Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 1085/20

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 10.08.2020 r. A. B. złożył zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie dwóch boksów garażowych, blaszanych, wykonanych fabrycznie, o powierzchni nie przekraczającej 35 m2 na działce nr ewid [...]w [...].

Postanowieniem z dnia 21.08.2020 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zwanej dalej ustawą, nałożył na inwestora obowiązek dopełnienia zgłoszenia o elementy wymienione w pkt 1-9, w terminie 30 dni od dnia otrzymania o postanowienia.

Przy piśmie z dnia 10.09.2020 r. strona częściowo uzupełniła zgłoszenie z dnia 10.08.2020 r.

Decyzją z dnia 16.09.2020 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5c i ust. 6 pkt 1 ustawy, wniósł sprzeciw w sprawie rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie na działce nr ewid [...]w [...] obiektu garażu blaszanego niepołączonego trwale z gruntem, o wymiarach zewnętrznych 7,0 m x 4,95 m. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano, że inwestor nie wywiązał się w całości z obowiązków nałożonych ww. postanowieniem z dnia 21.08.2020 r. 886

W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia 29.10.2020 r., A. B. powołał się na nowelizację Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 17.09.2020 r. i miała uprościć i przyspieszyć proces budowlany. Zdaniem strony organ I instancji wadliwie przywołał art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy w zakresie zakwalifikowania przedmiotowego garażu jako obiektu tymczasowego nietrwale związanego z gruntem. Ponadto wszystkie nałożone w postanowieniu obowiązki były niezasadne, brak również było stosownego pouczenia co do prawa wniesienia zażalenia – co pozbawiło stronę prawa do kontroli tego rozstrzygnięcia przez organ II instancji.

Wojewoda, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że:

1. - nałożenie na A. B. obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o doprecyzowanie osoby inwestora oraz przedłożenie prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr [...](pkt 1 i 2 postanowienia z dnia 21.08.2020 r.) było uzasadnione okolicznościami sprawy, przy czym złożone w dniu 10.09.2020 r. oświadczenie nadal pozostaje niekompletne - w poz. 3 brak określenia gminy i jednostki ewidencyjnej, w której znajduje się działka nr [...], brak daty oraz czytelnego podpisu osoby wskazanej w poz. 2 jako upoważnionej do złożenia oświadczenia w imieniu osoby prawnej (w poz. 2 wskazano dane J. B. a, a pod treścią oświadczenia widnieje pieczęć prezesa zarządu - D. B. i nieczytelny podpis);
2. - prawidłowe było nałożenie na inwestora w pkt 3 i 4 postanowienia obowiązku przedłożenia decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.); z załączonego do akt administracyjnych wypisu z rejestru gruntów wynika bowiem, że działka nr [...]jest ujęta w rejestrze jako użytek rolny klasy III i IV (łąki); trafnie zatem organ I instancji uznał, że niezbędnym było wykazanie przez inwestora, że uzyskał zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolniczej tej części działki, na której zaplanował wykonanie objętego zgłoszeniem obiektu budowlanego;
3. - wbrew twierdzeniom odwołującego się, przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie można odczytywać w sposób, który powoduje przyjęcie, że w przypadku inwestycji nie wymagających pozwolenia na budowę, dla których przepisy dopuszczają realizację jedynie na podstawie zgłoszenia w trybie art. 30 ustawy, wyłączone zostaje działanie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; w tym zakresie powołano się na wypowiedzi doktryny dotyczące trybu wniesienia sprzeciwu odnośnie zgłoszenia przez organ sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy, przewidującego wniesienie sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza inne przepisy np. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
4. - prawidłowo nałożono na stronę w pkt 7 postanowienia obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o rysunki m.in. przekroju oraz wysokości przedmiotowego garażu – gdyż planowany obiekt budowlany stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy, czego konsekwencją jest konieczność zastosowania wymagań dla garaży wynikających z § 102 i § 108 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. oz. 1065), których przedmiotowe boksy garażowe nie spełniają.

Natomiast zdaniem organ odwoławczego Starosta [...] niezasadnie nałożył na inwestora obowiązek opisu sposobu trwałego związania z gruntem boksów garażowych, rodzaju fundamentów oraz wskazania terminu rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w przypadku, gdy obiekty nie połączone będą trwale z gruntem (pkt 5 i 6 ww. postanowienia). Wskazanie przez inwestora, że obiekt ten nie będzie posiadał fundamentu nie oznacza bowiem, że traci on cechę trwałego związania z gruntem charakteryzującą budynek, jako rodzaj obiektu budowlanego – co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądowe.

Końcowo wyjaśniono, że inna materialnoprawna podstawa wniesienia sprzeciwu przez Starostę [...], z uwagi na konstrukcję tej instytucji, nie skutkuje potrzebą uchylania decyzji organu I instancji i wniesienia przez organ I odwoławczy ponownego sprzeciwu, gdyż organ odwoławczy – stosując art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i utrzymując w mocy decyzję organu I instancji – zawarł takie samo rozstrzygnięcie, to jest wniósł sprzeciw.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. B. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, jak również postanowienia z dnia 21.08.2020 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 K.p.a. i zarzucając:

1. - że postanowienie Starosty [...] nie zawierało podstawy prawnej, lecz pouczenie o braku możliwości jego zaskarżenia;
2. - nieuwzględnienie przez organy dokumentu stwierdzającego trwałe wyłączenie gruntu z użytkowania rolniczego poprzez dwukrotne złożenie inwentaryzacji terenu dokonanego przez uprawnionego geodetę (gdzie na stosownej mapie inwentaryzacyjnej wyraźnie zaznaczono część działki nr [...]wyłączoną z użytkowania rolniczego), przy czym realizacja planowanej inwestycji miała być dokonana pomiędzy budynkami, które powstały przed II wojną światową, na terenie przeznaczonym pod zabudowę, czyli trwale wyłączoną z użytkowania rolniczego;
3. - oparcie zaskarżonej decyzji na dokumencie nieznanego pochodzenia o nazwie "wypis z ewidencji gruntów", co jest niezgodne z fundamentalnymi zasadami praworządności i stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego;
4. - że w zgłoszeniu wysunął twierdzenie, że jego zamiarem jest inwestycja, która ma charakter uzupełniającej zabudowy zagrodowej, a tym samym również z tego tytułu nie wymaga dołączenia do zgłoszenia decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej;
5. - że jego zamiarem było wykonanie obiektu małej architektury (w rozumieniu ustawy) przez zakupienie gotowego obiektu fabrycznie wykonanego z elementów metalowych, oferowanych w internecie, o nazwie handlowej "garaż"", tymczasem z zaskarżonej decyzji wynika, że nie może być wybudowany, ponieważ nie ma odpowiedniej wysokości w świetle i musi mieć otwory wentylacyjne i instalację elektryczną.
6. - stanowisko organu co do nieczytelnego podpisu i wzywanie do złożenia poprawnego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem jest wadliwe i obraża regulacje K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda zakwestionował w całości ww. argumentację strony i wniósł o jej oddalenie, wskazując że:

1. - postanowienie Starosty [...] zostało szczegółowo ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;
2. - garaż, budynek gospodarczy, obiekt małej architektury czy też budynek gospodarczy stanowią uzupełnienie zabudowy zagrodowej – są to zupełnie inne obiekty i nie można ich nazewnictwa stosować zamiennie traktując je jako synonimy;
3. - to inwestor decyduje o zakresie inwestycji – w zgłoszeniu wskazano na "budowę dwóch boksów garażowych";
4. - lista budów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie może podlegać interpretacji, zgłaszane budowy i roboty budowlane muszą być określane jednoznacznie, a opis robót powinien być adekwatny ich nazwy;
5. - wyłączenie z produkcji rolnej następuje na podstawie decyzji starosty - nie zaś geodety poprzez inwentaryzację;
6. - obowiązek złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na odpowiednim druku wynika wprost z treści art. 30 ust. 2a Prawa budowlanego.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia A. B. dotyczącego rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie garażu blaszanego niepołączonego trwale z gruntem o powierzchni nie przekraczającej 35 m2 m na działce nr ewid [...]w [...].

Na wstępie zauważyć trzeba, że co prawda Wojewoda wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., jednak podstawy materialnoprawne obu ww. rozstrzygnięć są odmienne, mianowicie:

1. - organ I instancji powołał art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) – zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów (postanowieniem z dnia 21.08.2020 r., K-I-8), a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji,
2. - podczas, gdy organ odwoławczy oparł się na art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Omówiona okoliczność nie rzutuje jednak negatywnie na legalność zaskarżonej decyzji. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, w sytuacji gdy organ II instancji uchyla decyzję o sprzeciwie organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, a termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego upłynął, to organ I instancji traci kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie, a wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania tej decyzji w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13.10.2011 r. o sygn. akt II OSK 1439/10, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Ewentualne uchylenie przez organ II instancji decyzji o sprzeciwie spowodowałoby bowiem wyeliminowanie sprzeciwu z obrotu prawnego, natomiast ponowne orzeczenie przez organ I instancji o sprzeciwie stałoby się niemożliwe z uwagi na upływ terminu z art. 30 ust. 5 ww. ustawy.

Jeśli chodzi zaś o zwrot zawarty w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję", to ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, że organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2.02.1996 r. o sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83). Chodzi tu nie tylko o rezultat co do zgodności z prawem, lecz także ze względu na kryteria celowości i słuszności rozstrzygnięcia. "Utrzymać w mocy decyzję" to znaczy utrzymać w mocy jej podstawowy, konieczny element, jakim jest rozstrzygnięcie (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15.08.1985 r. o sygn. akt III SA 730/85, GAP 1987, nr 5, s. 43). W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie (G.Łaszczyca, komentarz do art. 138 K.p.a., tak też A.Wróbel, komentarz do art.138 K.p.a.).

W rezultacie odmienna podstawa prawna wniesienia sprzeciwu przez Starostę [...], z uwagi na konstrukcję tej instytucji, nie skutkuje potrzebą uchylania decyzji organu I instancji i wniesienia przez organ odwoławczy ponownego sprzeciwu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy podjął bowiem takie samo rozstrzygnięcie jak organ I instancji, który wniósł sprzeciw. Jak trafnie wskazał Wojewoda, zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu nie prowadzi do zmiany przedmiotu decyzji, ponieważ sprzeciw został prawidłowo wniesiony.

Jeśli chodzi o zgodność decyzji z przepisami materialnoprawnymi, to kontrola legalności w tym zakresie mogła odbyć się dopiero po stwierdzeniu, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy. W tym zakresie zarzuty skargi okazały się nietrafne, a wątpliwości Sąd nie budzi, że organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, zabezpieczając realizację przepisów K.p.a. ustanawiających dlań obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.) oraz wymóg zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Zabezpieczono przy tym realizację zasady prawdy materialnej (art. 80 K.p.a.) Nie sposób zarazem podzielić stanowiska skarżącego co do tego, że wyłączenie działki z produkcji rolnej nastąpiło na podstawie przedstawionej przezeń inwentaryzacji terenu dokonanego przez geodetę.

Jeśli chodzi zaś o spełnienie wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 3 K.p.a., to Sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia przez Wojewodę przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W tym miejscu zaakcentować należy, że zasadą jest rozpoczęcie budowy i robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ww. ustawy, a wybudowanie na podstawie zgłoszenia, obiektu wymienionego w przepisach art. 29, jest uproszczeniem procedury, z którego można skorzystać tylko w ściśle określonych okolicznościach. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14b Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ust. 1b ustawy zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W kontekście tych właśnie przepisów organy analizowały zgłoszenie przez inwestora zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, które określił jako "budowa dwóch boksów garażowych, blaszanych, wykonanych fabrycznie" o powierzchni nie przekraczającej 35 m2 m na działce nr ewid. [...]w [...].

Organ odwoławczy prawidłowo jednak zakwestionował wezwanie przez organ I instancji do wskazania terminu rozbiórki i sposobu związania z gruntem ww. boksów, wskazując że w odniesieniu do planowanej inwestycji mamy do czynienia z budynkami. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego należy wyjaśnić, ze takie stanowisko Wojewody jest zgodne z obecnym orzecznictwem, które zgodnie wskazuje, że jako istotną cechę "trwałego związania z gruntem" uznaje się posadowienie obiektu budowlanego na tyle trwale, aby zapewnić jego stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć, spowodować przesunięcie lub przemieszczenie w inne miejsce (por. wyrok NSA z dnia 18.05.2020 r. o sygn. akt I OSK 1579/19, LEX nr 3020838). Samo istnienie fundamentów nie jest jedynym wyznacznikiem kwalifikacji prawnej budynku jako trwale związanego z gruntem, ponieważ aktualnie dostępne środki techniczne pozwalają także na zastosowanie innych rozwiązań technicznych pozwalających na trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem.

Chodzi o to, żeby obiekt budowlany opierał się naturalnym siłom przyrody (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8.07.2020 r. o sygn. akt II SA/Gd 647/19, LEX nr 3029072). Tak właśnie jest w niniejszej sprawie, jako że w informacji uzupełniającej z dnia 10.09.2020 r. (K-I-12) inwestor wskazał, że powiązanie boksów garażowych z podłożem i ich stabilizacja nastąpi za pomocą kołków rozporowych.

W odniesieniu natomiast do postanowienia z dnia 21.08.2020 r. dotyczącego wezwania do uzupełnienia brakujących dokumentów, to na takie rozstrzygnięcie, wydane na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, nie przysługuje zażalenie. W tym miejscu należy przytoczyć art. 142 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W tym właśnie trybie Wojewoda, rozpatrując odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw, szczegółowo przeanalizował ww. postanowienie w kontekście zarzutów strony, trafnie podzielając stanowisko organu I instancji dotyczące wezwania inwestora do przedstawienia decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji użytków rolnych. Jak stanowi bowiem art. 11 ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.):

1. - wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie (ust. 1),
2. - wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (ust. 4)

O konieczności przedstawienia przez inwestora decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji użytków rolnych przesądza prawidłowo ustalony przez organy opis użytków na działce nr ewid [...]w [...], które w wypisie z ewidencji oznaczono jako Br i łąki klasy III i IV (K-I-7).

Ponadto, organ odwoławczy, trafnie wskazując że w przypadku niniejszego zgłoszenia mamy do czynienia z budynkiem, prawidłowo ocenił jako zasadne wezwanie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o rysunki m.in. przekroju oraz wysokości przedmiotowego garażu (pkt 7 postanowienia z dnia 21.08.2020 r.). Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2 ustawy budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W rezultacie, w odniesieniu do planowanej inwestycji zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. oz. 1065), to jest:

1. - § 102, który stanowi, że garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć:
2. 1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m;
3. 2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle;
4. 3) elektryczną instalację oświetleniową;
5. 4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108,
6. - § 108 pkt 1, zgodnie z którym w garażu zamkniętym należy stosować wentylację co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otworami wentylacyjnymi umieszczonymi w ścianach przeciwległych lub bocznych, bądź we wrotach garażowych, o łącznej powierzchni netto otworów wentylacyjnych nie mniejszej niż 0,04 m2 na każde, wydzielone przegrodami budowlanymi, stanowisko postojowe - w nieogrzewanych garażach nadziemnych wolno stojących, przybudowanych lub wbudowanych w inne budynki.

Tymczasem z przedłożonych przez stronę w załączeniu do informacji uzupełniającej rysunków boksów garażowych (o uwidocznionej wysokości od 188 cm do 213 cm) nie wynika zapewnienie wymiany powietrza przez otwory we wrotach garażowych lub istnienie otworów wentylacyjnych. Brak też elektrycznej instalacji oświetleniowej (np. w postaci lamp solarnych nie wymagających przyłącza elektrycznego).

Uwzględniając powyższe nie sposób zakwestionować stanowiska Wojewody o tym, że przez "inne przepisy", o jakich mowa w cyt. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego ustawodawca rozumie przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak również regulacje rozporządzeń wykonawczych, w tym także przepisy będące nośnikiem norm techniczno-budowlanych. Niezgodności zgłoszonego przedsięwzięcia z tymi normami przesądziły o treści decyzji z dnia 19.11.2020 r.

Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny, a następnie organ odwoławczy w sposób niewadliwy dokonał jego subsumpcji do ustalonych w Prawie budowlanym przesłanek wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.