Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 grudnia 2000 r. (...), Burmistrz B. odmówił Teresie i Eugeniuszowi W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę fragmentu ściany budynku mieszkalnego nr 20 przy ulicy D. w Ł. Burmistrz powołał się na przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w związku z par. 12 ust. 4 oraz par. 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 15 poz. 140/. Organ wskazał, iż według projektu przebudowa polega na likwidacji ściany od strony wschodniej i wykonaniu w powstałej wnęce okna balkonowego. Przypomniał, że ściana ta była przedmiotem sporu między wnioskodawcami a sąsiadem.
W konsekwencji istniejące okno zostało, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 kwietnia 2000 r., zlikwidowane, a powstały otwór wypełniony luksferami. Projekt nie spełnia wymogów co do odległości zabudowy od granicy z sąsiednią działką. Na skutek przebudowy wschodniej ściany budynku powstanie w niej wnęka z drzwiami balkonowymi, a tym samym ściany tej nie będzie można uznać za ścianę bez otworów. Według projektu odległość wschodniej ściany budynku wynosić będzie 3,10 m, a tylko odległość powstałej na skutek likwidacji części ściany wnęki z drzwiami balkonowymi wynosić będzie 4,05 m. Skoro zgodnie z par. 9 ust. 2 rozporządzenia odległość między budynkami i terenowymi urządzeniami mierzy się w miejscu najmniejszego oddalenia, to według projektu odległość ta wynosi 3,10 m. Nie jest więc spełniona wymagana prawem odległość od granicy sąsiedniej działki.
W odwołaniu Teresa i Eugeniusz W. podnieśli, że decyzja została wydana po konsultacjach z urzędem i kilkakrotnych poprawkach do projektu. Przy odbiorze decyzji poinformowano, że pozytywną decyzję jest władny wydać urząd w Cz. Odwołujący się nie rozumieją, czego obawiają się urzędnicy w B. Decyzją z dnia 16 lutego 2001 r., (...), Wojewoda Ś. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, zatwierdził projekt budowlany na przebudowę fragmentu ściany budynku mieszkalnego i udzielił Teresie i Eugeniuszowi W. pozwolenia na budowę, polegającą na przebudowie, w celu utworzenia loggii, fragmentu istniejącego budynku mieszkalnego, na działce nr ew. 407 w B. - Ł., zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji. Wojewoda powołał się na przepisy art. 32, art. 34 ust. 4 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1126 ze zm./. Organ odwoławczy stwierdził, że przebudowa zmierza do utworzenia w części wschodniej budynku "loggii".
Uprawniony projektant nie użył prawidłowego określenia w opisie, mimo że był do tego zobowiązany. Nieścisłe określenie przebudowy zaważyło prawdopodobnie, zdaniem organu odwoławczego, na podjęciu przez organ I instancji mylnych orzeczeń. Można było usunąć tę nieprawidłowość bez stosowania art. 138 par. 2 Kpa. Zgodnie zaś z par. 12 ust. 5 ww. rozporządzenia, okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej więcej niż o 0,5 m, natomiast balkony lub loggie, mierząc w miejscu najmniejszego oddalenia, od granicy działki wynosi 3,05 m, a więc loggia ta pomniejsza odległość określoną w par. 12 ust. 4 pkt 1 o 95 cm - zatem mniej niż o 1 m.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Krystyna i Adam S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucili, że decyzja ta narusza przepisy prawa budowlanego, przepisy przeciwpożarowe i interes strony. Przypomnieli, iż T.E. W. wykonali samowolnie dobudówkę parteru z piwnicami, od strony południowej stanowiącej przedłużenie ściany wschodniej. Wybicie otworu okiennego było przedmiotem postępowania /II SA/Ka 1254/98/. Nie wszczęto postępowania dotyczącego dobudówki. W tej sytuacji decyzja o pozwoleniu na przebudowę dachu i nadbudowę budynku, nr III.7351/3/98 z dnia 27 lutego 1998 r. oraz obecnie zmiana projektu w oparciu o tę decyzję zawiera wadę, obejmując w projekcie samowolną dobudówkę. Skarżący podnieśli, że nie zostanie zachowana wymagana odległość ściany od granicy działki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 21 ustawy o NSA wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa.
Kontrowersja w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy projekt budowlany przebudowy fragmentu ściany budynku mieszkalnego, położonego na działce nr 407 w B. - Ł., jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Wymóg takiej zgodności ustanawiają przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1c oraz art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/. Chodzi tu o zgodność z przepisami określonymi w art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W czasie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./. Przepis par. 12 ust. 4 tego rozporządzenia stanowił, że jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w par. 13, par. 271, par. 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej:
1/ dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m. 2/ dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m.
Skoro projekt przebudowy przewiduje w ścianie zwróconej w stronę granicy otwór okienny, to ściana powinna być oddalona od granicy co najmniej o 4 m. W ocenie Sądu wymagana odległość została zachowana. Zabudowa, tj. budynek mieszkalny inwestorów, według projektowanego zamierzenia, miał posiadać trzy ściany zwrócone w stronę granicy. Każda z tych ścian powinna zachować odległość od granicy z sąsiednią działką, zgodnie z wymogami z par. 12 ust. 4 rozporządzenia. Ściany nie podlegające przebudowie nie mają otworów okiennych lub drzwiowych. Mogły więc być położone w odległości co najmniej 3 m od granicy. Ściana będąca przedmiotem przebudowy, z otworem okiennym, została zaprojektowana w odległości 4,05 m od granicy sąsiedniej działki. Ocena o zgodności przebudowy z omawianym przepisem par. 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest jak wynika z powyższych uwag, rezultatem przyjęcia przez Sąd poglądu, iż zabudowa usytuowana, względem granicy działki, wzdłuż linii stanowiącej łamaną geometryczną, powinna spełniać wymogi odległości od granicy działki, odrębnie w odniesieniu do każdego odcinka tej linii łamanej. Każda bowiem zabudowa, usytuowana wzdłuż poszczególnych odcinków łamanej, stanowi odrębną ścianę w rozumieniu par. 12 ust. 4 ww. rozporządzenia.
Takie rozumienie odległości zabudowy od granicy sąsiedniej działki nie stoi w sprzeczności ze sposobem mierzenia odległości między ścianą a terenowymi urządzeniami budowlanymi, uregulowanym w par. 9 ust. 2 ww. rozporządzenia.
Zauważyć natomiast trzeba, iż nieprecyzyjna okazała się, dokonana przez organ odwoławczy, wykładnia par. 12 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten pozwala na pomniejszenie odległości od granicy działki przez okapy, gzymsy, balkony i loggie. Samo tylko przyjęcie, że przebudowa doprowadzi do powstania loggii, bez jednoczesnego uznania, iż doszło do powstania nowej ściany, nie miałoby wpływu na ocenę zachowania odległości. W przepisie par. 12 ust. 5 jest bowiem mowa o zmniejszeniu odległości od granicy. Opisany przez organ odwoławczy typ loggii nie zmniejsza odległości tak jak balkon, czy okap, położone bliżej granicy, niż zabudowa. Przyjęcie, iż w wyniku przebudowy nie powstanie nowa ściana, nie pozwoliłoby na zatwierdzenie spornego projektu budowlanego, w oparciu o par. 12 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten, w zakresie odnoszącym się do loggii, miał sens tylko wtedy, gdy dotyczył loggii wysuniętych na zewnątrz zabudowy.
Loggie w postaci balkonów wnękowych nie zmniejszają odległości zabudowy od granicy działki. Na uboczu tych uwag odnotować można, że taki sam przepis zawarty w nowym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 75 poz. 690/ nie wymienia już loggii, ale okapy, gzymsy, balkony, galerie, werandy, tarasy i schody zewnętrzne.
Jak wynika z powyższych rozważań, posłużenie się przez organ odwoławczy przepisem par. 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1994 r. nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zachodziły warunki zastosowania art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę.
Na zakończenie wskazać trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżących, skutki uprzedniej samowoli inwestorów, w postaci wybicia otworu okiennego, zostały zlikwidowane. Przebudowa zaś nie polega na powtórzeniu tej samowoli, ale na wyburzeniu części ściany i wykonaniu nowej ściany w większym oddaleniu od granicy, z otworem okiennym, z zachowaniem norm techniczno-budowlanych, według projektu wykonanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Wobec powyższego należało, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, oddalić skargę.