Uzasadnienie
J.N., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wywiódł, że wykonanie go grozi niepowetowaną szkodą dla skarżącego i jego rodziny. Obowiązek orzeczony zaskarżoną decyzją przekracza możliwości finansowe skarżącego i w razie jego egzekucji może dojść do nieodwracalnych skutków w postaci utraty majątku służącego do wykonywania działalności rolniczej, z której skarżący się utrzymuje.
Zarządzeniem z dnia 23 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.), w tym do nadesłania wyciągów z wszystkich rachunków bankowych skarżącego za ostatnie 3 miesiące – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy. Wezwanie to zostało doręczone na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego w dniu 16 marca 2015 r., adresat nie udzielił na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186).
Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku.
Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach grożących utratą przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona stronie, stanowiąc w ten sposób swoisty rodzaj zadośćuczynienia, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (postanowienia NSA z 7 lutego 2011 r., II FZ 18/11, LEX nr 992318; z 28 marca 2012 r., II GSK 385/11, LEX nr 1137945; z 14 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799; z 19 kwietnia 2012 r., II FSK 404/12, LEX nr 1137654).
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] października 2014 r. nr [...], ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 41.195,00 zł.
Pełnomocnik skarżącego wezwany do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie udzielił na to wezwanie w wyznaczonym terminie żadnej odpowiedzi. W szczególności nie nadesłał wyciągów z wszystkich rachunków bankowych skarżącego za ostatnie 3 miesiące – mających stanowić podstawę oceny wiarygodności argumentacji podniesionej jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącego i udzieleniem mu ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.