Uzasadnienie
Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi przez A.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2023 r., Nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 22 czerwca 2022 r. A.K. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad swoją matką J.N., ur. [...].01.1953 r., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] maja 2022 r. wydanym na stałe.
Decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Wójta Gminy (dalej organ I instancji) odmówił przyznania A.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2022 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z [...] stycznia 2023 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 3, art. 17 ust. 1, 1a i 1b, art. 23 ust. 1-4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U z 2022r., poz. 615 ze zm., obecnie t.j. Dz. U z 2023 r., poz. 390, dalej jako u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako k.p.a.) organ I instancji odmówił przyznania A.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na matkę J.N..
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że J.N. jest osobą schorowaną, wymagającą stałej opieki i pomocy osoby drugiej, aby prawidłowo funkcjonować. Mąż J.N. – Z.N. nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, natomiast stan zdrowia nie pozwala na to, aby należycie, całodobowo i kompleksowo mógł sprawować właściwą opiekę na żoną, chociażby z uwagi na liczne schorzenia oraz fakt iż jest osobą w starszym wieku. W zakresie opieki pomaga jedynie córka A.K., które m.in. ubiera matkę, wykonuje masaże, drenaż limfatyczny kilka razy w tygodniu, przygotowuje i podaje posiłki. Córka A.K. ma własną rodzinę (męża i dzieci), lecz większość czasu spędza u rodziców, ma tam swój pokój, sprawując opiekę nad matką. A.K. nie pracuje zawodowo. Syn K.N., zamieszkały w [...] pracuje zawodowo - prowadzi działalność rolniczą, ale w razie potrzeby przyjeżdża do matki. Z uwagi na charakter pracy nie ma możliwości, aby kompleksowo opiekować się chorą, niepełnosprawną matką.
Organ przytoczył treść art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. z którego wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Następnie organ zauważył, że uchwałą z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.).
Jednocześnie organ I instancji podkreślił, że z orzeczenia z [...] maja 2022r. wynika, że niepełnosprawność u J.N. istnieje od [...] marca 2022 r., tj. od 69 roku życia. Niepełnosprawność u J.N. nie powstała zatem: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Nie został więc, zdaniem organu również spełniony art 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r., w związku z powyższym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje.
Organ I instancji ustalił również, że strona nie ma ustalonego prawa do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Nie posiada również ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna oraz nie ma ustalonego prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego.
Od powyższej decyzji A.K., reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- 1. art. 17 ust 1b u.ś.r. z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza art 190 ust 1 Konstytucji RP,
- - art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że okoliczność, iż osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie może zająć się żoną, stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zarzucając powyższe odwołująca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] czerwca 2022 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2023 r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy nie podzielił m.in. stanowiska organu I instancji, wedle którego wydany przez Trybunał Konstytucyjny wyrok z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38.13 nie zmieniał sytuacji prawnej strony, albowiem organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, w obecnym stanie prawnym (dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe), mają obowiązek zbadać czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania świadczenia określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W związku z powyższym Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 17 ust 1b u.ś.r. i powinien podjąć rozstrzygnięcie z pominięciem tej części 17 ust. 1b u.ś.r., która utraciła moc obowiązującą.
Odnosząc się do drugiej przyczyny odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, czyli okoliczności pozostawania niepełnosprawnej matki w związku małżeńskim z osobą, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, Kolegium w rozbudowanej argumentacji zauważyło, że niejednolita wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. została rozstrzygnięta w uchwale składu 7 sędziów NSA z 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, w której zajęto stanowisko, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.
Z uwagi na powyższe oraz to, że J.N. pozostaje w związku małżeńskim z Z.N., który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i jak dotąd nie wystąpił o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, a na A.K. ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, wynikający z art. 128 k.r.o., Kolegium uznało, że odwołującej nie przysługuje prawo do wnioskowanego świadczenia.
A.K., reprezentowana przez pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Kolegium, w której zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 128 k.r.i.o. oraz art. 23 k.r.i.o. i art. 27 k.r.i.o. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz 1 a u.ś.r. przez ich błędną interpretację i niezasadne uznanie, że A.K. na której spoczywa obowiązek alimentacyjny, rezygnującej z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad mamą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego,
- - art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz 1 a u.ś.r. i niezasadne uznanie, że córka niepełnosprawnej J.N. nie jest uprawniona do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad nią, ponieważ jej mąż żyje i to na nim spoczywa obowiązek alimentacyjny w stosunku do żony, o art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że okoliczność, iż osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek z przyczyn zdrowotnych nie może zająć się żoną, stanowi negatywną przesłankę do przyznania A.K. świadczenia pielęgnacyjnego.
Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 a, b lub c p.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
Sąd podziela stanowisko Kolegium, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) jest zmiana stanu prawnego polegająca na tym, że nie obowiązuje ograniczenie wiekowe dotyczące momentu powstania niepełnosprawności, przewidziane w pierwotnym brzmieniu art. 17 ust. 1b u.ś.r. Kwestia ta jest już od jakiegoś czasu jednolicie postrzegana w orzecznictwie i aktualnie stanowisko w tej mierze jest już jasne.
Jeśli chodzi o drugą z przesłanek, która decyduje o negatywnej dla skarżącej ocenie wniosku, wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki łub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Skarżąca, jak wynika z akt sprawy administracyjnej jest córką niepełnosprawnej J.N. i mieści się w zakresie pkt 4 wskazanego przepisu. Jednakże jest też drugi warunek. Mianowicie zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba, że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ten warunek w przedmiotowej sprawie nie jest spełniony, gdyż małżonek osoby wymagającej opieki, nie posiada ustalonego znacznego stopnia niepełnosprawności.
Skarżąca trafnie zauważyła, że na tle art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa poglądy, co do interpretacji uregulowanej w nim negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jeden z nich polega na stosowaniu wykładni rozszerzającej w odniesieniu do przyczyn, które uzasadniają sprawowanie opieki przez innych krewnych osoby niepełnosprawnej pozostającej w związku małżeńskim, gdy jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Drugi natomiast opiera się na założeniu, że skoro decyzja w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego jest decyzją związaną, to "przy jednoznacznym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jedynym warunkiem umożliwiającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą, która pozostaje w związku małżeńskim, jest wobec tego posiadanie przez małżonka tej osoby, orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Ustawodawca nie pozwala zatem organowi przyznać świadczenia kierując się np. zasadami współżycia społecznego, czy też słuszności, nawet w razie ciężkiej sytuacji życiowej małżonków". Takie stanowisko poparł Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1015/21, LEX nr 3 314 389, z 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK 627/21, LEX nr 3 289 490, z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2422/20, LEX nr 3 179 375, z 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2164/20, LEX nr 3 149 088, z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 599/20, LEX nr 3 044 226, z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2462/19, LEX nr 2 798 595).
Powyższa kwestia rozstrzygnięta została uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22, w której Sąd ten orzekł, że "Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm., dalej: u.ś.r.) osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.);
2. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.)".
Uznać zatem należy, że pozostawanie osoby niepełnosprawnej wymagającej opieki w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wyraźnie wskazał bowiem, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1015/21). Niewłaściwa jest zatem wykładnia prowadząca do rozszerzenia ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim o sytuację, w której współmałżonek takiej osoby nie musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a ustalenia w zakresie zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą ma czynić samodzielnie organ, który wydaje decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2391/20, z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt I OSK 1475/22, z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1576/22).
W niniejszej sprawie, z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że skarżąca jest córką J.N., która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować i wymaga stałej opieki osoby trzeciej. Zakres sprawowanej opieki nad matką spowodował, że skarżąca wystąpiła o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie, na podstawie przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego ustalono, że J.N. mieszka razem z mężem – Z.N., który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jego stan zdrowia uniemożliwia sprawowanie stałej opieki nad żoną (cukrzyca, nadciśnienie, schorzenia kręgosłupa i stawów kolanowych). Powyższe jednak nie może stanowić podstawy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenie pielęgnacyjnego, mimo spełnienia pozostałych pozytywnych przesłanek.
Powyższe oznacza zatem, że w stosunku do skarżącej została spełniona negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. Słusznie więc organy odmówiły skarżącej przyznania tego świadczenia, skoro jej niepełnosprawna matka pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podkreślić należy, że art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. w sposób wyraźny wskazuje, że to od rodzaju orzeczenia o stopniu niepełnosprawności małżonka osoby wymagającej opieki zależy, czy osobie sprawującej nad nią opiekę przyznane zostanie świadczenie pielęgnacyjne.
Podnieść ponadto trzeba, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest również obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek (art. 79a § 1 i 2 k.p.a.).
Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.).
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób dokładny i wyczerpujący - organy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 79a § 1 i 2 k.p.a., ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada zasadzie swobody oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a.
Rację ma Kolegium, że w świetle wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wynikającej z ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22 i podzielonej przez skład orzekający, nie można postawić Kolegium zarzutu zaniechania ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznania sprawy, czy też dokonania wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd nadto nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przedstawienie zagadnienia prawnego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a.
Powyższe rozważania czynią również bezzasadnym zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia przez organy art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1a, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., jak i art. 128 k.r.i.o. oraz art. 23 k.r.i.o. Sąd nie stwierdził również w sprawie innych uchybień uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku, skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalono.