Uzasadnienie
J. M. na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W formularzu wskazał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe zamieszkując w budynku należącym do jego brata, nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów, których wartość przekracza 3000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się strony jest świadczenie rentowe otrzymywane w kwocie 1265 zł netto, gdyż wnioskodawca jest osoba niepełnosprawną. Oprócz tego, z tytułu najmu lokalu mieszkalnego co miesiąc otrzymuje 600 zł, z których odprowadza podatek w wysokości 8,5 %. Do druku formularza dołączone zostało orzeczenie o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, kopie rachunków za wywóz śmieci, dostawy wody, usługi telekomunikacyjne oraz zaświadczenie o wysokości wypłacanego świadczenia rentowego.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść tego rodzaju wydatków bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim lub rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że sytuacja materialna wnioskodawcy była już przedmiotem analizy dokonanej przez referendarza sądowego, który postanowieniem z dnia 2 października 2012 r. zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Obecny wniosek strony zmierza do uzyskania radcy prawnego z urzędu, a więc de facto otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jakkolwiek obowiązujące regulacje nie ograniczają strony w ilości składanych wniosków, to jednak pamiętać trzeba, że na gruncie konkretnej sprawy, w razie ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy stan majątkowy wnioskodawcy jest porównywany z informacjami uzyskanymi uprzednio. Oceniając z tej perspektywy wniosek J. M. nie znaleziono podstaw do jego uwzględnienia.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, że zmianie uległa wysokość dochodów wnioskodawcy. O ile bowiem wcześniej zadeklarował on, że jego jedynym dochodem jest świadczenie rentowe, o tyle obecnie dodatkowo czerpie on pożytki cywilne z najmu lokalu mieszkalnego. W sumie skarżący co miesiąc dysponuje dochodem w wysokości 1814 zł netto miesięcznie (1265 zł renty oraz 549 zł dochodu z czynszu najmu już po odjęciu zadeklarowanego podatku). Nawet jeśli uwzględni się fakt, że skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe oraz że jest on osobą niepełnosprawna, to nie można przyjąć, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że skarżący jest pozbawiony możliwości skorzystania z usług fachowego pełnomocnika. Nie uległ bowiem zasadniczej zmianie poziom wydatków strony, co oznacza że w istocie jego sytuacja materialna, od czasu wydania poprzedniego postanowienia uległa poprawie, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przyznanie prawa pomocy w realiach niniejszej sprawy byłoby nieuzasadnione.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.