Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] Starosta, odmówił J.K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu z drogi powiatowej Nr [...] dz. nr [...], na działkę nr [...].
Decyzja wydana została na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016)-zwaną dalej ustawą, oraz art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2006r., na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy, nałożono na stronę obowiązki, których w zakreślonym terminie strona nie wykonała, wobec czego w oparciu o przepis art. 35 ust 3 ustawy orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł - działający z upoważnienia J.K. - B.P.. W odwołaniu pełnomocnik stwierdził, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006r. zwrócił się do Starosty o zgodę na wykonanie kopii mapy, nadto w odwołaniu podważał zasadność nałożonych na stronę - na mocy wskazanego powyżej postanowienia z dnia [...] marca 2006r. - obowiązków.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kserokopii mapy zasadniczej, tym samym projekt ten nie spełniał wymagań dotyczących formy i zakresu projektu budowlanego, określonych w ustawie. Ponadto organ podniósł, że przedmiotowy projekt budowlany nie spełniał wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem nie został uzgodniony ze Starostą w zakresie sieci uzbrojenia terenu.
Str.1.
Od decyzji organu II instancji B.P. wniósł skargę. W skardze skarżący zarzucił niewłaściwy sposób działania pracowników Starostwa Powiatowego oraz podważał zasadność rozstrzygnięcia. Skarżący potwierdził, że część rysunkowa projektu sporządzona została na kserokopii mapy geodezyjnej, a na wykonanie kserokopii mapy nie uzyskał zgody Starosty. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że wnosił o wydanie zgody na wykonanie kopii mapy geodezyjnej, lecz nie otrzymał odpowiedzi organu. Nadto, w ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie zachodzi obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego ze Starostą w zakresie sieci uzbrojenia terenu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, albowiem w rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi.
Na mocy upoważnienia z dnia [...] marca 2005r. skarżący, reprezentujący firmę – Usługi Projektowe B.P., został umocowany przez J.K. do występowania w postępowaniu zmierzającym do uzyskania wymaganych uzgodnień i pozwoleń na budowę zjazdu z drogi powiatowej - działki nr [...] na działkę nr [...],.
Stroną postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego był J.K..
Skarżący, pomimo że udzielone mu przez J.K. pełnomocnictwo, obejmowało postępowanie jedynie przed organami administracyjnymi, wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, w której stroną postępowania był J.K..
Na zapytanie Sądu z dnia 11 września 2006r., czy w niniejszej sprawie występuje jako pełnomocnik inwestora – J.K., czy też wnosi skargę w imieniu
Str. 2.
Sygn. akt II SA/Go 474/06 własnym, skarżący podał, że w niniejszej sprawie skargę wnosi w imieniu własnym, a zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, ponieważ związany jest z inwestorem umową na wykonanie projektu budowlanego zjazdu wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę, natomiast dopóki nie zostanie wydane pozwolenie na budowę nie będzie mógł wywiązać się wobec inwestora z umowy.
Zgodnie z treścią art. 50 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwaną dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
O "interesie prawnym" w rozumieniu przytoczonego powyżej przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi.
W literaturze utrwalił się pogląd, że podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej, np. decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego.
W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z obowiązku.
W wyroku z dnia 4 lutego 2005r., OSK 1563/04 (LEX nr 171196) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też
Str.3.
Sygn. akt II SA/Go 474/06 jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem prawa, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę.
Legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym, musi zawierać w sobie dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, opary na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie, oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z obiektywnym porządkiem prawnym, czyli normami określającymi treść działania organów administracji publicznej i normami regulującymi procedurą ich podejmowania. Między obu tymi kategoriami norm istnieje jednak ścisły związek. Pierwsze z nich określają przesłanki (faktyczne i prawne), jaki musi spełnić podmiot ubiegający się o uzyskanie określonego aktu lub dokonanie przez organ określonej czynności, a drugie determinują treść danego aktu lub czynności (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 214).
Pojęcie "interes prawny" nie jest tożsame z pojęciem "interes faktyczny".
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że ma interes prawny we wniesieniu skargi, albowiem nie wskazał z jakiej normy prawnej wynika prawo (uprawnienie), którego ochrony skarżący się domaga. W ocenie skarżącego, niemożność wywiązania się z umowy zawartej z inwestorem, stanowi naruszenie jego interesu prawnego, a tym samym legitymuje go do wniesienia skargi.
Stanowisko skarżącego jest błędne, a przytoczona argumentacja w tym zakresie wskazuje, że skarżący wnosząc skargę kierował się interesem faktycznym, a nie
Str. 4.
Sygn. akt II SA/Go 474/06 prawnym. Okoliczność, że treść zaskarżonego rozstrzygnięcia spowoduje niemożność wywiązania się z umowy zawartej z inwestorem – J.K., nie należy do kategorii "interesu prawnego" – w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał w jaki sposób zaskarżona decyzja wpływa na jego prawa i obowiązki, wynikające z norm prawnych ogólnych lub indywidualnych, a tym samym w jaki sposób kształtuje jego sytuację prawną.
Stwierdzenie, że skarżący w konkretnej sprawie nie ma interesu prawnego ma taki skutek, że skarga ulega oddaleniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.
Str.5.