Uzasadnienie
Decyzją dnia [...] wydaną z upoważnienia Starosty organ I instancji odmówił L. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu organ podniósł, że strona nie spełnia wymogów określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a w szczególności w art. 37 k ust. 1 albowiem ukończyła wprawdzie 50 lat i osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat, jednak nie była zatrudniona w zakładzie pracy, który z przyczyn leżących po jego stronie rozwiązał z nią stosunek pracy, przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy. W zakładzie tym L. K. pracowała bowiem w okresie od 1 lutego 2004 r. do 30 lipca 2004 r., a przy pojmowaniu okresu 6 miesięcy wymaganych powołanym wyżej przepisem w sposób potoczny, warunek ten nie został spełniony.
Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez L. K. Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał je w mocy.
Organ II instancji nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji i przyjął, że przy ocenie, czy dana osoba była zatrudniona przez okres 6 miesięcy mają zastosowanie przepisy art. 112 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Ponieważ licząc termin w powyższy sposób skarżąca była zatrudniona w ostatnim zakładzie pracy przez okres krótszy niż 6 miesięcy, nie spełnia wymogów ustawowych koniecznych do przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła L. K. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I-szej instancji.
Zarzuciła błędną wykładnią prawa materialnego, a konkretnie art. 37k ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i zakwestionowała pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do liczenia terminu 6 miesięcy zatrudnienia, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie zastosowanie ma art. 112 kc. Zdaniem skarżącej, termin ten nie ma charakteru ciągłego, a zatem do jego obliczania należy przyjąć regułę z art. 114 kc, w którym miesiąc liczony jest za 30 dni. Ponieważ okres jej zatrudnienia wynosił łącznie 181 dni, zatem w rozumieniu powyższego przepisu przepracowała u ostatniego pracodawcy 6 miesięcy, a co za tym idzie nabyła prawo do świadczenia przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu.
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść w pierwszym rzędzie należy, że utrzymując w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania organ II instancji wyraził jednocześnie odmienny pogląd prawny w zakresie liczenia 6-cio miesięcznego terminu zatrudnienia, o jakim mowa w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. 03.58.514 ze zm.), mającym zastosowanie w sprawie.
Organ odwoławczy przyjął bowiem, że upływ tego terminu następuje wedle reguły zawartej w art. 112 kc, zgodnie z którym termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
Poglądu wyrażonego wyżej podzielić jednak nie można.
Z mocy art. 300 Kodeksu Pracy, przepisy kodeksu cywilnego stosuje się jedynie do spraw nie unormowanych przepisami prawa pracy i tylko "odpowiednio", jeżeli przepisy kodeksu cywilnego nie są sprzeczne z zasadami prawa pracy.
Sposób liczenia terminów wypowiedzenia określa art. 30 § 21 Kodeksu Pracy stanowiąc, że jeżeli okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmuje tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność, to kończy się on odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca. Wprawdzie przepis ten dotyczy sposobu obliczania końcowego dnia terminu wypowiedzenia, jednak oczywistym jest, że ma bezpośrednie przełożenie także na obliczenie czasu, jaki pracownik przepracował u danego pracodawcy.
Zawarta w art. 30 § 21 kp norma ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że strony nie mogą sposobu liczenia okresów wypowiedzenia ukształtować odmiennie od kodeksowego (por. Kodeks Pracy. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 r., art. 30, teza 16).
Z tych samych przyczyn nie ma podstaw do przyjęcia zasad obliczania tego terminu w sposób określony w przepisach kodeksu cywilnego; zarówno w art. 122 kc jak i w art. 114 kc - jak proponuje to skarżąca - albowiem takiego rozwiązania nie dopuszcza przepis art. 300 kp.
W przypadku zatem miesięcznego terminu wypowiedzenia lub jego wielokrotności, wypowiedzenie umowy o pracę z innym (np. przedostatnim) dniem miesiąca sprzeczne jest z bezwzględnie obowiązującym przepisem i nie może rodzić negatywnych skutków dla pracownika, w szczególności dla jego uprawnień. Taką samą ocenę należy zastosować w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę z innym dniem aniżeli sobota wówczas, gdy obowiązuje tygodniowy lub dwutygodniowy termin wypowiedzenia.
Na gruncie niniejszej sprawy przyjęcie powyższego oznacza, że niezbędnym było wyjaśnienie, jaki termin wypowiedzenia obowiązywał w przypadku skarżącej, (ustaleń w tym zakresie należy dokonać w nawiązaniu do treści art. 36 kodeksu pracy, albowiem umowa o pracę przedłożona przez L. K. zawarta została na czas nieokreślony) i ocena, czy jej wypowiedzenie z dniem 30 lipca 2004 r.(który przypadał na piątek) było prawnie skuteczne w świetle zapisów prawa pracy, a w szczególności art. 30 § 21 kp. Oczywistym jest bowiem, że sposób obliczenia terminu wypowiedzenia ma bezpośredni wpływ na ustalenie, czy skarżąca w zakładzie pracy, w którym umowa o pracę wypowiedziana jej została z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, przepracowała 6 miesięcy -- czy też nie. Udzielenie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie powodowałoby zaś przyjęcie, iż spełniła ona wymogi określone w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dające jej uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego.
Błędny pogląd prawny zaprezentowany przez organ II instancji w pisemnych motywach swojej decyzji oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności - będące uchybieniem obowiązku określonego w art. 7 i 77 kpa - powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c ustawy o p.p.s.a.
Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o art. 152 ustawy.
Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując popełnione dotychczas uchybienia.