Uzasadnienie
Po rozpoznaniu wniosku Z. M., wydaną z upoważnienia Starosty C. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm., obecnie Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. – zwanej dalej ustawą Prawo budowlane) decyzją z dnia [...] Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Z. M. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości K. przy ul. J. P. [...] nr [...] "pod kątem zmiany sposobu użytkowania na wytwórnię [...]", nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Uzasadnienie decyzji sprowadza się do stwierdzenia, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustawą Prawo budowlane oraz z warunkami wydanej dla tego zamierzenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wójta Gminy R. z dnia [...].
W odwołaniu od tej decyzji K. K. zarzucił, iż produkcja [...] spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich zakłócając mu spokój, będzie powodować hałas. Stwierdził, że produkcja [...] będzie niewątpliwie większa niż 300 kg dziennie oraz, iż nie wiadomo gdzie będzie usytuowane szambo i śmietnik na skorupy z jaj.
Odwołanie wniósł także L. K. zwracając uwagę na podobne uciążliwości, które wytwórnia [...] będzie powodować. Nadto podniósł, że brama wjazdowa na nieruchomość Z. M. usytuowana jest blisko jego budynku, jest ciągle otwierana co też powoduje hałas.
Wojewoda Ś. odwołań tych nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 oraz art. 85 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że działka inwestora położona jest na terenie przeznaczonym zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania, pod budownictwo mieszkaniowe z nieuciążliwymi usługami. Planowana działalność nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Szambo na działce inwestora usytuowane jest 12 m a śmietnik 13 m od działek odwołujących się oraz w odległości 20 m od najbliższego budynku mieszkalnego, co nie narusza unormowań zawartych w § 36 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.
Nr 75, poz. 670 ze zm. – zwane dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Nowoprojektowana część budynku będzie oddalona 3 m od granicy działki zaś w istniejącym już budynku prace nie będą wykonywane na zewnątrz.
W skardze do sądu L. K. podtrzymał swój sprzeciw co do planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz powołane już w odwołaniu argumenty na jego uzasadnienie. Dodatkowo stwierdził, że roboty budowlane są już prowadzone i doprowadziły do uszkodzenia jego budynku przylegającego do budynku gdzie ma funkcjonować wytwórnia [...]. Zdaniem skarżącego istnienie w granicy działek budynku o długości 35 m powoduje zacienienie jego budynku i działki. Skutkiem tego jest wilgoć i chłód w jego budynku. Zarzucił także, że budowa jest realizowana chociaż zaskarżył do sądu również decyzję ustalającą dla tej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Dodatkowo stwierdził, że adaptowany budynek przylega do budynku gospodarczego skarżącego a nie mieszkalnego.
W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący podtrzymując dotychczasowe zarzuty stwierdził, że nie ma innego budynku mieszkalnego niż adaptowany budynek gospodarczy, przylegający do objętego pozwoleniem na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego Z. M. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] skarżący wniósł o uchylenie pozwolenia na budowę, z tego względu, że wyrokiem sądu uchylona została decyzja ustalająca dla tej budowy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W piśmie procesowym z dnia [...] L. K. wniósł o oddalenie skargi zaprzeczając aby urządzenia wytwórni [...] powodowały hałas i aby negatywnie oddziaływały na nieruchomości sąsiednie. Stwierdził też, że budynek skarżącego usytuowany przy granicy stanowi oborę a nie budynek mieszkalny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja nie może się ostać albowiem wydana została zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika w dostateczny sposób krąg stron postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Nie zostali bowiem w jednoznaczny sposób wskazani właściciele względnie użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Wykaz tych podmiotów nie został też dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę. Nie jest zatem wykluczone, że w sprawie nie brały udziału wszystkie strony co stwarzałoby określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Nie zostały też wyjaśnione uprawnienia skarżącego jako strony tego postępowania. Sprawa nie została też wyjaśniona z punktu widzenia charakteru budynku w którym zamieszkuje skarżący według jego twierdzeń, a który przylega bezpośrednio do budynku adaptowanego. Okoliczność ta ma natomiast istotne znaczenie zarówno z punktu widzenia ochrony uzasadnionych interesów skarżącego jako osoby trzeciej (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane – gdyby zostało ustalone, iż skarżącemu przysługuje przymiot strony) jak i z punktu widzenia zachowania wymagań wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Nie można wykluczyć innej oceny oddziaływania wytwórni [...] na prawidłowe korzystanie z przylegającego do tej wytwórni budynku mieszkalnego niż oddziaływania na korzystanie z budynku gospodarczego czy inwentarskiego. Oddziaływanie to w przypadku sąsiedztwa z budynkiem mieszkalnym powinno też być poddane większym rygorom chociażby pod względem negatywnego oddziaływania hałasu czy drgań, na które to uciążliwości zwraca uwagę skarżący. Wymagałaby ta kwestia bliższego wyjaśnienia w dalszym postępowaniu. Wyjaśnienia wymagałaby wówczas także podnoszona przez skarżącego uciążliwość powodowana przez środki transportu. Zasadnicze zastrzeżenia i wątpliwości budzi też sama osnowa udzielonego pozwolenia na rozbudowę, z punktu widzenia jego wykonalności. Z pozwolenia tego nie wynika bowiem chociażby, czy dotyczy ono tylko rozbudowy istniejącego już budynku czy też również adaptacji i zmiany przeznaczenia tego budynku, na co wskazywałaby chociażby wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Gdyby przyjąć, że pozwolenie obejmuje także adaptację i zmianę przeznaczenia istniejącego już budynku, to zakres tej adaptacji nie wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, nad czym organy przeszły do porządku. Projekt ten wymagałby zatem uzupełnienia w taki sposób aby spełniał wymogi rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1998 r. Nr 140, poz. 906 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego).
Powyższe uwagi uwzględni organ odwoławczy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Uwzględni również w pierwszej kolejności okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla objętego pozwoleniem na budowę zamierzenia inwestycyjnego została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 816/03.
Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2005 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a.
SW