Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Go 988/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2005. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 14 maja 2010 r.
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. B.M.-S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o sprostowanie na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., oczywistej omyłki, jaka zaistniała jego zdaniem w uzasadnieniu powyższego wyroku.
Zdaniem skarżącego omyłka polegała na błędnie zapisanym stanie faktycznym sprawy, której dopatrzył się w następującym fragmencie uzasadnienia: "Wobec ustalenia, iż powierzchnia zgłoszona przez B.M.-S. we wniosku o przyznanie płatności ONW w roku 2005 wynosiła 72,87 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona po uwzględnieniu wyników kontroli na miejscu wyniosła 34,64 ha, co daje procentową różnicę rzędu 110,36 % organ zobowiązany był odmówić producentowi rolnemu – B.M.-S. przyznania płatności ONW."
W opinii skarżącego fragment ten powinien poprawnie brzmieć następująco: "Wobec ustalenia, iż powierzchnia zgłoszona przez B.M.-S. we wniosku o przyznanie płatności ONW w roku 2005 wynosiła 72,87 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona po uwzględnieniu wyników kontroli na miejscu wyniosła 72,87 ha, co daje procentową różnicę rzędu 0 % organ zobowiązany był przyznać producentowi rolnemu – B.M.-S. przyznania płatności ONW."
Uzasadniając swój wniosek skarżący odwołał się do treści innego prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 czerwca 2009 r., II SA/Go 162/09, albowiem ocena prawna i wskazania zawarte w jego uzasadnieniu powinny były w opinii skarżącego zostać uwzględnione w toku merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednakże ewentualne nieprawidłowości – występujące w sentencji bądź uzasadnieniu wyroku – muszą mieć charakter oczywisty (postanowienia NSA z 27 września 2011 r., I FSK 1208/10, z 19 października 2011 r., II OZ 974/11, z 26 października 2011 r., I OZ 804/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistego charakteru nie ma przy tym omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania (postanowienie NSA z 28 czerwca 2011 r., I OZ 447/11. Dodać należy, iż sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 606). Sprostowaniu nie podlega również ewentualne mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane ewentualnym przeoczeniem.
Żądanie bowiem sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (postanowienia NSA z 19 lipca 2005 r., FSK 767/04 oraz z 26 października 2011 r., I OZ 804/11). Innymi słowy, sprostowanie nie może wpływać na merytoryczną treść czy też ocenę prawną zawartą w wyroku.
W rozpatrywanej sprawie uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 11 marca 2010 r. w sposób zgodny z tym wnioskiem było w oczywisty sposób niedopuszczalne. Po pierwsze, analiza ewentualnej zasadności argumentacji skarżącego wymagałaby powtórnej wnikliwej oceny okoliczności sprawy oraz argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku, co jak wyżej wskazano nie może mieć miejsca w trybie sprostowania na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Po drugie natomiast, skarżący występując z powyższym wnioskiem, zmierza w istocie do merytorycznej zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku oraz do tego, aby uzyskać od Sądu stwierdzenie przemawiające za zasadnością wypłaty na jego rzecz od organu płatności stanowiącej przedmiot zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji – co również nie jest możliwe na skutek wniosku o sprostowanie orzeczenia.
Z powyższych względów argumentacja zawarta we wniosku o sprostowanie wyroku nie mogła zostać poddana merytorycznej ocenie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak na wstępie.