Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], Starosta (dalej: organ, organ pierwszej instancji), po wznowieniu postępowania w sprawie ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2019 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wraz z instalacjami a także miejscami postojowymi, dojściami oraz linią oświetlenia terenu, na terenie działki nr ewid. [...], wydanej dla R.R. stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania wydana byłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Odwołanie od tej decyzji wniósł K.M.. Zaskarżając decyzję w całości wniósł o zmianę decyzji i uchylenie jej w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu K.M. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.). Ponadto wskazał, że organ w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do zarzutu dotyczącego nieprzestrzegania zasad kształtowania ładu przestrzennego. W ocenie odwołującego się decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera żadnych ustaleń w zakresie oddziaływania bądź też braku oddziaływania planowanego budynku na nieruchomość wnioskodawcy poprzez znaczne ograniczenie naświetlenia budynku wnioskodawcy.
Wojewoda (dalej: organ odwoławczy) decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że z opisu technicznego projektu zagospodarowania działki objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wynika, że oddziaływanie budynku mieszkalnego-wielorodzionnego dotyczy cienia, który pojawi się na działkach sąsiednich. W aktach sprawy znajduje się również opinia architekta – M.G., dotycząca analizy rzucanego cienia przez budynek realizowany na działce nr [...]. Do opinii tej został dołączony rysunek przedstawiający analizę zacienienia budynku na działce nr [...]. Z analizy tych dokumentów wynika spełnienie wymagań § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm., dalej: rozp.
MI) w kwestii przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewnienia naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń. Tym samym w sprawie zaistniała powołana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc że odwołujący się jako strona postępowania w przedmiotowej sprawie bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu.
W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda wskazał, iż ustalenie że w sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, obligowało organ pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę ocenie – zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, dalej: Pr. bud.) – podlega zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na działce objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje uchwała z dnia 2 października 2008 r. nr XXIV/182/08 Rady Miasta nr XXIV/182/08 w sprawie uchwalenia zmiany do zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta (Dz.Urz. województwa z 2008 r., nr 114, poz. 1645, dalej: m.p.z.p.). Planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się na terenie 2MN.MW, dla którego ustalono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną.
Podział na dwie strefy funkcjonalne "a" (wielorodzinnej niskiej) i "b" (jednorodzinnej) wyznaczono w § 3 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., przy czym zwrócić należy uwagę, iż zapis ten dopuszcza jednocześnie zmianę ustalonego w rysunku planu przebiegu zaleconej linii podziału między tymi strefami. Ponadto zasada podziału terenu wg. oznaczenia graficznego w rysunku planu również ustalona została jako zalecana zasada kształtowania przestrzeni (pkt 3). W ocenie Wojewody tak ustalonej linii zaleconego podziału na strefy funkcjonalne nie można zatem traktować jako bezwzględnie obowiązującej. W tej sytuacji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii braku sprzeczności z zapisami m.p.z.p.
Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej obowiązku zapewnienia co najmniej dwóch miejsc parkingowych, w tym jednego zlokalizowanego w garażu wynikającego z § 2 ust. 7 pkt 2 lit. d m.p.z.p.. organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Dla zabudowy wielorodzinnej niskiej, dopuszczonej na tym terenie, ilość miejsc postojowych oraz zalecany sposób ich lokalizacji określony został w § 2 ust. 7 pkt 2 lit. e jako szczególne uregulowanie w stosunku do warunków określonych w lit. d, które są ustaleniem ogólnym dla całej jednostki bilansowej 2MN.MW. Przepis § 2 ust. 7 pkt 2 lit. e stanowi, że ustala się obowiązek zapewnienia lokalizacji miejsc parkingowych na samochody osobowe w wymiarze minimum 1 miejsce na 1 mieszkanie w obrębie strefy (a) terenu 2MN,MW z zaleceniem ich rozmieszczenia w określonych w rysunku planu rejonach. Z rysunku planu wynika, iż miejsca postojowe w zabudowie wielorodzinnej powinny być zlokalizowane poza obrębem budynków.
Ilość projektowanych miejsc postojowych jest równa ilości projektowanych mieszkań w budynku wielorodzinnym. Oznacza to, że inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w m.p.z.p. dla zabudowy wielorodzinnej.
Na zakończenie Wojewoda stwierdził, że mając na uwadze fakt, że spełnione zostały ww. wymagania organ pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 Pr. bud., nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K.M. (dalej: skarżący) złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (dalej: WSA). W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutów zgłaszanych w odwołaniu od decyzji, polegających na pominięciu zgłoszonych wniosków dowodowych na skutek zawiadomienia o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy. Organ w tym zakresie kontrolując zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji całkowicie pominął stanowisko wnioskodawcy i nie rozważył zasadności złożonych wniosków dowodowych, jak również zarzutów dotyczących naruszenia ładu przestrzennego, wydając decyzję z pominięciem oceny twierdzeń i dowodów wnioskodawcy i nie uzasadniając decyzji, dlaczego nie uznał zarzutów wnioskodawcy za zasadne.
Tym samym – zdaniem skarżącego - organ naruszył naczelne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 8 i 10 K.p.a. Organ w ogóle nie wskazał dlaczego nie przeprowadził dowodu z oględzin oraz opinii biegłego, pomimo wniosku złożonego przez wnioskodawcę. Organ nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących kształtowania ładu przestrzennego.
Ponadto zdaniem skarżącego organ kontrolując zaskarżoną decyzję naruszył również przepisy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej: u.p.z.p.) w zakresie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w powiązaniu z art. 2 pkt 1 i 2, jak również prawa miejscowego – m.p.z.p., poprzez dopuszczenie do budowy budynku wielorodzinnego o rozmiarze znacznie przewyższającym budynki jednorodzinne znajdujące się na działkach sąsiadujących, co narusza zasadę ładu przestrzennego oraz zasadę dobrego sąsiedztwa, a przede wszystkim jest sprzeczne z m.p.z.p., jak również ogranicza w sposób znaczny naświetlanie budynku wnioskodawcy. Kwestia zachowania ładu przestrzennego przez organ nie została w ogóle ustalona. Do powyższego zarzutu organ w ogóle nie odniósł się z zaskarżonej decyzji.
W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podkreślił, że zgodnie z ustaloną w m.p.z.p. strefą zabudowy jednorodzinnej zabudowa na działkach sąsiednich względem działki wnioskodawcy ma być zabudową jednorodzinną, a ewentualna zabudowa wielorodzinna była oddalona od działki wnioskodawcy o kilkanaście metrów. Inwestor samowolnie na działkach sąsiednich przesunął strefę zabudowy i rozpoczął budowę budynków wielorodzinnych nie tylko na działce, której dotyczy niniejsze postępowanie, ale również na działkach sąsiednich, co prowadzi do tego, iż nieruchomość wnioskodawcy otoczona zostaje budynkami wielorodzinnymi. Skarżący nie zgadza się, iż powyższe strefy są wyłącznie zalecaną strefą podziału albowiem jest ona wiążąca gdyż jej nieprzestrzeganie wiąże się z zaburzeniem ładu przestrzennego, a tym samym naruszeniem art. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w powiązaniu z art. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.
Skarżący wskazał, że w momencie podjęcia decyzji o zakupie działki został poinformowany przez tego samego inwestora o planie osiedla, na którym wskazany jest jasny podział na zabudowę jedno i wielorodzinną. Taki podział jest również zgodny z planem zagospodarowania terenu. Inwestor zapewniał, że na działkach sąsiadujących powstanie zabudowa jednorodzinna. Plan zagospodarowania przestrzennego oraz dotychczasowa zabudowa osiedla nie wskazywała na możliwość budowy budynku trzykondygnacyjnego 9-rodzinnego na działce o rozmiarach takich samych na jakiej znajduje się zabudowa jednorodzinna oraz w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Dotychczasowa zabudowa budynków wielorodzinnych była zlokalizowana prostopadle do zabudowy jednorodzinnej, położona była na większych działkach (ponad 20 arów) i obejmowała:
- - dwa rzędy domów szeregowych (od ulicy [...])
- - blok dwukondygnacyjny (ul. [...])
- - blok trzykondygnacyjny (ul. [...]).
Każdą ze stref oddzielają miejsca parkingowe. Zabudowa wielorodzinna nie powinna powstać w odstępie jedynie 6 m od granicy działku domu jednorodzinnego, nie rozgraniczając w żaden sposób dwóch stref funkcjonalnych. Rysunek planu zagospodarowania jasno wskazuję na granice rozgraniczające te dwie strefy w tym sposób ich rozgraniczenia - miejsca parkingowe przed budynkiem. Dotychczas realizowane inwestycje, czyli ok 80 % powstałych budynków były zgodne z planem zagospodarowania terenu, czyli:
- - powstały zgodnie z linią podziału na strefy funkcjonalne,
- - odległość pomiędzy strefą wielorodzinną a jednorodzinną to ok 15-20 m dzięki usytuowaniu miejsc parkingowych oraz drogi przed budynkami,
- - powstałe budynki wielorodzinne (domy szeregowe i blok dwukondygnacyjny) były niższe niż obecnie realizowane obok domku jednorodzinnego bez oddzielenia w żaden sposób odrębnych stref funkcjonalnych.
Oprócz bezspornej kwestii dotyczącej planu zagospodarowania terenu który sugeruje prawidłowy podział na strefy funkcjonalne, podczas wydania pozwolenia na budowę nie przestrzegano zasady ładu przestrzennego oraz u.p.z.p. Ład przestrzenny – zdaniem skarżącego - nie został zachowany jeżeli zezwolono na budowę budynku 9 rodzinnego 3-kondygnacyjnego w oddaleniu 6m od domu parterowego z poddaszem użytkowym. Organ w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie odniósł się do oceny zachowania ładu przestrzennego, jak również nie zweryfikował naruszenia bądź nienaruszenia ładu przestrzennego.
Skarżący zaznaczył, że według m.p.z.p. dopuszcza się możliwość podziału nieruchomości wg zasad określonych w planie i graficznym rysunku. Jeżeli inwestor w dotychczasowym podziale stosował się do przyjętych w planie zasad niezrozumiałym jest budowa zabudowy wielorodzinnej na działkach [...] która jest przykładem niedostosowania się do zasad przewidzianych w planie oraz do już powstałej zabudowy czyli naruszenia koncepcji panującego ładu przestrzennego na osiedlu.
Dla budynków wielorodzinnych na działkach [...] zaplanowano jedynie jeden parking na mieszkanie bez analizy aktualnych standardów, że przeważająca część rodzin posiada dwa samochody oraz nie zaplanowano miejsc parkingowych dla osób przyjezdnych. Ponadto w obrębie osiedla nie ma innych miejsc parkingowych a droga dojazdowa ma jedynie szerokość 8m. Biorąc pod uwagę realny scenariusz parkowania mieszkańców na drodze dojazdowej (w tym na chodniku przeznaczonym dla pieszych) ruch uliczny jest zablokowany i zagrożony. Plan zagospodarowania przestrzennego jasno wskazuje na obowiązek zapewnienia dwóch miejsc parkingowych w tym jedno w garażu, jednak żadne z tych ustaleń nie zostało zaplanowane w projekcie.
Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 oraz 3 ust. 2 pkt 3 uchwały o ustaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono zasadę zalecanej parcelacji terenu 2MN, 2MW, w tym przebiegu komunikacji wewnętrznej oraz zabudowy jako zasadę kształtowania ładu przestrzennego, według oznaczenia graficznego linią przerywaną w rysunku planu.
Do powyższego zarzutu dotyczącego nieprzestrzegania zasady kształtowania ładu przestrzennego organ – zdaniem skarżącego - w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji. Wskazuje się wyłącznie na zalecenia, linia podziału stref zabudowy mieszkaniowej i wielorodzinnej jest wyłącznie zalecaną zasadą kształtowania przestrzeni i dopuszczalna jest jej zmiana bez zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, iż w wskutek wydania przedmiotowej decyzji nie zachowuje się również ustaleń dotyczących komunikacji wewnętrznej. Droga do planowanego budynku wielorodzinnego sąsiadującego z działką skarżącego jest w chwili obecnej drogą ślepą, a zatem naruszono plan w zakresie komunikacji wewnętrznej.
Skarżący przytoczył pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 roku w sprawie o sygn. akt II OSK 1657/17 zgodnie z którym nie do zaakceptowania jest przyzwolenie na ignorowanie przez inwestora przepisów prawa miejscowego, określających ład przestrzenny. Należy mieć na względzie, że ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego (nieruchomości), ponieważ winien dawać gwarancję, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty, i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania terenu. Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Naruszenie więc powyższych zasad godzi w istotne wartości prawne i społeczne, nie może być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, WSA nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).
Zakres kognicji organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie badania przedłożonego mu projektu, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., obejmuje sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie spornym zagadnieniem pozostawała kwestia prawidłowej wykładni postanowień m.p.z.p. w odniesieniu do przedmiotu inwestycji czyli zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej. Zdaniem WSA organy sprostały temu zadaniu i przedstawiły prawidłowe wyniki tej wykładni. Wykładnia m.p.z.p. została dokonana z uwzględnieniem tak istotnych zasad jak zasada wolności zabudowy, czy zasada, że wyjątki nie podlegają wykładni rozszerzającej. Pierwsza z tych zasad związana jest z pojęciem wolności budowlanej (będącej emanacją prawa własności), przez którą to wolność rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką.
Z obowiązywania tej zasady wywodzi się tę mianowicie konsekwencję, że interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Pr. bud., bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 371/19, dostępny na stronie: orzecznia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Druga z zasad sprowadza się na gruncie niniejszej sprawy do tego, że proces wykładni postanowień planu miejscowego musi uwzględniać intencje uchwałodawcy z takim oto warunkiem, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie muszą być interpretowane ściśle (zgodnie z regułą). Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w m.p.z.p. muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy (por. przykładowo wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Po 739/19, CBOSA).
Posługując się standardowymi regułami wykładni językowej, które nie rozstrzygają wątpliwości co do głównego problemu sprawy, tylko zastosowanie tych zasad w ramach wykładni funkcjonalnej, prowadzi do prawidłowego rezultatu. W niniejszej sprawie proces i wynik wykładni powinny przedstawiać się następująco:
Działka objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, zgodnie z postanowieniami m.p.z.p. położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2MN,MW. Jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej (§ 3 ust. 2 m.p.z.p.). Na terenie 2MN,MW plan wprowadza dwie strefy funkcjonalne terenu, tj. w zachodniej części strefę zabudowy wielorodzinnej niskiej, oznaczoną symbolem "a" oraz w pozostałej części terenu strefę zabudowy jednorodzinnej, oznaczoną symbolem "b", według zalecanego w rysunku planu przebiegu linii podziału między tymi strefami oraz z dopuszczeniem zmian jego przebiegu (§ 3 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p.). W ustaleniach funkcjonalno-przestrzennych w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu kulturowego, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz zasad kształtowania przestrzeni publicznych, m.p.z.p. wprowadza zasadę zalecanej parcelacji terenu 2MN,MW, w tym przebiegu komunikacji wewnętrznej oraz zabudowy jako zasadę kształtowania ładu przestrzennego - według oznaczenia graficznego linią przerywaną w rysunku planu, z dopuszczeniem innych rozwiązań w tym zakresie (§ 2 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p.).
Jednocześnie zasadę podziału terenu, o której mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 - wg oznaczenia graficznego w rysunku planu, m.p.z.p. ustala jako zalecaną zasadę kształtowania przestrzeni z jednoczesnym zaleceniem stosowania prostopadłego do granic terenów dróg wewnętrznych układu granic tego podziału. Tekst m.p.z.p. posługuje się sformułowaniem "zalecany przebieg linii podziału między strefami funkcjonalnymi terenu" oraz "dopuszczenie zmian jej przebiegu". Posługując się wykładnią językową przyjąć należy, że "zalecany" to w tym kontekście proponowany a nie nakazany. W tym miejscu wskazać należy, że mając na uwadze treść całego m.p.z.p., tam gdzie organ uchwałodawczy chciał coś nakazać, były używane sformułowania "obowiązek", np. obowiązek realizacji pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy stykowej z terenem 2MN,MW (§ 3 ust. 1 pkt 7 lit. a). Uwzględniając zatem opisane wyżej zasady, wykładnia m.p.z.p. musi być pozytywna dla inwestora, gdyż plan nie zawiera zakazu wznoszenia na przedmiotowej działce zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej.
Plan, w tym jego część graficzna, nie określa w sposób wiążący tych kwestii, zalecając jedynie pewien układ przestrzenny. Z zalecenia nie da się jednak wyprowadzić zakazu albo nakazu, gdyż byłoby to ograniczeniem ustawowego prawa jednostki do zabudowy.
Jak wynika z części tekstowej m.p.z.p. wprowadza w § 2 ust. 7 pkt 2 lit. e obowiązek zapewnienia lokalizacji miejsc parkingowych na samochody osobowe w wymiarze minimum 1 miejsce na 1 mieszkanie w obrębie strefy (a) terenu 2MN,MW z zaleceniem ich rozmieszczenia w określonych w rysunku planu rejonach. § 2 ust. 7 pkt 2 lit. d planu wprowadza natomiast obowiązek zapewnienia lokalizacji w obrębie każdej z działek w terenie 2MN,MW co najmniej dwóch miejsc parkingowych, w tym jednego zlokalizowanego w garażu. Rację ma zatem organ odwoławczy, że dla zabudowy wielorodzinnej niskiej, dopuszczonej na tym terenie, ilość miejsc postojowych oraz zalecany sposób ich lokalizacji określony został jako szczególne uregulowanie w stosunku do warunków określonych w lit. d, które są ustaleniem ogólnym dla całej jednostki bilansowej 2MN.MW. Z rysunku planu wynika, iż miejsca postojowe w zabudowie wielorodzinnej powinny być zlokalizowane poza obrębem budynków. Ilość projektowanych miejsc postojowych jest równa ilości projektowanych mieszkań w budynku wielorodzinnym.
Nieuzasadniony okazał się zatem zarzut o sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p.
Nieuzasadniony jest także zarzut skargi – naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Przepisy te nie mogły być w rozpoznawanej sprawie stosowane. Zawierają one bowiem wskazanie na cele u.p.z.p., wśród których znajduje się określenie zakresu i sposobów postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalanie zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Przepis ten nie może być podstawą kontroli pozwolenia na budowę. Także art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierający definicję pojęcia "ład przestrzenny" znajduje zastosowanie do u.p.z.p., a Pr. bud.
Podsumowując, organy dokonały prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., m.p.z.p. oraz przepisów postępowania dotyczących zastosowania procedury wznowienia postępowania jak i określających zasady związane z wydaniem i uzasadnieniem decyzji.
W tych okolicznościach WSA uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś działając z urzędu Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa, które skutkować miałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568 i 695).