wycenianej nieruchomości rzeczoznawca analizie poddał rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (uwagi do załączników). W celu określenia wartości nieruchomości przed podziałem, przyjęto do porównań 13 działek będących przedmiotem obrotu (Tabela nr 1), niezabudowanych, których cena 1 m2 kształtowała się na poziomie od 38,76 zł do 160,00 zł. Dla określenia wartości nieruchomości po podziale, rzeczoznawca przyjął do porównań 21 działek będących przedmiotem obrotu (Tabela nr 2), niezabudowanych, których cena 1 m2 tych działek kształtowała się na poziomie od 40,66zł do 135,79 zł.

Cel i zakres wyceny oraz stan prawny nieruchomości obligują do określenia wartości według stanu na dzień wydania decyzji o podziale oraz według stanu na dzień, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna.

Metoda porównania parami jest to metoda najbardziej odpowiednia przy stosunkowo niewielkiej ilości odnotowanych transakcji lub przy znacznych różnicach odnotowywanych cen transakcyjnych, pozwalająca trafnie określić cenę nieruchomości możliwą do uzyskania na rynku. Przy metodzie porównania parami porównuje się nieruchomości będące przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji, a także cechy tych nieruchomości.

W ocenie Sądu (co stwierdziły również organy administracji) przygotowany w postępowaniu operat szacunkowy w sposób jasny, czytelny, i w sposób odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania danej metody szacowania przedstawia wzrost wartości nieruchomości, które uległy podziałowi. Przeprowadzony w nim wywód jest logiczny i zrozumiały.

Ocena prawidłowości operatu szacunkowego przez organy administracji a obecnie przez Sąd może nastąpić tylko we wskazanym wyżej zakresie. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 7 marca 2014 r. (sygn. I OSK 1894/12) "pozycja rzeczoznawcy majątkowego w oparciu o przepisy u.g.n. jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego. Zarówno przepisy u.g.n., jak również standardy zawodowe oraz kodeks etyki nakładają na rzeczoznawcę majątkowego przy dokonywaniu wyceny nieruchomości obowiązek wykorzystania zarówno swojej wiedzy specjalistycznej, jak również dokładania należytej staranności. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości w obecnym stanie prawnym decyduje rzeczoznawca.

Również tylko rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które przyjmuje do porównania. Jeśli strona ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to może skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu - do czego jest uprawniona na mocy art. 157 u.g.n. Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji". Tu również należy podkreślić, że skarżący nie skorzystał z możliwości weryfikacji przedmiotowego operatu.

Jak się wydaje, skarżący kwestionuje "rozrzut" wysokości opłaty adiacenckiej pomiędzy nim a współwłaścicielami innej nieruchomości, która również podlegała podziałowi. Wzrost wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1 i 2 został w operacie ustalony jako wyższy i nie ma on bezpośredniego związku ze wzrostem wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3.

Zarzuty skargi oznaczone jako 1,3 i 4 odnoszą się do problemu braku uwzględnienia przy ustalaniu opłaty adiacenckiej kosztów poniesionych przez skarżącego na budowę infrastruktury ("uzbrojenie") nieruchomości. Takie żądanie skarżący wywodzi z treści art. 148 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którym "na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń pieniężnych wniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej". Przepis powyższy nie znajduje jednak zastosowania w przypadku opłaty, o której mowa w art. 98a u.g.n. (co wynika z ust. 1 in fine tego artykułu).

Sąd nie odnosi się do zarzutu niezastosowania art. 64 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, gdyż postępowanie w tym zakresie nie było przez organ prowadzone.

Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.