Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r poz. 1186 ze zm., dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej zwaną "skarżącą" lub "skarżącą spółką") o pozwolenie na budowę odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na budowie zakładu sortowania i przetwarzania odpadów opakowaniowych, odpadów ze szkła oraz odzysku stłuczki szklanej z odpadów zmieszanych powstałych w innych zakładach przetwarzania odpadów wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w S., na działkach nr 1 i 2.
W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca spółka w dniu [...] r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla wskazanej powyżej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] r. organ, kierując się wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935, dalej: "Rozporządzenie") wskazał na następujące braki wniosku i zobowiązał skarżącą do ich usunięcia:
- 1) brak części technologicznej projektu budowlanego dotyczącej technologii postępowania z odpadami oraz ich wpływu na środowisko i zdrowie ludzi, uzgodnionej z Państwowym Inspektorem Sanitarnym,
- 2) brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wydanej na rzecz podmiotu występującego z wnioskiem o pozwolenie na budowę (przedłożona decyzja wydana jest na rzecz innego podmiotu),
- 3) brak informacji, czy zakład zaliczać się będzie do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, o których mowa w ustawie Prawo ochrony środowiska,
- 4) brak odpowiedniego zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu, uwzględniającego łączną powierzchnię terenów zajętych pod przedsięwzięcia związane z przetwórstwem odpadów i innych urządzeń związanych z ochroną środowiska, niezbędnego do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 8 ust.2 pkt 4 w/wym. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego).
W zakreślonym przez organ terminie skarżąca uzupełniła braki w zakresie wskazanego powyżej pkt 1 – 3. Natomiast w odniesieniu do braku wskazanego w pkt 4 skarżąca wyjaśniła, że proporcja terenów obiektów i urządzeń z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego, określonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odnosi się do całego terenu oznaczonego symbolem PT, nie zaś wyłącznie do działki będącej przedmiotem inwestycji. Dlatego według skarżącej bezprzedmiotowym jest zobowiązanie do wskazania zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu uwzględniającego łączną powierzchnię terenów zajętych pod przedsięwzięcie związane z przetwórstwem odpadów i innych urządzeń służących ochronie środowiska.
Dodatkowo w trakcie spotkań w siedzibie organu skarżąca wyjaśniła, że próbowano uzyskać informacje od właściciela terenu na temat sposobu zagospodarowania jego działek, jednak właściciel terenów odmówił udzielenia informacji w tym zakresie zasłaniając się tajemnicą handlową.
Organ I instancji nie podzielił jednak stanowiska skarżącej i uznając, że braki projektu nie został uzupełnione w zakreślonym terminie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dodał przy tym, że dalsze wnioski formułowane przez skarżącą oparte o art. 9 k.p.a. nie mogły być uwzględnione z powodu upływającego terminu na wydanie decyzji kończącej postępowanie administracyjne.
Skarżąca nie zgodziła się z decyzją organu I instancji i działając przez fachowego pełnomocnika wniosła odwołanie. Nie przyniosło ono jednak oczekiwanego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda nakreślił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, przybliżył treść decyzji organu I instancji oraz zarzuty odwołania.
Wojewoda stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę zakładu sortowania i przetwarzania odpadów opakowaniowych, odpadów ze szkła oraz odzysku stłuczki szklanej z odpadów zmieszanych powstałych w innych zakładach przetwarzania odpadów, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr 1 o pow. 6504 m2 i części działki. nr 2 o pow. 1646 m2, o łącznej pow. 8150 m2, przy ul. [...] w S. Ponadto organ odwoławczy ustalił, że dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] r. Teren przeznaczony pod inwestycję położony jest na obszarze oznaczonym symbolem "PT" - tereny produkcyjno-techniczne. Dla tego obszaru w § 17 ust. 1 planu ustalono przeznaczenie podstawowe: "zakłady produkcyjne, drobna wytwórczość, składy hurtowe, przedsiębiorstwa budowlane, przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej, inne bazy i zaplecza".
Natomiast w § 17 ust. 3 ustalono przeznaczenie dopuszczalne: "1) urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji, 2) usługi komercyjne i ośrodki szkolenia zawodowego, 3) zakłady przetwórstwa odpadów oraz inne urządzenia związane z ochroną środowiska". Jednocześnie w ust. 4 wskazano, że "Warunkiem lokalizacji obiektów, o których mowa w ust 3 jest 1) dostosowanie ich charakteru do przeznaczenia podstawowego 2) zachowanie proporcji, by tereny obiektów i urządzeń z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie przekroczyły 30% powierzchni terenów przeznaczenia podstawowego."
Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, według którego wymagana proporcja dla funkcji dopuszczalnej wynosząca 30 % ustalona w planie miejscowym powinna być analizowana w stosunku do całego obszaru określonego symbolem "PT". Byłoby to bowiem niezgodne z konstytucyjnymi zasadami równości obywatela wobec prawa i sprawiedliwości społecznej. Hipotetycznie 30 % funkcji dopuszczalnych dla tego obszaru mogłoby być wykorzystane przez jednego inwestora posiadającego odpowiednio duży teren, a inni inwestorzy których nieruchomości zajmowałyby pozostałe 70 % obszaru nie mogliby w jakikolwiek sposób zagospodarować należących do nich terenów w podobny sposób. Działałaby wówczas zasada "kto pierwszy ten lepszy", sprzeczna z powyższymi zasadami konstytucyjnymi.
Wojewoda nie zgodził się także ze stanowiskiem skarżącej spółki, że nie można sporządzić bilansu dla terenu inwestycyjnego z uwagi na niemożność uzyskania niezbędnych informacji od właściciela terenu. Oznaczałoby to, że w każdym przypadku inwestor, nie będący właściciel terenu inwestycji, mógłby odmawiać sporządzenia bilansu terenu, powołując się na brak stosownych danych od właściciela terenu. Tymczasem to w gestii projektanta leży usunięcie przeszkód uniemożliwiających wykonanie takiego bilansu.
Według organu odwoławczego w celu jednoznacznego wykazania zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym bilans terenu powinien być sporządzony dla obszaru objętego opracowaniem, wyznaczonego na projekcie zagospodarowania działki (rys nr 0 w projekcie budowlanym) przerywaną pomarańczową linią, która wg podanego opisu oznacza "granice opracowania". Z takiego bilansu winno jednoznacznie wynikać, ze spełniona zostanie określona w planie proporcja 30 %. Natomiast zawarte pkt 1.7 projektu stwierdzenie: "procent terenu przeznaczenia dopuszczalnego - 30.0% (zapis planu max 30%) - zgodność" jest według organu lakoniczna i trudna do zweryfikowania ponieważ nie zawiera żadnych konkretnych danych.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r, poz. 1935; dalej: Rozporządzenie) poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo zawarcia w projekcie budowlanym zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, informacji o zgodności z miejscowym planem w relewantnym zakresie oraz spełnienia innych przepisanych prawem wymogów.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że projekt zagospodarowania działki nie zawiera bilansu terenu, oraz że stwierdzenie o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieweryfikowalne, podczas gdy projekt budowlany zawiera zestawienie poszczególnych części zagospodarowania działki, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej obecnie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia przedłożonego przez skarżącą spółkę projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który w znajdującym zastosowanie w niniejszej decyzji brzmieniu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) stanowił, że w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcie wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane ustawodawca nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę:
- 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.
- 7. W razie spełnienia ww. Wymagań, jak też obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 cyt. ustawy).
Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu administracji architektoniczno - budowlanej, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Od wyników tego sprawdzenia zależy zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia projektu budowalnego objętego wnioskiem inwestora i w konsekwencji wydanie lub odmowa wydania pozwolenia na budowę.
Dokonując sprawdzenia projektu budowlanego w realiach rozpoznawanej sprawy organy związane były także treścią rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935, dalej zwanego jak dotychczas "Rozporządzeniem" – rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 19 września 2020 r., a zatem po dacie wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.). Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia część opisowa projektu powinna określać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy projekt objęty wnioskiem skarżącej spółki spełnia wskazane w § 8 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia wymogi. Spór ten sprowadza się do tego, czy przedmiotowy projekt pozwalał organom na sprawdzenie zgodności z ustaleniami planu miejscowego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Teren objęty przedmiotowym projektem stanowi "Tereny produkcyjno-techniczne" oznaczone na rysunku planu symbolem PT. Zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 3 planu jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano zakłady przetwórstwa odpadów oraz inne urządzenia związane z ochroną środowiska.
W świetle zaś § 17 ust. 4 pkt. 2 planu warunkiem lokalizacji takich obiektów jest zachowanie proporcji, by tereny obiektów i urządzeń z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie przekroczyły 30 % powierzchni terenów przeznaczenia podstawowego. Kwestią sporną pomiędzy organami a skarżącą spółką, jest to, jak rozumieć pojęcie "terenów", o którym mowa w przywołanych powyżej postanowieniach planu miejscowego. W zależności od przyjętego rozumienia tego pojęcia różnie kształtować będą się wymogi dotyczące treści zestawienia powierzchni, jakie powinny znajdować się w projekcie załączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.
W toku postępowania przed organem I instancji skarżąca spółka wywodziła, że pojęcie "terenów" należy odnosić do całego terenu oznaczonego symbolem PT. Poglądu tego nie podzielił organ I instancji, jednak w uzasadnieniu decyzji nie wskazał wyraźnie, w jaki sposób sam rozumie to pojęcie. Z kolei organ odwoławczy nie akceptując stanowiska skarżącej spółki wyjaśnił, że bilans terenu powinien być sporządzony dla obszaru objętego opracowaniem, wyznaczonego na projekcie zagospodarowania działki (rys. nr 0 w projekcie budowlanym) przerywaną pomarańczową linią, która wg podanego opisu oznacza "granice opracowania".
W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, dotyczące rozumienia pojęcia "terenów". Jednocześnie zgodzić się trzeba z skarżącą, że zestawienie poszczególnych części zagospodarowania działki zostało zawarte w złożonym wraz z wnioskiem projekcie budowalnym w pkt. 1.4. części A "Projekt zagospodarowania terenu". Do zestawienia tego nie odniósł się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie wiadomo więc, czy zestawienie te poddał jakiejkolwiek analizie. Formułując bowiem stanowisko, że zawarte w pkt. 1.7 stwierdzenie o zgodności z planem miejscowym jest lakoniczne i trudne do zweryfikowania nie odniósł się do wynikającego z § 8 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia wymogu dotyczącego zestawienia powierzchni i nie zajął stanowiska, czy i ewentualnie dlaczego znajdujące się w projekcie w pkt. 1.4 zestawienie nie pozwala na ocenę zgodność projektu z planem miejscowym.
Należy bowiem zaakcentować, że rolą organu sprawdzającego projekt budowlany jest nie tylko weryfikacja stanowiska inwestora, zawartego w części opisowej projektu, co do zgodności z planem, ale w pierwszej kolejności zbadanie, czy projekt zawiera takie zestawienie powierzchni, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia, które pozwala organowi na dokonanie własnej oceny co do zgodności z planem miejscowym. Innymi słowy w realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy powinien jednoznacznie ocenić, czy według niego projekt zawiera przedmiotowe zestawienie, a jeżeli tak, to czy zawiera ono dane niezbędne do oceny zgodności z planem miejscowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby taka ocena została przeprowadzona.
W konsekwencji Wojewoda nie dostrzegł również braków postępowania przed organem I instancji oraz wadliwości wydanej przez ten organ decyzji, w której również brak odniesienia do zamieszczonego już pierwotnie w projekcie zestawienia powierzchni poszczególnych części terenu, uwzględniającego łączną powierzchnię terenów zajętych pod przedsięwzięcia związane z przetwórstwem odpadów. Nie dostrzegł także organ odwoławczy, że w postanowieniu z dnia [...] r. organ I instancji podniósł brak odpowiedniego zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu, przy czym z uzasadnienia decyzji tego organu nie sposób się dowiedzieć, czy w ogóle organ ten dostrzegł zestawienie zamieszczone w projekcie (w części A – dotyczącej projektu zagospodarowania terenu), czy też uznał je za niewystarczające. W tym drugim przypadku w postanowieniu zobowiązującym skarżącą spółkę do usunięcia braków i nieprawidłowości organ powinien był precyzyjnie wskazać jakich konkretnych danych brakuje do tego, aby dokonać oceny projektu z obowiązującym planem miejscowym. Nie wystarczające było poprzestanie na stwierdzeniu, że zachodzi "brak odpowiedniego zestawienia powierzchni....", o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia.
Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że organu obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Ponadto w związku z tym, że przedwcześnie odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż skarżąca spółka złożyła wniosek o rozpatrzenia skargi w tym trybie, a Wojewoda w zakreślonym 14-dniowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. zastosuje się do oceny prawnej, wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku i uwzględni przyjętą przez Sąd wykładnię pojęcia "terenów". W pierwszej jednak kolejności organ zbada i oceni pod kątem zgodność z planem miejscowym zestawienie powierzchni już zawarte w projekcie zagospodarowania terenu. Wyników tej oceny Sąd nie przesądza, gdyż najpierw powinny jej dokonać organy administracji. Zatem w przypadku ewentualnego uznania powyższego zestawienia za niewystarczające organ wyda postanowienie o nałożeniu obowiązku usunięcia nieprawidłowości, wskazując przy tym konkretnie, na czym te nieprawidłowości polegają.