Uzasadnienie
J. B. złożyła w dniu 14 kwietnia 2009 r. urzędowy formularz PPF, w którym wniosła zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1087,95 zł netto. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku poza drewnianym domem, budynkiem gospodarczym z letnią kuchnią i zabudowaną działką o powierzchni 0,1314 ha. Wnioskodawczyni stwierdziła, że dotychczas nie skorzystała z możliwości ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych, uiszczała wpisy, co nadwyrężyło jej skromne dochody.
Zgodnie z art. 245 § 1-3 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Oceniając sytuację finansową i rodzinną skarżącej przedstawioną we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, iż nie zachodzą okoliczności, które dawałyby podstawę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co skarżąca się ubiega.
Trzeba podkreślić, że wnioskodawczyni nie ma nikogo na utrzymaniu, dysponuje stałym miesięcznym dochodem, co umożliwia planowanie wydatków, a także posiada majątek nieruchomy. Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałym dochodem z emerytury skarżąca może uiścić kwotę 100 zł to jest 1/5 wpisu sądowego od skargi wynoszącego w rozpatrywanej sprawie 500 zł i zgromadzić odpowiednie środki na pokrycie ewentualnych późniejszych kosztów sądowych (w wypadku oddalenia skargi 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem i wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł), co, jak sama potwierdza, już czyniła w postępowaniach w sprawach II SA/Ke 342/08, II SA/Ke 734/08 i II SA/Ke 736/08.
Natomiast oceniono, że przy osiąganym dochodzie skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru, a zatem jej wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu na uwzględnienie zasługuje.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.