Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo "B" Spółka z o.o. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w całości w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł
Reprezentujący stronę skarżącą profesjonalny pełnomocnik wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek przedstawił argumentację świadczącą jego zdaniem o niezgodności wydanej decyzji z prawem krajowym oraz europejskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186).
Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, wykazanie przemawiających za tym argumentów obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca (którą reprezentował profesjonalny pełnomocnik) w żaden sposób nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie zaistnienia którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest przekonanie strony o wadliwości decyzji polegającej na wydaniu jej z naruszeniem prawa. Okoliczność ta będzie podlegać ocenie w toku merytorycznego rozpoznania sprawy.
W tej sytuacji brak jest podstaw do udzielenia stronie tymczasowej ochrony prawnej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.