Uzasadnienie
20 lipca 2016 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek Z.K. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Z.K. wskazał, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje niewielki dochód (277 zł miesięcznie). Nadto skarżący oświadczył, ze jego zobowiązania publicznoprawne (podatki) i cywilnoprawne wynoszą około 200.000 zł. W uzupełnieniu złożonego wniosku Z.K. oświadczył, że nie posiada czynnych rachunków bankowych i przedstawił deklaracje dla podatku od towarów i usług.
Wniosek jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Należy zauważyć, że Z.K. z mocy ustawy jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a.).
Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Analiza sytuacji materialnej Z.K. prowadzi do wniosku, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Należy wskazać, że skarżący uzyskuje niewielki dochód z tytułu działalności gospodarczej (277 zł miesięcznie).
Z decyzji organu odwoławczego wynika, że prowadzona wobec skarżącego egzekucja zobowiązań podatkowych z rachunku bankowego okazała się bezskuteczna z uwagi na brak środków. Z formularza PPF wynika, że Z.K. nie posiada majątku ani oszczędności. W sprawie nie występują racjonalne podstawy do zakwestionowania oświadczenia skarżącego odnośnie jego sytuacji majątkowej.
Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżący nie ma możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu.
Konstatując należy stwierdzić, że wniosek Z.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest uzasadniony i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Zarządzenie:
- 1. odpis postanowienia z pouczeniem o sprzeciwie doręczyć:
- a. skarżącemu
- b. przedłożyć za 7 dni lub ze sprzeciwem s. sprawozdawcy
Gorzów Wlkp., dnia 25 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy
Jarosław Piątek